Laatste nieuws

A gentleman is someone who does not what he wants to do but what he should do

Alle columns / Matthijs van Dijk / 11 april 2017

Mijn kantoor ligt aan het begin van de Silodam in Amsterdam, een smalle dam van 300 meter, die aan de westelijke kant het Ij in prikt. Als je de weg op de Silodam opkomt, dat is zo’n drie meter boven het waterpeil van het Ij, heb je links een bijna vrij zicht op de Oude Houthavens. Aan het einde van de dam staat het, oorspronkelijk kleurrijke maar door de zon vervaalde, ‘container-gebouw’ van MVRDV. Daar is een minirotonde zodat je gemakkelijk terug kunt. Eigenlijk is de Silodam een prachtige plek om een keer een Concours d’Elégance te organiseren.

Als je mijn kantoor inloopt, moet je meteen een trap af. De werkruimte, letterlijk de verbinding tussen de weg en het Ij, ligt één meter boven het waterpeil. Wij kunnen, zo ‘onderaards’ in de dam, bijna ‘voelen’ wat er zich op die dam afspeelt. Ik stel me altijd voor dat de Silodam de hals, toets en snaren zijn van een cello, en dat ons kantoor de klankkast is (ik heb vroeger cello gespeeld, vandaar). Alles op de dam, motorfietsen, auto’s of vrachtauto’s, strijkt of plukt de snaren aan. Daar raak je aan gewend. Totdat er natuurlijk iets afwijkt van de norm. Wat ik laatste ‘voelde’ was duidelijk niet de Subaru 555 van iemand die waarschijnlijk in het MVRDV pand woont of een vrachtwagen van Albert. Reden genoeg dus om naar boven, naar de aardse wereld te gaan, om te kijken. Een paarsig-blauwe Lamborghini Huracán manoeuvreerde zich een parkeerplaats in, met de neus van me af. Toch bijzonder om zo’n ding te zien en de V10 te horen, zeker als de uitlaten in je richting wijzen. Prachtig. Ik vind de expressie van de achterkant, met de ‘afhangende achterlichten’, een geslaagde ‘nieuwe interpretatie’ van de Miura. Of is het eigenlijk een nieuwe interpretatie van de DeTomaso Pantera? Of is de Pantera eigenlijk een poor man’s Miura? Gian Paolo Dallara was destijds verantwoordelijk voor beide chassis’, dat schept een band, zullen we maar denken.

Wie rijdt er nu in zo’n spectaculair ding? Mijn zicht op de bestuurder werd door de motor onttrokken. Nadat de V10 was afgezet, en het weer even heel stil werd op de dam – dat contrast, daar houd ik zo van – klikte de traditioneel scharnierende deur langzaam open en kroop er een oudere man uit. Voorzichtig en moeizaam, want veel plek was er niet tussen hem en de andere geparkeerde auto. Het is sowieso, denk ik, niet echt gemakkelijk uit een Huracán te komen. Toen hij naast zijn auto stond, schatte ik hem een dikke 60 jaar. Hij was stijlvol gekleed, on-Nederlands. Ik moest aan Dominique Strauss-Kahn denken, de directeur-generaal van het IMF, die vanwege een seksschandaal heeft moeten aftreden. Onze man verdween uiteindelijk in één van de entrees. Wat me het meest opviel toen ik de Lambo bekeek? De kanariegele stoelen. Kanariegeel leer in een paarsig-blauwe super-sport-auto. Ook hier kon het contrast niet groter zijn: geel is de complementaire kleur van paarsig-blauw. Zo schreeuwerig, waarom? Dat heb je toch niet meer nodig, op die leeftijd? De gedachte die er meteen achteraan kwam? Bestaat het eigenlijk nog, een gentleman’s sports car? Een Huracán is dat dus niet, dat had mijn onderbewustzijn al ingefluisterd door de link te leggen met Strauss-Kahn. We kennen ze natuurlijk van vroeger: de Aston Martin DB6, Iso Rivolta, Ferrari 400, Maserati Sebring, Jensen Interceptor. En er zijn er nog eindeloos veel meer. Ok, ik geef toe, het zijn meer GT’s dan sports cars, maar dan nog. En vandaag? Aston Martin met de DB 11? Nee, veel te complex. Een Bentley Continental GT? Ok, dat vind ik een ‘ja’. En wat nog meer? Een BMW 6 Series Coupé? Mooi, maar niet exclusief genoeg. Een AMG Mercedes GTR? Nee, te porno.

Murakami, de Japanse schrijver, laat één van de hoofdpersonen uit het boek Norwegian Wood zeggen: “A gentleman is someone who does not what he wants to do but what he should do.” Hij kan met zijn veren pronken, maar doet hij dus niet. De understatement is een code. Daarom heeft hij een auto met veel pk’s nodig. Om te laten zien dat hij daar verantwoordelijk mee om kan gaan, dat hij zich in kan houden. Een gentleman neemt de morele verantwoordelijkheid voor dat wat een gentleman moet zijn. Liefde boven lusten. Of is het niet meer gepast in deze tijd om met een prachtig gemaakt maatpak uitdrukking te geven aan dat wat je hoort te doen? We leven nu in een periode van een nieuwe seksuele revolutie. Zowel mannen als vrouwen kunnen prima omgaan met het verschil tussen liefde en lust en tinderen er op los. Het lijkt niet meer te gaan om indruk te maken op de ander maar om slim zijn. Hoe kan ik in de competitie met rivalen bij de ander in bed belanden? Het doet me denken aan een fenomeen uit de dierenwereld, de sneaky fuck. De kemphaan is er kampioen in. Sommige mannetjes van de kemphaan zien er precies zo uit als vrouwtjes, of zoals de biologen het zeggen, sommige mannetjes zijn geëvolueerd in permanente travestieten. Waarom? Op deze manier kunnen ze vrouwtjes toenaderen zonder dat deze doorhebben dat ze ‘in gevaar’ zijn en zonder andere mannetjes op ideeën te brengen. Voordat de vrouwtjes het beseffen, zijn ze bevrucht. Met een Continental GT werkt die strategie niet, die bedient nu nog slechts een niche, een kleine groep die nog via de gentleman-code communiceert. Veel gepaster is een Fiat 500 of een Mini Cooper, dat is de slimme keuze voor nu.

MATTHIJS VAN DIJK
Matthijs van Dijk is professor Applied Design aan de TU Delft, professor  Strategic Design aan de NTNU in Noorwegen en is directeur van het consultancybureau Reframing Studio in Amsterdam, zusterbedrijf van Gran Studio in Turijn. Hij heeft ondermeer een Rover P6 en een 3500 Vitesse, een Alpine Renault A310 V6 en een Voxan Café Racer.


Print Friendly




redactie Octane
Octane is een licentie van de gelijknamige Britse titel, maar streeft naar zo veel mogelijk eigen inhoud, met Nederlandse en Belgische liefhebbers en hun auto’s in de hoofdrol. Van de redactie maken deel uit Wil van Lierop (eindredactie), Carl de Vaal (art-director) en Ton Roks (hoofdredacteur). Geregelde freelance bijdragen worden geleverd door Mattijs Diepraam, Perry Snijders, Dennis Drenthe en Jeroen Bruintjes. Freelance fotografen zijn Luuk van Kaathoven, Louis Blom en Piet Mulder.




Vorig bericht

Genieten in 'La Douce France'

Volgend bericht

Morgan’s en mode, een nieuw boek




Uitgelicht

Genieten in 'La Douce France'

Fruits de mer eten en Sancerre drinken aan de Atlantische Oceaan, wikken en wegen of je wel of niet een Petrus gaat kopen...

10 April 2017

Webdevelopment