Laatste nieuws

Alpine A310 in Winter Wonderland  

Alle reportages / 7 april 2015

Start

Bij elke nieuwe editie van de Wintertrial kondigt de organisatie aan: “Dit wordt de mooiste ooit.” Vorig jaar lukte dat niet, die werd in bijna lenteachtige omstandigheden afgewikkeld. De editie van 2015 was weer een echte, die zijn naam volledig waarmaakte. Fred Hak en Chris Visscher reden hem met een Alpine A310.

Vooraf had Bart Rietbergen, hoofd van de organisatie, het al aangekondigd: “We hebben een nieuwe route samengesteld over privéweggetjes, bevroren meren en rallycrosscircuits. Het wordt de beste Wintertrial die we ooit georganiseerd hebben – meer regelmatigheidsetappes, meer ijsmeren en meer tests. Het gebied waarin de rally zich afspeelt is in die periode behoorlijk sneeuwzeker en dat is precies wat we met de Wintertrial voor ogen hebben. En dat geldt zeker ook voor de deelnemers!”

Plaats van handeling: Noorwegen en Zweden. Vanuit Sundvollen in de buurt van Oslo voerde de route de kleine 80 deelnemende klassiekers via Geilo, Lillehammer, Trysil, Tällberg in Zweden en Elverum terug naar Sundvollen. Na zes dagen rally rijden ben je dan zomaar 2.600 kilometer verder!

Een paar maanden voor de start kwam ik in contact met Chris Visscher, die op zoek was naar een ervaren navigator. Na een korte kennismaking was de zaak beklonken: we zouden samen het avontuur aangaan in zijn schitterende blauwe Renault Alpine A310. Op naar Noorwegen!

Chris en Fred worden gestart door Jan-Peter Balkenende

Na zijn deelname van vorig jaar is de Alpine helemaal gereset, motor en bak zijn nieuw, de kuipstoelen staan iets lager om meer hoofdruimte te creëren, er zijn spijkerbanden gemonteerd, er staan extra breedstralers op om de summiere lichtopbrengst van de koplampen te compenseren, kortom: daar stond een nagenoeg nieuwe rallyauto. Nagenoeg, want na aankomst in Sundvollen hadden we de hele zaterdag nog om een testrit te maken. En die ging na acht kilometer al mis: de bak was met geen mogelijkheid nog in zijn achteruit te krijgen. Ook één vooruit ging niet, daar sta je dan midden op de weg terwijl je probeert te keren. In de tweede en derde versnelling sukkelden we terug naar het hoofdkwartier, waar monteurs Theo van Bree en Eric Singendonk een uurtje of vier nodig hadden om de auto weer klaar te maken. De boosdoeners: twee lekke koppelingscilinders, zo ongeveer het enige dat van tevoren niet vervangen was. Maar goed, we kunnen van start.

Alpine op een test

De eerste etappe voert van Sundvollen naar Geilo. Een beetje een dag om erin te komen en te wennen aan de winterse wegen. Met twee tests en vijf regelmatigheidsetappes en daar tussenin verbindingsroutes. Die laatste gaan over wat grotere provinciale wegen, maar je kunt niet echt zeggen dat die brandschoon zijn. Sommige stukken zijn net zo glad als de smalle bergweggetjes waarover de regularities moeten worden afgelegd. En die zijn heel bochtig en moeten meestal met een gemiddelde snelheid van 50 kilometer per uur gereden worden. Nauwelijks haalbaar, dus je begrijpt dat daar de eerste strafpunten al vallen. En dan moet je nog op de weg zien te blijven. Op een verbindingsroute richting de eerste test begint de Alpine na een flauwe bocht met zijn staart te kwispelen. Links, rechts, links, rechts en dan staan we ineens met de linkerkant in een greppel. Muurvast, zelfs een behulpzame Noorse passant met een Volvo XC 90 slaagt er niet in de auto vlot te trekken. Dan maar wachten op de bezemwagen, een oersterke Landrover. Kostte een uur, waardoor we de test en een regularity moesten overslaan. Als we dan ’s middags ook nog een lekke band krijgen, kunnen we een goed klassement definitief op onze buik schrijven. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ons reservewiel lag niet in de Alpine, maar in de servicebus. En die stond ruim 80 kilometer verderop al bij het hotel. Tijdverlies: nog eens tweeënhalf uur…

Wilmink1

De volgende dag gaat de karavaan van Geilo naar Lillehammer. Met opnieuw een aantal tests en regularitysecties, zoals elke dag trouwens. Sommige op ijsmeren en die zijn toch het mooist, je kan hier weinig brokken maken. Op zo’n ijsmeer is gewoon door sneeuwschuivers een circuit gemaakt. Greppels, bomen of andere obstakels zijn er niet. Aan de andere kant is het wel zaak zodanig beheerst te rijden dat je op het parcours blijft, want we zagen een paar overenthousiaste deelnemers de neus van hun auto in een sneeuwmuur boren. Die moesten eruit gesleept worden en verloren daarmee veel tijd. Vandaag ook een nieuwigheidje voor de Trialklasse: een navigatiesectie. Denk niet dat de navigatoren verder niks te doen hebben, want die zijn de hele dag al bezig met afstanden, afslagen en vooral bochten door te geven aan hun bestuurder. Maar in deze sectie moeten ze echt een route construeren en daar zitten best een paar listigheidjes in. Voor je het in de gaten hebt, mis je een controlepunt. Intussen constateren wij dat onze Alpine enorm onderstuurd is: hij wil het liefst alleen maar rechtdoor. Knap lastig op deze weggetjes, die uitsluitend uit bochten, waaronder heel veel hairpins, lijken te bestaan. Geen wonder dat we nog een aantal keren een sneeuwwal in duiken. Maar gelukkig overkomt dat vrijwel alle deelnemers wel minimaal één keer. En dan merk je dat het koud is! Je staat zo een half uur buiten om de auto uit te graven en dat is bij temperaturen onder de min 10 graden geen pretje.

Leurs-Pickering

Dag drie begint als een sprookje: we rijden zowat ónder de Olympische skischans van Lillehammer door. Wat een schitterend plaatje! Het wordt wat lastiger, want voor sommige regularitytrajecten moet je de route zelf construeren aan de hand van de door de organisatie verstrekte opdracht. Vandaag ook het eerste van twee avondtrajecten voor de Trialklasse. Eerst drie regularities, dan een traject met vijf tijdcontroles met een interval van maar een paar minuten. Dat wordt gassen, want met een stop bij een tijdcontrole ben je zo al 30 seconden kwijt. En zie dat maar weer eens in te halen in de vijf minuten die je hebt om de volgende TC te halen! Wij redden dat in ieder geval niet. Na de koppelingsproblemen voor de start en de lekke band op de eerste dag levert de Alpine verder geen technische mankementen op, maar om niet al te vaak van de weg te raken vinden we het verstandiger het iets rustiger aan te doen. Die paar minuten tijdstraf wegen niet op tegen de tijd die je kwijt bent als je vastzit.

Lillehammer

De rally is halverwege en we gaan Zweden in. Via een privéweggetje, waar je een paar Kronen tol moet betalen om doorgang te verkrijgen. Prachtige vergezichten, wit besneeuwde vlaktes en eveneens wit besneeuwde bossen zorgen voor een wisselend uitzicht. Er ligt zo veel sneeuw, dat het lastig is te onderscheiden waar de weg nou precies loopt. Maar dit is wel wat bedoeld wordt met Winter Wonderland. De spijkerbanden – bijna het hele veld rijdt ermee – bewijzen goede diensten. Ze leveren behoorlijk grip en slijten gelukkig niet snel, want stukken droog asfalt komen we nauwelijks tegen. Vraag maar aan het echtpaar Nicola en Erik Wilmink in hun Mercedes-Benz 300 SE. Ze doen al vijf jaar mee, maar hadden nu toch echt een keer een momentje, op een verbindingstraject nota bene. Nicola: “We kwamen een bocht uit, raakten op het spekgladde middenspoor. De auto brak iets uit en begon te tollen en er kwam ons een vrachtwagen tegemoet. Geen idee hoeveel keer we in de rondte gegaan zijn, maar we hebben de vrachtauto nipt gemist en zijn in een sneeuwwal terechtgekomen. Daar zijn we door de serviceploeg uit getrokken en we zijn gelijk weer ingestapt. We hebben daardoor alleen een regularuty niet gereden. De Mercedes had gelukkig weinig schade, alleen wat deuken in het linker voorportier.”

20150125-DSC_0330

’s Avonds arriveren we in Tällberg in een hotel dat duidelijk afwijkt van de andere, modernere, rallyhotels. Het blijkt een verzameling oude houten gebouwen met een fantastisch uitzicht op het Siljanmeer. Binnen is het een sfeervolle bedoening. Als dan na het diner een van de serveersters, gestoken in plaatselijke klederdracht, ook nog een regionaal volksliedje gaat zingen kan de avond helemaal niet meer stuk!

Als je vastrijdt moet je graven 20150129-DSC_0570 kopie 20150129-DSC_0002 kopie

Een van de regelmatigheidstrajecten op dag vijf bestaat gedeeltelijk uit een blinde lijn. Die lijkt op wat willekeurig gekras van een peuter van drie, maar is wel degelijk een route die je moet volgen. Alleen de kaartinformatie eronder ontbreekt, dus je kunt je niet focussen op zijwegen of andere herkenningspunten. Heel goed meten en alle bochten exact aangeven is hier het devies. Inmiddels zijn we terug in Noorwegen en eindigen de dag met een navigatietraject, een heel lang deze keer. Met een aantal hairpins en in een daarvan schiet de Alpine weer eigenwijs rechtdoor. Chris gaat graven, ik werp mij op als verkeersregelaar, want we staan vast net na een blinde bocht naar rechts. Ik maan de volgende deelnemers met handgebaren tot rustig rijden en dat helpt, want we willen niet dat iemand onze auto torpedeert. Dat helpt, ik weet zeker dat ik daar menig equipe heb behoed voor een uitglijder. Zeker als we in onze achteruitkijkspiegel, net nadat we weer los zijn en de plek des onheils hebben verlaten, een Volvo Amazon op volle snelheid van de berg af zien komen en de sneeuwwal in zien schieten. Hij zit er tot bijna zijn voorruit in…

Aan de start van een circuittest

Tenslotte een test op het Vaalerbanen racecircuit, een snel diner en dan gaat we op naar de tweede avondetappe. Van hetzelfde concept als de eerste, alleen nu met eerst zes elkaar snel opvolgende tijdcontroles, dan nog een test op het circuit en vervolgens via vier regularities naar het hotel. In het tweede deel van de avond gaat het mis voor Maassen – van der Palen, die in hun Sunbeam Avenger riant aan de leiding gaan. Ze missen een haakse bocht naar rechts en belanden een paar meter lagen tussen de dennenbomen. Dat kost ze vier uur en een kwartier: weg klassement!

Irene Blauwkuip-Mariëlle Vehmeijer

De laatste dag is een soort triomftocht voor alle deelnemers die nog in de race zijn. Enorme positieverbeteringen zitten er niet meer in, met maar één test, op hetzelfde rallycrosscircuit waar we van de week ook al eens geweest zijn, één regularity en één navigatietraject. Maar je kunt nog wel veel verliezen, dus heel houden en uitrijden is de voornaamste opdracht. Zo ook voor Irene Blauwkuip en Mariëlle Vehmeijer, een van de twee damesequipes. Mariëlle: “De eerste dag hadden we een binnenbrandje: het tankje van de koelvloeistof zat niet goed vast, is op het motorblok terechtgekomen en gaan smelten. We hebben het met duct tape vastgeplakt, waren alleen een beetje koelvloeistof kwijt. Op de derde dag gaf de dynamo de geest. Gelukkig had Nico Koel voor zijn Alfa een reservedynamo bij zich en die mochten wij lenen. Daarmee konden we de rally uitrijden.”

20150127-DSC_1192 kopie

Begin van de middag zijn we terug in Sundvollen, waar we zes dagen geleden van start zijn gegaan. Tijdens het feestelijke slotdiner (met traditioneel vuurwerk) worden de prijswinnaars gehuldigd. In de Clubklasse hebben Rob de Goey en Ton den Uyl in hun Mercedes-Benz 230 vanaf het begin tot het eind de leiding gehad en zijn de overtuigende winnaars. De Trialklasse heeft wat meer leiders gekend, maar uiteindelijk gaan Alexander Leurs en Ryan Pickering in de Opel Ascone 1.9 SR met de overwinning aan de haal. Wij sluiten de Wintertrial af met een  26e plaats in de Trialklasse. Niet echt om over naar huis te schrijven, maar we hebben wel een geweldig avontuur beleefd en heel veel geleerd! Ook de organisatie is dik tevreden. Rietbergen: “Zo veel sneeuw, daar kun je alleen maar van dromen. We hebben zelfs sneeuwploegen ingehuurd, om over meer dan 300 kilometer privéweggetjes de sneeuw weg te schuiven, anders hadden we daar niet eens door gekund! In 2016 gaan we opnieuw naar Noorwegen.”

 Tekst Fred Hak Fotografie Bloemendal fotografie


Print Friendly




redactie Octane
Octane is een licentie van de gelijknamige Britse titel, maar streeft naar zo veel mogelijk eigen inhoud, met Nederlandse en Belgische liefhebbers en hun auto’s in de hoofdrol. Van de redactie maken deel uit Wil van Lierop (eindredactie), Carl de Vaal (art-director) en Ton Roks (hoofdredacteur). Geregelde freelance bijdragen worden geleverd door Mattijs Diepraam, Perry Snijders, Dennis Drenthe en Jeroen Bruintjes. Freelance fotografen zijn Luuk van Kaathoven, Louis Blom en Piet Mulder.




Vorig bericht

Renault 5 Alpine & Maxi Turbo

Volgend bericht

Gentlemen’s express & luxury liner




Uitgelicht

Renault 5 Alpine & Maxi Turbo

De Renault 5 een leuk stadsautootje? Maak kennis met de heetgebakerde 5 Alpine en de vuurspuwende Maxi Turbo. Geef mij maar...

16 March 2015

Webdevelopment