Laatste nieuws

Als er één plek de lifestyle van Octane uitstraalde, was het die anonieme loods

Alle columns / Jeroen Bruintjes / 16 maart 2015

Jeroen BruintjesDit is het laatste jaar van de Woudenberg Works. Als Octane-lezer zegt je dat waarschijnlijk niets, maar ik heb het over een sleutelschuur op een anoniem industrieterrein in de buurt van dat stoffige, kerkelijke dorpje onder de rook van Amersfoort. Onze sleutelschuur. Sinds een jaar of zeven geleden ben ik er kind aan huis. We begonnen er ooit met wat kleine klusjes aan een Volvo Amazon, we groeiden door langs motorrevisies en rallypreparaties van Lagonda’s en hebben inmiddels diverse Goodwood Revival-geaccrediteerde racemonstertjes in huis staan. Dat is, als je het goed bekijkt, voor een hobbysleutelhal een prestatie van formaat. Ja, ik geef ’t toe, ik ben best trots. Maar ook een tikje droevig, want we zeggen de huur eind dit jaar op.

De ‘Works’ begonnen omdat, tja, waarom? Ik herinner me de gedachte, ‘Laten we het maar zelf doen’. We hadden te veel slechte ervaringen met klassiekerbedrijven, we waren te veel incompetentie tegengekomen en wilden daarom zélf onze auto’s repareren en prepareren. Want dan weet je tenminste dat het goed gebeurt. Maarten (de hoofdhuurder) en ik hebben er in de afgelopen zeven jaar zo onnoemlijk veel sleutelervaring opgedaan aan zo onnoemlijk veel klassieke auto’s, dat we beiden alleen maar kunnen terugkijken op een fantastische tijd. De eerste grote klus die we samen uitvoerden, was de motortransplantatie in de genoemde Volvo Amazon. Een primeur trouwens voor mede-Octane-redactielid Mattijs, die daarmee z’n allereerste serieuze sleutelervaringen opdeed. Daarna bouwden we een Lagonda 3L op voor Peking-Parijs (en vergaten een reserve-steekas mee te nemen), restaureerden we een Lagonda LG6 (en waren blij dat die verkocht werd), repareerden Audi quattro’s (ik heb nog nooit zo vaak een cardanas in de armen gehad) en hadden vooral heel, heel veel lol, wat ook niet in het minst lag aan de toenemende liters Guinness die er op een avond doorheen gingen.

Serieus, het was een prachtige tijd. Het was een plek waar ik me altijd prettig voelde, waar alles was zoals ’t hoorde. Geen pretenties, geen kapsones, maar altijd deftig, en nooit werd er slechte wijn geschonken, nooit wezen we autominnende bezoekers de deur. Op goede momenten werkten we er aan auto’s omdat we er simpelweg zin in hadden. In slechte tijden werkten we er omdat het ons afleidde van de kleine en grote tegenslagen des levens. En daarbij waren we niet alleen. De Woudenberg Works werden, mede dankzij www.gummen.org, tot een bedevaartsoord voor iedereen die benzine- en oliedampen wilde snuiven. Vaak gebeurde dat ook op zondag, tot groot verdriet van de heer Van Aalten, eigenaar van het tankstation om de hoek en bij iedereen bekend als Spaßbremse ­ – een van de mooiste Duitse woorden, überhaupt. Nooit vergeten we het moment waarop hij ons wegjoeg uit zijn wasbox omdat onze auto te vies was… ons argument dat een wasbox er is om een vuile auto schoon te maken, viel niet in goede aarde! Hij zal ons waarschijnlijk niet missen. Wij hem ook niet. En op een merkwaardige manier toch ook weer wel.

Klinkt raar? Laat ik het zo zeggen: als er één plek de lifestyle van Octane uitstraalde, was het toch wel die anonieme loods. Het is in ons land sowieso (ook een erg mooi Duits woord) erg moeilijk om een plek te vinden waar je ongestoord aan oude auto’s mag knutselen. We leven in een land vol bemoeials die elk druppeltje olie op de betonnen vloer tellen. Erger nog, als je op een afgelegen bedrijvenpark iets huurt, betaal je tóch de hoofdprijs, omdat we in dit land nog altijd in de waan leven dat een Romneyloods op een kleiveldje tonnen waard is. Ik heb dat nooit begrepen. Heel Nederland staat vol met lege bedrijfsruimte, maar je betaalt je scheel als je een klein sleutelschuurtje wilt.

Anyway, genoeg geklaagd. De Works eindigen –  all good things must come to an end. Maar klopt die spreuk eigenlijk wel? De herinnering aan goede dingen leeft namelijk voort en die is soms minstens zo mooi als het origineel. Op een steenworp afstand van Woudenberg ligt het landgoed Maarsbergen. De bijna voltallige Octane-redactie was daar op een prachtige voorjaarsochtend om de fotoreportage bij te wonen voor het Godin de Beaufort-artikel in het volgende nummer. Het was een bijzonder moment om de oranje Porsche 718 achteloos geparkeerd te zien op de oprijlaan. Of in het koetshuis. Ook al zo’n plek waar de heren een hoop lol hadden terwijl ze hun handen vuil maakten. Had je hun destijds verteld dat ze in het jaar 2014 onderwerp zouden worden van een reportage in een landelijk automagazine, dan hadden ze je voor gek verklaard. Terwijl Mattijs en ik daar zo over de motorruimte van de 718 gebogen stonden, bedacht ik me: het werken aan snelle auto’s is toch echt iets van alle tijden, van alle rangen en standen. Van jonkheer tot columnist.

 

 

 

 


Tags:
Print Friendly, PDF & Email




Ton Roks

Ton Roks werkte meer dan 25 jaar voor het blad Autovisie, waarvan een groot deel als hoofdredacteur. In november 2012 vervulde hij een lang gekoesterde wens, hij begon een eigen autoblad: Octane, met een hoofdrol voor de klassieke auto – en een gezonde belangstelling voor interessante nieuwe auto’s.





Vorig bericht

Zo kwam het dat ik zwart van het vet en de olie de lobby in liep

Volgend bericht

Renault 5 Alpine & Maxi Turbo





Bezoekers lazen ook


Uitgelicht

Zo kwam het dat ik zwart van het vet en de olie de lobby in liep

Het waren zware tijden in huize Bruintjes en ik bracht de laatste tijd opvallend veel tijd door in de quattro en in hotels....

16 March 2015

Webdevelopment