Laatste nieuws

Herman Brood en schijt aan tapijt

Alle columns / Michiel Campagne / 11 juli 2014

Herman Brood hielt van racen. als ik hem in de stad tegenkwam, vroeg hij aan mij ‘hoe gaat het racertje’, waarna ik niet de indruk had dat mijn antwoord te lang moest zijn . Meestal kwam er vrij snel een mededeling dat hij wel wat te drinken wilde waarbij ik begreep dat ik daar de rekening van moest betalen. Hoe hij wist dat ik van mijn weinige geld ook nog af en toe een rondje op een circuit reed, weet ik niet. Ik neem aan dat ik dat in een bepaalde toestand (te veel gedronken) een keer aan hem heb toevertrouwd. Diep in de nachtelijke uren meldde hij mij een keer dat hij mij wel wilde sponsoren. Ik viel zowat van mijn stoel en vroeg of hij geld bij zich had, immers meestal rekende Herman zijn drankjes af door een tekening te maken omdat hij niks op zak had. Hij vertelde mij daarna het volgende verhaal.

De Brabantse tapijthandelaren hadden besloten met elkaar een ‘tapijtdag’ te organiseren, ingegeven door het feit dat steeds meer mensen parket in huis nemen. Herman moest op die tapijtdag een soort wandschildering maken met de slogan van dat jaar erop: “Het is tijd voor Tapijt”. Na ondertekening van het contract in Den Bosch ging hij per trein terug naar Amsterdam (hij had geen rijbewijs) en vertelde aan zowat de gehele stad en iedereen die vaker dan een keer per week in een café komt dat hij voor één dag schilderen 30.000 gulden zou krijgen ( ja, het is lang geleden). Herman moest de slogan ‘Het is tijd voor tapijt’ schilderen, maar vertelde dat hij er ‘Ik heb schijt aan tapijt’ van zou maken. U begrijpt het al, dit verhaal ging zijn eigen leven leiden en belandde bij de Brabantse tapijthandelaren op de mat die vervolgens zijn contract annuleerden.

Na dit verhaal begreep ik beter waarom Herman Brood mij wilde sponsoren en ook dat hij het eigenlijk niet wilde’

Herman wilde toch zijn geld en met de hulp van een advocaat heeft hij dat gekregen, zonder dat hij er werk voor hoefde te doen. Na dit verhaal begreep ik beter waarom Herman Brood mij wilde sponsoren en ook dat hij mij eigenlijk niet wilde sponsoren. Dus ben ik maar niet ingegaan op zijn sponsoraanbod, want ook na dit verhaal moest ik de rekening betalen van de drankjes en in dit geval waren het er door de lengte van de geschiedenis meer dan één.

Alhoewel tussen mijn schrijven en uw lezen van deze column een lange tijd zit, is het toch zo dat ik mij weer verheug om de Zes Uur van Spa te rijden samen met Allard Kalff en Jan Lammers. Het circuit van Spa Francorchamps wordt gezien als een van de mooiste, maar ik vind het jammer dat de busstop is veranderd. Vroeger was het een bocht waar veel meer uitrem-acties gebeurden en waar je rechtdoor kon schieten. Je moest dan door de pylonen rijden en je voorganger voorbij laten gaan om zo weer op de baan te komen. Nu is het een saaie bocht die je vaak in de eerste versnelling moet nemen. Het verhaal achter de busstop is wel leuk . Zoals u weet, moesten alle circuits van Ecclestone  langzamer worden en dat gold lange tijd geleden ook voor Spa, er moest een chicane worden gemaakt. Het circuit bestond toen nog grotendeels uit openbare wegen en daarom vroeg de circuitdirectie een vergunning en geld aan bij de lokale Waalse overheid . De vergunning was geen probleem, maar er kwam geen geld . Ze hebben het toen nog een keer geprobeerd, dit keer bij de Vlaamse overheid, maar daar vandaan kwam geen geld. Tot verbazing van de circuitdirectie kwam er wel eentelefoontje van een ambtenaar, die uitlegde dat er wel geld voor een chicane verschaft kon worden als ze een bushalte zouden maken. U begrijpt dat de directie dit aanbod met beide handen heeft aangegrepen.

Ondanks mijn gevorderde leeftijd van 49 jaar leer ik toch altijd wat van coureurs met veel meer ervaring dan ik. Zo stond ik een keer opgesteld voor een race met Jan Lammers naast mij. Hij vroeg hoe ik de banden ging opwarmen. Ik dacht nog ‘wat een vraag is dit’, je ziet altijd op televisie die formule-1 coureurs heen en weer slingeren met hun auto om de banden op te warmen maar aangezien ik lui ben aangelegd, rijd ik in de opwarmronde weg met spinnende banden en tevens gooi ik de auto meestal een keer in een drift, dan zijn de banden wel warm, denk ik.

Ik zag Jan kijken op een manier waaruit niet echt een goedkeuring bleek, hij vertelde rustig dat je het hele rubber geleidelijk moet opwarmen, dus kalmpjes de banden bewegen door te slingeren. Ik weet niet waarom, maar dit gesprek deed mij denken aan mijn huwelijkstherapeut: ik doe het nooit goed en ondanks de vele jaren van oefenen blijft het aanmodderen, maar wel met veel plezier.


Tags:
Print Friendly




Michiel Campagne
Michiel Campagne houdt zich beroepshalve bezig met het runnen van SkyNet Worldwide Express en Falkpost. Daarnaast is hij de man achter Tachyon Motorsport in Soest. Zijn grote passie is de historische autosport. Al 20 jaar is hij – aanvankelijk met Volvo Amazon en Marcos, later met Chevrolets Corvette en Grand Sport, en met een McLaren M8F - actief op circuits in Europa, Zuid-Afrika en de VS.




Vorig bericht

Rijden voor de mannen en verwennerij voor de vrouwen

Volgend bericht

De V8 die op slootwater blijft rijden





Bezoekers lazen ook


Uitgelicht

Rijden voor de mannen en verwennerij voor de vrouwen

Een mooie envelop gleed door mijn brievenbus: een uitnodiging om de opening van het Bilster Berg Drive Resort bij te wonen....

11 July 2014

Webdevelopment