Laatste nieuws

De waarheid is dat prijzen van klassiekers niet voorspelbaar zijn omdat ze niet rationeel zijn

Alle columns / Jeroen Bruintjes / 16 maart 2015

Rokjesdag is een wonderlijke dag. Als bij toverslag zijn de straten ineens gevuld met blote benen. Dat schreef Martin Bril ooit in z’n beroemde column. Ik schrijf déze column, die natuurlijk niet eens in de schaduw van de zijne kan staan, op 14 april, de Rokjesdag van 2013. ‘In vergelijking met vrouwen zijn mannen gevoelloze wezens’, schreef Bril ook. Daar sloeg hij de plank helaas mis. Mannen zijn helemaal niet gevoelloos. Ze uiten hun emoties alleen anders. Wij heren trekken geen rokje aan, wij stappen in onze auto.

Om die reden is Rokjesdag niet alleen de dag van ontluikende dameskuiten. Het is ook de dag waarop het gekoesterde klassieke blik voor het eerst in het seizoen massaal de stalling verlaat. Als bij toverslag zijn de straten gevuld met blote klassiekers. Feilloos voelen alle bezitters aan dat het tijd is om te gaan rijden. Het is de dag waarop alle autoliefhebbers (m/v) in Nederland om zich heen kijken en denken: waar kómen ze toch vandaan. Een E-type hier, een 328 GTB daar. ’t Kan niet op. Ja, zelfs een vaalwitte Audi 100 quattro uit 1985. Het is mijn dagelijkse auto sinds jaren. Roestig. Verweerd. Scheurtjes in de stoelen. Vorig jaar werd ik het sleutelen een beetje beu en probeerde ik de Audi voor een habbekrats te verkopen. Niemand wilde hem. Dus moest ik wederom in onderdelen investeren. Dat was trouwens nog leuk, die keer dat een rood aangelopen postbode een loodzwaar pakket afleverde. De blik van die jongen toen ik zei: ah, daar is mijn cardanas! Onbetaalbaar.

Maar ik wijk weer af. Sinds dit voorjaar blijkt de auto ineens klassiek. Ineens willen mensen van alles weten over ‘die witte Audi’. De vrouw van het tankstation. Of een klant bij wie ik een afspraak had. Begrijp me goed, ik beschouw de wagen zelf niet als klassieker. Maar anderen ineens wel.

Zou het komen door de 25-jaars-dip? Alle auto’s bereiken hun laagste waarde als ze 20 tot 25 jaar oud zijn. Sommige auto’s ontstijgen dat niveau nooit meer en belanden op de sloop. Andere worden legendarisch, of in elk geval gewild, en stijgen in waarde. Ze zijn ineens ‘klassiek’. Maar niemand kan voorspellen welke auto dat stadium haalt. Ik heb nog ergens een Engels tijdschrift uit 1980, en in de advertenties staat een Aston Martin DB4 te koop. Reasonable condition. Vraagprijs 800 pond. Ik heb het even onderzocht. Qua koopkracht is dat bedrag nu vergelijkbaar met 4000 euro. Verbijsterend. De waarheid is, vrees ik, dat prijzen van klassiekers niet voorspelbaar zijn omdat ze niet rationeel zijn. Mode, jeugdsentiment, allerlei subjectieve zaken hebben invloed op de prijs. Factoren, die per generatie verschillen. Om waarde te krijgen, moet een klassieker blijkbaar de verbeelding van de koper triggeren. Of en wanneer dat gebeurt, dat is anyone’s guess.

Waarom al dit gemijmer? Omdat we onze Lagonda gaan veilen. De zwarte, zware, corpulente LG6 heeft ’t Nederlandse grondgebied verlaten voor een Britse veiling. Het was een hobbyproject, niet minder en niet meer. Maar je wilt toch eer van je werk. Gezien de ongelooflijke hoeveelheid uren die we erin hebben gestoken om de auto alleen al rijvaardig te krijgen, is een goede prijs wel op z’n plaats. En Lagonda’s zijn gewoonlijk goed voor een forse prijs. Maar dat vinden wij. Vinden de kopers dat ook? Ik moet bekennen dat het een spannende week wordt. Achter in deze Octane lees je hoe ’t is gegaan – de redactie leeft namelijk mee en heeft de deadlines een stukje opgerekt. We kunnen nog nét mee met dit nummer.

Het boeiende is dat deze LG6 ook een slechte tijd heeft gekend. We kwamen de sporen overal tegen. Dan weer was ergens schroefdraad vernield, dan weer had een onbekende monteur de helft van de radiateur afgedopt. En de distributieketting was duidelijk in decennia niet meer gecontroleerd. Kortom, beunhaaswerk, tientallen jaren geleden gedaan, nu pas verholpen. Ik vind het fascinerend dat zelfs auto’s in dit segment ooit niets meer waren dan een verwelkt vijfdehandsje. Het was geen mooie tijd, maar ook die hoort bij het leven, bij de geschiedenis van de auto. De toekomst van mijn witte Audi is dus nog niet verloren. Ik ben alvast begonnen met ’t bijtippen van de roestplekken. Je weet maar nooit. Rokjesdag 2043?

De waarheid is dat prijzen van klassiekers niet voorspelbaar zijn omdat ze niet rationeel zijn

 


Tags:
Print Friendly




Ton Roks
Ton Roks werkte meer dan 25 jaar voor het blad Autovisie, waarvan een groot deel als hoofdredacteur. In november 2012 vervulde hij een lang gekoesterde wens, hij begon een eigen autoblad: Octane, met een hoofdrol voor de klassieke auto – en een gezonde belangstelling voor interessante nieuwe auto’s.




Vorig bericht

Ook de dapperste kerels worden door zoiets tot waanzin gedreven

Volgend bericht

Vrijwel elke avond tikte hij ronkende artikelen uit, de typmachine op schoot





Bezoekers lazen ook


Uitgelicht

Ook de dapperste kerels worden door zoiets tot waanzin gedreven

De afgelopen jaren was ik nogal veel van huis. En naarmate je meer reist, ga je sommige Nederlandse dingen op waarde schatten....

16 March 2015

Webdevelopment