Laatste nieuws

‘Een Lamborghini Espada, geparkeerd naast de fritestent in het dorp waar ik vandaan kom’

Alle columns / Matthijs van Dijk / 7 september 2015

Matthijs van DijkNoorwegen is niet het land van de klassieke auto’s, dacht ik altijd. Het is niet zo ‘actief’ is als Groot-Brittannië of Duitsland, maar ik ben daar een paar prachtige exemplaren tegen het lijf gelopen. Vooral ‘Amerikaans’ georiënteerd.  Eén van de eerste Corvette C3’s . Of een Datsun240Z, ontworpen door, net zoals de Toyota 2000 GT en BMW 507, Graf von Goertz. God, wat zijn dat allemaal mooie, als in elegant en bescheiden, ontwerpen. Maar ik zag ook, je zou dat soort belangrijke auto’s bijna vergeten, een Toyota Corolla, type 1 van rond 1968. In Trondheim staan trouwens op elke straathoek zo een stuk of tien Tesla’s Model S geparkeerd. Het is de VW Golf van Noorwegen, zo lijkt het. Dat belooft nog wat voor de toekomst.

Juist dat ‘tegen het lijf lopen’ van auto’s vind ik zo bijzonder. Als ik herinneringen ophaal naar de auto’s waardoor ik echt gegrepen werd, dan zijn dat auto’s die juist niet in een museum tentoongesteld werden, auto’s die plotsklaps in de echte dagelijkse wereld mijn wereld binnen traden. Slordig geparkeerd aan de rand van de weg, of rijdend op de weg zelf. Of ik trad natuurlijk hun wereld binnen.

Het is als dieren tegen komen in het ‘wild’. Een muis, een spinnetje, een kikker in de vijver. Het dier  hoeft niet uitheems of bedreigend te zijn om indrukwekkend te zijn. Maar natuurlijk kan je ook aan tot de verbeelding sprekende dieren denken, ver weg (ik heb zelf alleen nog nooit oog in oog gestaan met een wilde neushoorn). Alles, dat je zelf ontdekt en ervaart in de originele context is interessant doordat je het bestaansrecht dan zelf kunt bevatten. Safari’s, waarbij je de meest gevaarlijke dieren in hun natuurlijke habitat kun, aanschouwen zijn niet voor niets een belangrijke bron van inkomsten geworden.

De auto’s waardoor ik echt gegrepen werd bij een ontmoeting in het ‘wild’ zijn niet per se heel bijzondere exemplaren, er zijn ook auto’s bij die juist door hun niet-bijzonder-lijken-te-zijn nooit serieus genoeg werden genomen om te behouden voor het nageslacht. Een rijtje? Ik kan het zo naar boven halen – het zal geen verrassing zijn dat juist er auto’s bij zijn die al vaker aan bod zijn gekomen in mijn columns. De reeks begint met de uitzonderlijken, ook ik ben daar gevoelig voor. Rimini, in de 90’er jaren, een Bizzarrini 5300 GT Strada. Geparkeerd, een witte. Een Bentley 4,5 liter Blower uit 1931, in België verleden jaar, die er aan kwam knallen toen ik aan het tanken was. Een Lamborghini Espada, geparkeerd naast de fritestent in het dorp waar ik vandaan kom.  Een Hispano Suiza (ik weet meer niet welke type het was, oh oh) in Geneve. Waar anders? Een AM V8 in Zandvoort, in een van de straatjes van het dorp (ik denk eigenlijk dat dat mijn favoriete Aston is). En twee maanden geleden, een Iso Rivolta rijdend door The Kensington Gardens in Londen. Een half-gare Rolls Royce Silver Shadow van iemand die bij mij om de hoek woonde en er elke dag gewoon mee naar zijn werk ging (dat denk ik tenminste, dat verhaal heb ik er zelf van gemaakt). Of de Panhard 24 CT, of de Renault 5, of de Peugeot 104, …. Het is een eindeloze rij. Stilstaand met de motor lopend, dat heeft mijn voorkeur. Rijdend is ook goed, zoals ook bij de klassieke auto races. Indrukwekkend hoe bij de start de voorwielen van een Maserati 250 F stuiterend loskwamen  van het asfalt.

Dat auto’s zoveel  bij mij teweeg kunnen brengen, heb ik ook als ik ze in een film zie – logisch eigenlijk. Ik denk dan meteen aan The Naked Lunch, van David Cronenburg, waar een scene plaats heeft in een Aston Martin DB2 (denk ik, want alleen de voorruit is in beeld). Of aan zijn film Crash, met een geweldige masturbatiescène op de achterbank van een Lincoln Continental. In de zinderende film La Piscine van Jacques Deray – met Alain Delon en Romy Schneider – speelt een prachtige karamelbruine, metallic Maserati Ghibli een belangrijke rol . Of aan Drive uit 2011, met die afgetrapte 1973 Chevrolet Malibu van het hoofdkarakter. Zelfs de race-film Le Mans met Steve McQueen uit 1971 werkt.

De auto’s die je in het wild ontmoet of in films ziet, beleef je heel anders dan dieren achter tralies, die zijn uit hun context gehaald en daardoor ontdaan van hun betekenis. De beestjes leven, maar ze leven niet meer, ondanks dat ze nog steeds gevaarlijk zouden kunnen zijn. Het doet me denken aan een reclameposter van Jaguar uit de 80’er jaren, van een Jaguar gefotografeerd in een kooi, achter tralies. Beeldspraak natuurlijk. Iets achter tralies is echter alleen indrukwekkend, als de tralies er toe doen. Nou, dat deden ze dus niet, Jaguar. Het deed me denken aan het verhaal dat mij laatst ter ore kwam over iemand wiens hobby het jagen op wild was in Zuid-Afrika. Hij joeg op giraffen, zo bleek. Niet echt gevaarlijk en zeker niet indrukwekkend. Dus eigenaren van klassiekers: toon uw schuwe, bijna uitgestorvenen (dit is eigenlijk vooral een oproep aan mijzelf) en maak anderen gelukkig.  Maak alleen niet de beginnersfout de beschouwer te zien als een bedreiging. ‘Wie ben jij die met mijn liefde flirt?’ Iedereen is van de auto. De auto is van iedereen.

MATTHIJS VAN DIJK
Matthijs van Dijk is professor Applied Design aan de Technische Universiteit van Delft, professor  Strategic Design aan de NTNU in Noorwegen en is directeur van het consultancybureau Reframing Studio in Amsterdam. Hij heeft ondermeer een Renault Espace Type 1, een Peugeot 205 GTI, een Rover 3500 Vitesse, een Alpine Renault A310 V6 en een Voxan Cafe Racer.

 

 


Print Friendly




redactie Octane
Octane is een licentie van de gelijknamige Britse titel, maar streeft naar zo veel mogelijk eigen inhoud, met Nederlandse en Belgische liefhebbers en hun auto’s in de hoofdrol. Van de redactie maken deel uit Wil van Lierop (eindredactie), Carl de Vaal (art-director) en Ton Roks (hoofdredacteur). Geregelde freelance bijdragen worden geleverd door Mattijs Diepraam, Perry Snijders, Dennis Drenthe en Jeroen Bruintjes. Freelance fotografen zijn Luuk van Kaathoven, Louis Blom en Piet Mulder.




Vorig bericht

‘Het lijkt wel of de inzittenden letterlijk hun kop boven water proberen te houden in hun auto’

Volgend bericht

Saab Historic Rally Team: net als Carlsson




Uitgelicht

‘Het lijkt wel of de inzittenden letterlijk hun kop boven water proberen te houden in hun auto’

Ik probeer de laatste jaren, als het ware met behulp van een soort röntgen-ogen, te doorgronden hoe de relaties tussen alle...

7 September 2015

Webdevelopment