Laatste nieuws

Ford Shelby GT500, Boss 302 en Boss 429

Alle reportages / 26 augustus 2015

 Ford Mustang (27)

Octane haalde in 2013 een 671 pk sterke Shelby GT500 op voor een ontmoeting met twee andere Mustangs, die ook mijlpalen in de historie zijn: de machtige, voor NASCAR geboren, Boss 429 en de onvolprezen Boss 302.

Naar Londen voor de GT500
Een grote dag, de automatische deuren van London City Airport zwaaien open, en daar staat hij, Grabber Blue met Le Mans Stripes. Een imponerend hoeveelheid Amerikaans metaal, met een geclaimde top van meer dan 320 km/h. De GT500 is daarmee de snelste Mustang die Ford ooit in de showrooms heeft gehad. Onder de kap ligt een 5,8-liter V8 met compressor, goed voor een ongehoorde 671 pk. Na het ondertekenen van een verklaring, waarin ik beloof Ford nimmer aansprakelijk te stellen voor het gevaar waaraan ik mezelf blootstel, krijg ik de sleutels en mag weg. Ik begrijp die voorzichtigheid als ik hoor hoe de V8 aanslaat: een duivelse roffel, zo luid en agressief dat de duiven van het terminaldak vluchten.

Ford Mustang (9)

Er ligt een nieuwe achterband in de kofferbak en er is er eentje vastgesjord op de achterbank. Voorzorgmaatregelen van Ford, want de GT500 verorbert bandenrubber in een verontrustend tempo. De V8 brengt 814 Nm aandrijfkoppel op straat, en daar hebben Goodyear’s beste Eagle Supercar banden weinig grip op, zeker als de weg ook nog eens nat en ijs- en ijskoud is. Op de eerste twee rotondes blijkt een klein stootje gas al voldoende om fors dwars te gaan. Neen, ik was niet bevlogen door overmoed, de veiligheidsystemen stonden netjes aan, maar zijn op geen enkele wijze tegen het geweld van de GT500 opgewassen. Voor hetgeen de compressor-V8 met het chassis doet, is het woord ‘aanranding’ meer op zijn plaats dan ‘aandrijving’.
Tijdens de trip naar Folkestone, over de M25, trekt de Mustang nogal de aandacht tussen het grijze en zwarte forenzenblik, hij wordt bekeken als een salsadanseres die zich in een processie heeft gemengd. Op het traject van Calais naar hartje Nederland is er meer gelegenheid om de blauwe testosteronbom te leren kennen. Hij volgt de 540 pk GT500 van 2005 op, en niet alleen het vermogen en de trekkracht zijn naar een hoger niveau gebracht, maar bijna elk ander onderdeel ook. De aluminium V8 heeft nu geen 5,4 liter inhoud meer, maar 5,8. Het blok, de koppen en de nokkenassen zijn vernieuwd dan wel aangepast en de koppeling is zwaarder en sterker gemaakt. Hetzelfde geldt voor de Tremec zestraps handbak, het Torsen sperdifferentieel en de aandrijfas, die nu van koolstofvezel is. De compressor, een Eaton TVS 2300, pompt nog meer lucht de cilinders in en slokt waarschijnlijk een fikse hoeveelheid pk’s op, maar hij geeft er zoveel voor terug dat het eindsaldo een zeer positieve 671 pk is.
Zelfbeheersing is geboden want zelfs op hogere snelheid geeft de konings-Mustang nog het tikje onbehaaglijke gevoel dat een beetje te veel gas al genoeg kan zijn om de achterwielen te laten doorslaan. Dat blijkt inderdaad zo te zijn. Bij 80 km/h in de vierde versnelling spinnen de wielen al bij half gas. Oppassen dus, een uitgesleten vrachtwagenspoor kan in zo’n geval al genoeg zijn om de Shelby haaks links of rechts te gaan.

Ford Mustang (2)

De totale overbrenging is enorm lang: als je de toerenteller in zes op 2000 fixeert, rollen er per uur 160 kilometers onder de dikke sloffen door. Interessanter is dat de GT500 diezelfde 160 km/h ook in de tweede versnelling haalt. Geen wonder dat hij zichzelf moeiteloos in 3,5 seconden van 0 naar 100 km/h afschiet – en naar 160 km/h  in minder dan acht tellen. Ford bluft niet, tests door nijvere Amerikaanse collega’s hebben de cijfers bevestigd. Wegsprinten vanuit stilstand is een spektakel eerste klas, de Mustang laat zijn banden kermen en roken alsof hij probeert de eerste te zijn die erin slaagt de wereld achteruit te laten draaien. Tientallen meters van Goodyear’s finest blijven daarbij op het asfalt achter en de V8 brult zo hartstochtelijk luid dat een tyrannosaurus rex zeker en vast voor hem op de loop zou gaan. De super-Ford trekt zo ontaard hard dat de achterwielen zelfs tussen 100 en 160 km/h door blijven spinnen, tot het moment dat je naar de derde versnelling schakelt.

Ford Mustang (5)

Er was geen gelegenheid de topsnelheid tot op de laatste km/h te controleren, maar een kleine excursie richting Vmax zat er wel in. Het viel daarbij op dat Ford’s aerodynamische aanpassingen zeker effect hebben gehad. Onder de 200 is de GT500 een vleugje onrustig en vraagt een vaste hand, daarboven begint hij neerwaartse druk te ontwikkelen en wordt hij stabieler. De collega’s van EVO, het zusterblad van de Britse Octane, hebben in Duitsland bijna tot het einde kunnen doortrappen en hebben 302 km/h op de meetapparatuur gezien. De door Ford geclaimde 325 km/h is wellicht aan de hoge kant of vraagt om fortuinlijke omstandigheden, maar ver blijft de GT500 er niet vandaan. Echt uitmaken doet het niet, in de lagere snelheidsregionen valt immers genoeg te beleven.

Ford Mustang (40)

De behoorlijk forse remschijven komen van Brembo, inclusief de kanjers van remklauwen met zes zuigers per stuk. Die slagen er goed in om een ontketende GT500 in te tomen, maar van een rondje Nordschleife zullen ze het waarschijnlijk heel erg warm krijgen. Je kunt kiezen uit een hele waslijst van programma’s voor de stabiliteit- en tractiecontrole en je kunt zelfs het starttoerental van de launch control programmeren, naar gelang de temperatuur en wrijvingscoëfficiënt van het asfalt en je banden. Het is eveneens mogelijk de mate van stuurbekrachtiging te beïnvloeden, hetgeen geen effect heeft op de informatiestroom naar je handen, maar je kunt het stuurgevoel wel meer ‘gewicht’ geven. De Mustang heeft nog steeds een starre achteras, maar deze wordt door elektronisch verstelbare Bilsteins extra goed in het gareel gehouden. Als je althans het Performance Package hebt bijbesteld. En dat wil je hebben, want het sperdifferentieel, de gesmeed aluminium wielen (19 inch voor, 20 achter) en de hardere veren achter zitten daar ook in.
De Amerikanen hoeven slechts 55.000 dollar bijeen te harken om eigenaar van zo’n rijdende stormram te worden, hier is geen officiële prijs bekend want Ford voert de GT500 niet in Europa. Wie er echter toch een wil aanschaffen via een gespecialiseerde handelaar, moet er in Nederland op rekenen dat er een bedrag tussen de 130 en 140 mille op de eindnota komt, vanwege de onzinnig hoge BPM die je afgedragen moet worden bij auto’s als deze. In Duitsland mag je jezelf overigens voor 75.000 euro eigenaar noemen van een GT500. Iets klopt er niet helemaal in dit verenigde Europa.

Ford Mustang (12)

Naar 1969 voor de Boss 429
Het behoeft geen betoog dat de GT500 een mijlpaal is in de historie van de Mustang. Zo zijn er meer, het verleden van het blauwe ovaal is doorspekt met roemrijke Mustangs met Shelby-label, zoals de GT350, de GT500 KR (voor King of the Road) en de GT500 Super Snake. Het lijkt erop dat Ford de productie van de meest begeerlijke Mustangs vooral aan Carroll Shelby heeft overgelaten, maar dat is niet helemaal zo. Shelby ontwikkelde weliswaar Ford’s eerste race-Mustang, de GT350, maar in het algemeen kun je stellen dat Shelby zich vooral richtte op het creëren van snelle straatversies, met veel (sprint)vermogen om vrijdagavond op de dragstrip een goed figuur te slaan. Ford heeft zelf ook een aantal speciale Mustangs ontwikkeld en gebouwd, onder de naam Boss. Dit waren op de eerste plaatste racers, voor roadcourses, bochtige circuits zoals wij die in Europa kennen. Vermogen was belangrijk, maar wegligging en weggedrag hadden bij de Boss Mustangs vanzelfsprekend een hogere prioriteit dan bij de Shelby’s. Ford’s topstuk is de Boss 429, waarvan er gedurende 1969 en 1970 slechts 1358 zijn gebouwd. Je komt ze hoogst zelden tegen, maar we vonden er warempel een in Nederland: in Heijningen (Noord-Brabant), bij Classicmaster, dat hem graag aan Octane uitleende voor een uniek rendez-vous met de Shelby GT500.

Ford Mustang (21)

Veel auto’s verschrompelen tot een muurbloem naast de M600 FMC (de laatste drie letters staan voor Ford Motor Company), maar de Boss 429 staat zijn fier zijn mannetje. Het is dan ook een imponerend apparaat met een minstens zo grote muil en ook een luchthapper op de motorkap, met een soort van brievenbus-klep erin, waarmee je kunt bepalen hoeveel lucht er naar de four barrel  Holley stroomt. De V8 is in essentie een getemde NASCAR-racemotor, met een gesmeed stalen krukas en aluminium koppen met riant grote kleppen. In tegenstelling tot de gemiddelde Amerikaanse V8 blinkt hij niet uit door veel trekkracht bij lage toerentallen, maar wel door een hoog piekvermogen. Daar heb je in NASCAR-races het meeste aan. Indertijd waren er dan ook kopers teleurgesteld in de nieuwe Boss want ze hadden ze op een beul gerekend die een Corvette eruit kon trekken bij een verkeerslicht of op de dragstrip. Dat was echter niet zo gemakkelijk, doordat de 429 geen laagtoerige sprintbeul was, maar een hoogtoerige NASCAR-machine.

Ford Mustang (30)

Dat verschil in karakter merk je onmiddellijk. Onderin trekt de gigantische zevenliter motor goed, maar er is niet die onmiddellijke aandrang van andere Amerikaanse V8’s. Pas in het middengebied begint de 429 fors te sleuren, dan lijkt het alsof de witte Mustang door een vloedgolf een eind verderop wordt neergezet, zulke giga-stappen zet hij. Hij is niet volledig partij voor zijn compressor-nazaat, maar je moet in de GT500 toch aardig trappen als de 429 even een tussensprintje doet. Zijn toerenteller gaat tot 8.000, wellicht konden de racemotoren dat aan, maar ik pieker er niet over zo ver te gaan in de pas gerestaureerde 429. Als je nadenkt over de snelheid waarmee die acht enorme zuigers en drijfstangen bij 4.000 toeren op en neer bewegen, wekt het verwondering dat het naderen van de 6.000 tot de mogelijkheden behoort. De 429 heeft geen fraaie soundtrack, maar het motorgeluid is wel imponerend, je hoort dat hij enorme longen heeft en gigantische hoeveelheden lucht aanzuigt en uitstoot. Dat laatste gaat lang niet zo gearticuleerd als bij de Shelby GT500, de Boss produceert geen afgetekende roffel, maar een luid en homogeen mechanisch geruis, dat in korte bochten af en toe vergezeld gaat van klonk-geluiden uit de achteras, afkomstig van het Traction-Lok sper, dat hetzelfde klinkt als zo’n brute Detroit Locker.

Ford Mustang (51) Ford Mustang (38) Ford Mustang (55)

De 429 heeft uiteraard een handbak met een pook, die de constitutie heeft van een breekijzer. De knop die erop zit, klopt niet, de achteruit zit naast de I en niet naast de II, maar verder lijkt de fraai gerestaureerde Mustang tot in elk detail correct. Het schakelen gaat stug en vraagt een besliste hand, maar als de vierbak warm is, wissel je gemakkelijk van verzet. De koppeling is niet al te zwaar, waardoor de Boss 429 zich moeiteloos in het dagelijkse verkeer laat mengen. Het is echter een grote auto, en ook geen lichte, als gevolg waarvan hij ruimte nodig heeft om zijn vermogen tot gelding te brengen. Hij is op zijn best op open wegen met ruime bochten, waar het desalniettemin enige moed vraagt er hard mee te rijden. Het is een auto voor een rijstijl die vergelijkbaar is met de oude Shelby Cobra, geen bizar hoge bochtsnelheden, maar wel een imponerende snelheidsopbouw op de stukken ertussen. De Boss helt wat om zijn lengteas, maar als hij zich eenmaal op zijn veren heeft ‘gezet’, gaat hij verrassend rap en zeker een bocht door, beter dan ik me van andere klassieke Mustangs herinner. Dat komt waarschijnlijk door de grotere spoorbreedte voor, een gevolg van de wijzigingen aan de wielophanging.

Ford Mustang (60)

Alhoewel de status van de Boss 429 in de wereld der Mustangs aan het legendarische grenst, is het niet vanzelfsprekend de fijnste. De uitvoeringen met de kleinere (289) V8’s bewegen zich vrijer door hun toerenbereik en laten zich gemakkelijker rijden. De 429 is eerst en vooral een immens krachtige bruut, van kleine gasklep-openingen houdt hij niet. Als je accelereert, wil hij het liefst vol gas, dan is hij in zijn element. Waarschijnlijk is dat exact het motorkarakter dat je wilt als je NASCAR rijdt. Die rauwe inborst doet niets af aan zijn unieke positie in de wereld der muscle cars, de 429 is en blijft een unieke sportwagen, enkel en alleen door Ford gebouwd om een NASCAR racemotor te homologeren. In de VS worden op veilingen dan ook bedragen tussen de 200.000 en 375.000 dollar geboden voor deze mijlpaal in de geschiedenis.

Ford Mustang (62)

Naar 2012 voor de Boss 302
Van Heijningen in Noord-Brabant gaat de Shelby GT500 naar Hartwerd in Friesland, waar een andere mijlpaal wacht, een Boss 302, een moderne editie van de gelijknamige race-volbloed van 1970. In 2012 is de Boss 302 door Ford opnieuw uitgebracht, tot vreugde van veel enthousiasten. Dit exemplaar is eigendom van de enthousiast Pyt Jaarsma, die in Hartwerd een garagebedrijf heeft en enkele honderden Mustangs-rijders met service en onderdelen bedient. Hij is buitengewoon benieuwd naar de GT500, waardoor het weinig moeite kost de sleutels van zijn 302 te bemachtigen.
Een Boss is andere koek dan een Shelby. De ingenieurs die de nieuwe 302 ontwikkelden, hadden net zoals toen de taak de best sturende Mustang ooit te ontwikkelen. Hij moest zelfs in staat zijn een BMW M3 af te troeven op Laguna Seca in Californië, het circuit waar de Boss 302 van 1969 zijn eerste race won, met Parnelli Jones aan het stuur. Hij moest daarnaast ook nog betaalbaar zijn.

Ford Mustang (10)

De basis van elke 302 is een ‘standaard’ 5,0–liter Mustang GT, maar er is erg veel aan gedaan. De ademhaling van de V8 is verbeterd en door met lichtere materialen te werken voor de bewegende delen is het maximum toerental verhoogd naar 7.500 min-1, tot op heden het hoogste in een straat-Mustang. Van elke Boss 302 zijn de koppen zorgvuldig bewerkt om de doorstroming van de gassen zo goed mogelijk te optimaliseren. De vijfliter V8 levert daardoor 450 pk aan vermogen en pompt er een maximum koppel van 515 Nm bij 4500 min-1 uit.

Ford Mustang (74)

Kijk even onder de portieren als je het geluk hebt ooit een Boss 302 in het wild te zien. Aan beide zijden zie je een kleine ‘sidepipe’, die direct van het hoofduitlaatsysteem aftakt. Deze extra uitlaten veroorzaken een ‘surround effect’: de stevige en donkerbruine uitlaatroffel van de V8 hoor je niet alleen onder het staartstuk uitkomen, maar ook onder de dorpel naast je. Het geluid krijgt er een extra venijnige en intimiderende toon door, waardoor iedereen meteen weet wat voor vlees hij met de Boss 302 in de kuip heeft. Ford heeft het geluid netjes naar het wettelijk maximale gebracht. Als je His Masters Voice toch iets luider wilt laten klinken, kun je de restrictors uit de zijpijpen halen – een steeksleuteltje is voldoende. Pyt Jaarsma heeft dat uiteraard gedaan en zijn Boss doet vocaal dan ook niet voor de GT500 onder. Integendeel, zijn V8 klinkt nog ietsje warmer en romiger.

Ford Mustang (71)

Er zijn nog meer mogelijkheden om het karakter van een Boss te beïnvloeden. Je kunt hem met twee contactsleutels aanschaffen, een zwarte en een rode. Gebruik de zwarte en je krijgt een brave Boss, met een strakke stationair loop en mooi soepele reacties op het gaspedaal. Neem de rode en hij gooit alle beschaving overboord en zet zijn elektronische systemen op maximale sportiviteit. De reacties op het gas worden sneller en de stationairloop wordt onregelmatig en dreigend, als van een racemotor met een licht vliegwiel.

Ford Mustang (67)

Vanzelfsprekend heeft de Boss drie pedalen. Zijn zesbak schakelt met droge mechanische klikken, als de vergrendeling van een geweer. De overbrenging is een stuk korter dan die van de GT500, hij haalt geen 160 km/h in zijn II, maar ‘slechts’ 100. Zijn atmosferische V8 is op eigen wijze ook een geweldenaar, hij is gelukkig met elke gasstand, laat zich heel precies doseren, en klimt en daalt opvallend snel in toeren, een stuk rapper dan de doorsnee Amerikaanse achtcilinder.
Eigenaar Pyt Jaarsma kwam voor het eerst met het fenomeen Mustang in aanraking toen hij er als achtjarige jongen in een Sneek zag rijden, toen wist hij meteen dat hij er ooit ook een wilde hebben”. Jeuken zijn handen niet om zijn Boss 302 op kenteken te zetten en er lekker veel mee te rijden? “Dat zou ik wel willen, maar er zit absurd veel BPM op. De auto kost zonder belastingen maar 49.235 euro, wat ongelooflijk weinig is voor hetgeen je krijgt. Maar als je hem op kenteken wilt, komen er BTW bij plus 66.000 euro BPM. Hij kost je dan totaal 125.000 euro. En dan moet je weten dat iemand in Duitsland hem voor 60.000 euro op kenteken heeft. Heel jammer dat het zo veel moet kosten, ik zou er graag veel meer in rijden”, aldus Pyt.

Ford Mustang (72)

Gelijk heeft hij, want de Boss 302 rijdt namelijk erg goed, ten opzichte van de GT500 is hij zelfs lichtvoetig en als geheel harmonischer. In tegenstelling tot de dikke Shelby is er bij de Boss sprake van een mooie balans tussen motor en chassis. Hij heeft daardoor veel vertrouwen en je voelt je in de 302 dan ook al snel net zo op je gemak als in een M3. Ondanks de massa van de dikke V8 hapt de Boss 302 naar de aansnijdpunten als een pitbull naar een broekspijp en je kunt véél snelheid mee een hoek in nemen. De grote verrassing is echter het gemak waarmee de starre, maar zeer goed gelokaliseerde achteras oneffenheden absorbeert, en strak blijft ‘volgen’. Het is een prachtpakket, die Boss 302, beter geëquipeerd om met Europese wegen om te gaan dan de GT500. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de nieuwe GT500 een stuk beter is dan de oude van 2005. Je kunt merken dat Ford wat lessen die met de Boss 302 geleerd zijn, op de nieuwe GT500 heeft toegepast, want hij stuurt nu fijner en is op de limiet beter op te vangen.
Hoe bruut en snel de GT500 ook is, als mijn vrienden me zouden vragen voor een paar dagen lekker sturen in de Dolomieten of Schotse Hooglanden, zij met hun 911’s, M3’s en ander Europees wapentuig en ik met een Mustang, dan zou ik de Boss 302 meenemen. Die is op dergelijke wegen bijna net zo snel als de GT500 en een stuk beter hard te rijden. Bij de Boss komt de snelheid uit de mooie balans, het fijne stuurgedrag, de competente remmen, de lustige V8. Bij de Shelby komt het vooral uit bruut veel vermogen, wat je dikwijls zult gebruiken om je makkers bij te benen. En vroeg of laat ben je net iets te wild met het gaspedaal. De best rijdende Mustang is nog steeds de Boss 302, daar veranderen 220 pk méér niks aan.

Met dank aan Classic Master in Heijningen en autobedrijf Jaarsma in Hartwerd.

TEKST TON ROKS // FOTOGRAFIE LOUIS BLOM

Ford Mustang (33)

Boss 429, met dank aan NASCAR
De National Association for Stock Car Auto Racing, beter bekend als NASCAR, daaraan heeft de Boss 429 zijn bestaan te danken. Ford wilde een motor die in de NASCAR Sprint Cup Series de beroemde 426 Hemi van Chrysler de baas kon. De V8 die Ford daarvoor bouwde was een potente 429 (het slagvolume in cubic inches, ongeveer zeven liter), gebaseerd op een kleinere V8, de 351. De homologatieregels vereisten dat die motor in minstens 500 straatauto’s werd gemonteerd, waarvoor Ford de populaire Mustang uitkoos. Het blok was echter zo enorm dat het niet tussen de veerpoten paste. Ford had de handen vol aan andere competitieprojecten zoals de Trans Am Boss 302 en gaf de klus uit handen aan de firma Kar Kraft in Michigan. Voor het bouwen van de Boss 429 werden de Mustang 428 Cobra Jet en Super Cobra Jet Mach 1 als basis gebruikt. Om de 429 V8’s er in te schoenlepelen plaatste Kar Kraft de veerpoten verder naar buiten en verbouwde de voorwielophanging. De accu verhuisde naar de kofferbak en ook de achterwielophanging werd aangepast. Airconditioning werd achterwege gelaten, die paste er niet meer in.
Het officiële vermogen en koppel dat toen werden opgegeven, waren ‘slechts’ 380 pk en 610 Nm, want Ford wilde niet te veel de aandacht op de Boss 429 vestigen. Het bedrijf wilde zijn 500 homologatieversies graag verkopen en had er belang bij dat de immens krachtige 429 geen ophef veroorzaakte en potentiële kopers niet op torenhoge verzekeringspremies onthaald zouden worden. Volgens de Amerikaanse overlevering lag het werkelijke aantal pk’s van een Boss 429 op 500 of meer, hetgeen diverse malen op rollenbanken bevestigd zou zijn. In totaal zijn 1358 Boss 429’s gemaakt, 859 stuks in 1969 en 499 in het jaar daarop. Misschien komt de Boss 429 ooit terug: sinds het uitbrengen van een nieuw editie van de Boss 302 in 2012 zijn er geruchten dat een nieuwe 429 deel zal uitmaken van de volgende generatie Mustangs.

Ford Mustang (69)

Boss 302, met dank aan TransAm
De Amerikaanse fabrikanten bevochten elkaar begin  jaren zeventig in de TransAm Racing Series en Chevrolet deed het daarin uitstekend met de bloedsnelle Camaro Z/28. Diegene die daar verandering in wilde brengen, was ‘Bunkie’ Knudsen, de kersverse baas van Ford. Hij was overgelopen van General Motors en wist daardoor precies wat er nodig was om de Camaro’s te verslaan. “Absolutely the best-handling street car available on the American market”, dat moesten de ingenieurs van Ford in opdracht van Knudsen bouwen. ‘Bunkie’ bemoeide zich zo intensief met de auto dat deze intern ‘the bosses car’ werd genoemd. Toen de nieuwe, snelle Mustang uiteindelijk een naam moest hebben, werd daar niet lang over nagedacht. Het werd ‘Boss’ – met de toevoeging ‘302’ om de inhoud van de V8 in cubic inches aan te geven. De nieuwe Mustang bleek het juiste materiaal te zijn om een legende te smeden: Parnelli Jones, een van beste coureurs die Amerika toen had, gaf Ford in 1970 het kampioenschap met de Boss 302.

 

FORD SHELBY GT500
Motor  V8 met compressor (Eaton TVS 2300), dubbele bovenliggende nokkenassen en vier kleppen per cilinder, inhoud 5812 cm3 Vermogen 671 pk bij 6500 min-1 Koppel 814 Nm bij 4000 min-1 Transmissie achterwielaandrijving, handgeschakelde Tremec zesversnellingsbak, zelfsperrend differentieel Gewicht 1744 kg Topsnelheid  > 320 km/h Acceleratie 0-100 3,5 sec

FORD MUSTANG BOSS 302 (2012)
Motor atmosferische V8 met dubbele bovenliggende nokkenassen en vier kleppen per cilinder. Variabele inlaattraject, variabele nokkenastiming. Inhoud 4951 cmVermogen 450 pk bij 7500 min-1 Koppel 515 Nm bij 4500 min-1 Transmissie  achterwielaandrijving, handgeschakelde Tremec zesversnellingsbak, zelfsperrend differentieel Gewicht 1647 kg Topsnelheid 250 km/h Acceleratie 0-100 alleen opgave 0 – 60 mph (96,6 km/h): 4,0 sec

FORD MUSTANG BOSS 429 (1969)
Motor atmosferische V8 met centrale nokkenas, stoterstangen en twee kleppen per cilinder. Inhoud 7030 cm3 Vermogen 380 pk bij 5200 min-1 Koppel 556 Nm bij 3400 min-1 Transmissie achterwielaandrijving, handgeschakelde vierversnellingsbak, zelfsperrend differentieel Gewicht 1615 kg Topsnelheid 190 km/h Acceleratie 0-100 alleen opgave 0 – 60 mph (96,6 km/h): 7,1 sec

 


Print Friendly




redactie Octane
Octane is een licentie van de gelijknamige Britse titel, maar streeft naar zo veel mogelijk eigen inhoud, met Nederlandse en Belgische liefhebbers en hun auto’s in de hoofdrol. Van de redactie maken deel uit Wil van Lierop (eindredactie), Carl de Vaal (art-director) en Ton Roks (hoofdredacteur). Geregelde freelance bijdragen worden geleverd door Mattijs Diepraam, Perry Snijders, Dennis Drenthe en Jeroen Bruintjes. Freelance fotografen zijn Luuk van Kaathoven, Louis Blom en Piet Mulder.




Vorig bericht

Een nachtje ouderwets doorhalen...

Volgend bericht

Historic Grand Prix Zandvoort




Uitgelicht

Een nachtje ouderwets doorhalen...

Historische rally's zijn er in vele soorten en smaken, maar ze hebben één ding gemeen: ze worden bijna altijd bij daglicht...

19 July 2015

Webdevelopment