Laatste nieuws

In een parkeergarage, 25 jaar lang

Alle nieuwsberichten / 21 december 2014

AM15_r150_001

Een Ferrari 365 GTB/4 Daytona die 25 jaar onaangeroerd in een Canadese parkeergarage heeft gestaan. In maart 2015 is hij door RM Auctions geveild. Lees hier hoe dat verhaal precies in elkaar steekt.

De eerste eigenaar, de man die hem daar in die garage parkeerde en de auto op het moment van verkoop 44 jaar in zijn bezit zal hebben, heet Patrick Sinn. In 1971 was hij gaan wintersporten in Chamonix (Frankrijk) en vloog daarna terug vanuit Genève. Zijn vlucht was vertraagd, hij had tijd over en besloot een bezoek te brengen aan de autotentoonstelling daar.

AM15_r150_004

“Ferrari had er twee Daytona’s staan en een 246 Dino”, vertelt hij. “Ik had nog nooit een Daytona gezien en ik was meteen verliefd. Ik heb er een miljoen keer omheen gelopen en besloot er een te kopen. Ze zeiden dat ik naar een dealer moest gaan, maar ik had geen trek in wachten, dus ik ben naar de fabriek gegaan, zodat ik ook de kleur en de opties kon kiezen. Ik ben naar Milaan gevlogen, heb daar een auto gehuurd en ben naar Modena gereden. Bij Ferrari ben ik een kantoortje binnengelopen en ik zei tegen de verkoper, ene meneer Boni, dat ik een Daytona wilde kopen. Hij heeft me geholpen met het kiezen van de kleur, de opties en de bekleding. Ik heb vervolgens het contract getekend, voor een metalliek bordeauxrode met bekleding in twee kleuren. Ze zeiden dat ik in de zomer terug moest komen. Ik wilde hem zelf bij de fabriek ophalen en er een tijdje mee rondrijden in Europa voordat hij de boot op moest. Ferrari zou voor de Europese kentekenplaten zorgen.”

AM15_r150_003AM15_r150_034

Het verhaal ging verder in juli 1971. Toen vloog Patrick Sinn opnieuw naar Milaan, ging naar de fabriek en nam zijn nieuwe Daytona in ontvangst.

“Ik reed over de autostrada naar Genève en daar bleef ik in het Intercontinental Hotel. Toen ik bij het zwembad lag te relaxen werd ik steeds aangesproken door mensen die ik niet kende, en die van alles wilden zeggen over die prachtige Daytona. Ze wisten veel meer van Ferrari dan de gemiddelde Noord-Amerikaan. Ik maakte snel nieuwe vrienden daar, ik nam ze mee voor een ritje in de Daytona en zij namen me mee naar discotheken en restaurants. We hebben er allemaal goed van genoten.”

“Daarna ben ik over de snelweg naar het Dolder Grand Hotel in Zürich gereden, waar ik ook groots werd ontvangen. Na een maand door Europa te hebben gereden, heb ik de auto voor een beurt bij de fabriek achtergelaten om hem in topconditie naar Amerika te verschepen. Toen hij klaar was, heb ik de Daytona naar Marseille gereden waar ik de Queen Elizabeth II heb genomen naar New York. Ik mocht de Ferrari mee aan boord nemen, dus toen ik in New York was aangekomen, kon ik hem zelf naar Toronto rijden. Elke dag aan boord ben ik hem gaan bekijken, want hij stond onderdeks, en ik was bang hij schade opliep door het zeewater.”

AM15_r150_024AM15_r150_025

Toen Sinn zich aan de Canadese grens meldde, werd hem verteld dat hij de auto niet zo maar kon invoeren, want hij voldeed niet aan de veiligheid en emissie-eisen voor importauto’s.

Hij vertelt: “Ik mocht doorrijden nadat ik een soort van borg had betaald en hen duidelijk had gemaakt dat het om een eenmalige invoer ging en dat het Canadese milieu er niet echt enorm op zou achteruit gaan. Het heeft me wat gepraat gekost, maar de Daytona mocht het land in. In die dagen werden er niet vaak auto’s geïmporteerd, dus de douane maakte zich er niet al te veel zorgen over.”

AM15_r150_022AM15_r150_014

“In 1989 overleed mijn vader en ik moest zo snel mogelijk naar Hong Kong om daar zijn scheepvaartbedrijf over te nemen, samen met mijn twee broers. Ik heb de Ferrari op blokken gezet en ik heb er een hoes overheen gedaan, want ik was ervan overtuigd dat ik binnen een paar maanden terug zou zijn. Maar het ging allemaal niet zoals ik hoopte, na de begrafenis waren er een heleboel zaken met onroerend goed die afgehandeld moesten worden, en uiteindelijk ben ik zes jaar in Hong Kong gebleven. Toen ik uiteindelijk terug was in Toronto had ik het daar ook heel druk met onroerend goed. De Ferrari had ik niet nodig, ik had een Mercedes 280 SL en een Ford voor mijn dagelijkse transport.”

AM15_r150_081AM15_r150_077

Sinn zag wel dat de Ferrari niet beter werd van zijn verblijf in de parkeergarage. “Ik had twee keuzes: een groot bedrag uitgeven om hem te restaureren of mijn geliefde speeltje verkopen en iemand anders ervan laten genieten. Ik heb voor het laatste gekozen, want ik ben nu 77 er kan er toch niet meer het maximale plezier uithalen en ik heb andere prioriteiten in mijn leven. Ik kwam erachter dat RM niet alleen een groot veilinghuis is, maar ook het meest geschikte voor oude Ferrari’s, dus heb ik hen maar eens opgebeld. Ik ben benieuwd wat er gebeurt…”

FOTO’s Darin Schnabel//RM Auctions

 

 

 

 


Print Friendly, PDF & Email




Ton Roks

Ton Roks werkte meer dan 25 jaar voor het blad Autovisie, waarvan een groot deel als hoofdredacteur. In november 2012 vervulde hij een lang gekoesterde wens, hij begon een eigen autoblad: Octane, met een hoofdrol voor de klassieke auto – en een gezonde belangstelling voor interessante nieuwe auto’s.





Vorig bericht

Morgan +8 Speedster

Volgend bericht

Peugeot 208 GTi 30th




Uitgelicht

Morgan +8 Speedster

Een gestripte versie van de Plus Eight, daarmee viert Morgan zijn 100ste verjaardag. Het is een knaller die je terugvoert...

15 December 2014

Webdevelopment