Laatste nieuws

Lambo fortissimo

Nieuwe auto's / 5 december 2018

Deze SVJ zou weleens Lamborghini’s laatste V12 kunnen zijn voordat hybridisering zijn mond snoert.

Het is geen geheim dat de Aventador het einde van zijn leven nadert. In deze moderne tijd is een auto na een jaar of zeven geschiedenis. Zijn atmosferische V12 is iets om trots op te zijn, zijn automatische transmissie niet. Als deze SVJ – een ‘Jota’ update van de SV van 2016 – Lamborghini’s ultieme V12 is voordat hybridisering inzet, dan is het een finale van formaat.

De SVJ is meer dan alleen een aandachttrekker in de PC Hooft, dat heeft hij bewezen door op de Ring het record van de Porsche 911 GT2 RS weg te kapen. Die prestatie is aan vooral de 6,5-liter V12 te danken, welke ondermeer titanium kleppen gekregen en een nieuw in- en uitlaattraject heeft gekregen. Resultaat: 770 pk (20 meer dan de SV) en 720 Nm aan koppel. Genoeg om de 1525 kilo wegende SVJ in 2,8 seconden van 0 naar 100 te katapulteren en een top van 340 km/h te halen. Het meest sensationele is echter is de orgastische symfonie waarop de V12 je trommelvliezen trakteert op weg naar zijn limiet van 8700 toeren – die kent zijn gelijke niet, nergens op de wereld. Dat alleen maakt zijn prijs van € 349.116 (zonder belastingen) waard.

Zijn aerodynamische ‘hulpstukken’ zijn overigens gebaseerd op die van de Huracan Performante. Als de kleppen voor en achter gesloten zijn – en de splitter voor en de achterspoiler hun normale werk doen – ontwikkelt de SVJ zo’n 40% meer neerwaartse pressie dan de oude SV. Als de kleppen open staan, is er minder druk op de splitter, waardoor er meer lucht onder de Lambo doorstroomt en de luchtweerstand afneemt. Aan de achterzijde wordt lucht toegelaten in de vleugel zelf, welke er aan de onderzijde door gaatjes uitstroomt, waar het effect van de spoiler teniet wordt gedaan, dat ook weer ten gunste van de luchtweerstand. Dit alles werkt via een centraal ‘brein’ samen met de andere systemen in de auto zoals de achterwielbesturing en de dynamische set-up van besturing en vierwielaandrijving. Ondanks dat alles is de SVJ nog steeds een beest uit de tijd dat de tyrannosaurus rex over de aarde dwaalde.

Onze test op Estoril maakte het niet mogelijk de prestaties van de SVJ ten volle te benutten door ondermeer een verkeerde bandenkeuze (de tammere Pirelli Corsa’s in plaats van de plakkerige Trofeo R’s) en nieuw asfalt op de baan, waardoor de grip zo gering was dat de SVJ serieus werd gehinderd door kolossaal onderstuur. Ondanks dat was toch te voelen dat de nieuwe Lambo verrassend agiel is en een fraaie balans heeft. Beide staan je toe hem met alleen bewegingen van het gaspedaal heel mooi op zijn lijn te houden. De keramische remmen zijn prima tegen hun taak opgewassen maar het grote spektakel is vooral de V12 als hij toeren maakt. Verslavend, punt. Wat zullen we hem missen…

TEKST Adam Towler


Print Friendly, PDF & Email




Ton Roks
Na 25 jaar in de autojournalistiek vervulde Ton Roks in november 2012 een lang gekoesterde wens, hij begon een eigen autoblad: Octane, met een hoofdrol voor de klassieke auto – en een gezonde belangstelling voor interessante nieuwe auto’s.




Vorig bericht

24 Hours of Elegance in Belgrado

Volgend bericht

In malse billen prikken




Uitgelicht

24 Hours of Elegance in Belgrado

Dit jaar heb ik een mooi weekeinde doorgebracht in Servië, als jurylid van de 24 Hours of Elegance in Belgrado. De stad...

5 December 2018

Webdevelopment