Laatste nieuws

Mazda MX-5 in Tokio

Alle reportages / 28 september 2016

mx5-japan-thomaswielecki-005

Octane’s correspondent overzee was 36 uur autoliefhebber. Met een Mazda MX-5, in ’s werelds drukbevolkte metropool.

 Japan is een economisch power house geworden door innovatie, volharding en heel lange werkdagen. Er worden gigantisch veel onbetaalde overuren gemaakt, door vijf miljoen mensen die meer dan 60 uur per week werken (of tenminste aan hun bureau zitten). Het loopt zo de spuigaten uit dat de eerste minister zich kritisch heeft uitgelaten over het arbeidethos van zijn eigen land. Japan moet er gewoon eens een paar dagen tussenuit knijpen. En dat is precies was ik gedaan heb, toen ik onlangs in Japan was. Ik heb 36 uur voor mezelf genomen – meer niet, anders zou ik niet op tijd thuis zijn voor het eten – en ben lekker gaan freewheelen, binnen een straal van 100 kilometer rondom Tokio, de drukste metropool ter wereld en ‘thuis’ voor meer dan 37 miljoen mensen.

mx5-japan-thomaswielecki-010

Het is perfect weer en de Mazda MX-5 is precies de auto hiervoor. In de straten van Japan, bevolkt door voornamelijk witte en zilveren sedans, is de Soul Red Mazda als een rode peper in een (g)rauwe salade. Als we ontdekken dat er een 1,5-liter voor ons klaar staat en niet de 2.0 met 160 pk voor ons klaar staat, daalt de uitgelaten stemming een beetje. “Hij klinkt als een 12 Volt luchtcompressor”, moppert fotograaf Wielecki, als hij voor ons hotel stationair staat te draaien, in Yokohama, de forenzenstad ten zuiden van Tokio. Maar een dag later zullen we geen enkele klacht meer hebben.

mx5-japan-thomaswielecki-035

We rijden de stad uit over een legende, The Bayshore Route, oftewel Wangan. Het is een snelweg die over een reeks van aangelegde eilanden door de Baai van Tokio naar de hoofdstad leidt. Het is donderdagochtend half acht en hij staat al volgepakt met vrachtwagens en saaie sedans. Opmerkelijk is dat er geen een vuil is of deuken heeft. Overal om ons heen zien we de stationwagons van Salary Men, de Japanse uitdrukking voor witteboordenwerkers, het lijkt wel scholen vissen. De Nissan AD en Toyota Probox zijn het populairst, ze hebben klaptafeltjes, dus Salary Man heeft geen enkele reden om uit zijn auto te komen. Hoewel, misschien één. Vooruit dan, twee.

mx5-japan-thomaswielecki-018

De Wangan is tijdens een spitsuren één grote parkeerplaats, maar hij is bekend vanwege iets heel anders: het is de geboorteplaats van een buitengewoon extreem onderdeel van Tokio’s autocultuur: het met 300 km/h over de openbare weg jakkeren. Dit nachtelijk stuntwerk floreerde in het midden van de jaren ’80, met een hoofdrol van de Mid Night Club, een groep straatracers die dol op tuning waren en tot grote hoogten werden opgezweept door de komst van aftermarket turbo-kits. Die cultuur met zijn tot in het extreme opgefokte auto’s wordt ver over Japan’s grenzen vereerd door groepen enthousiasten die zich Wangan Warriors noemen.

mx5-japan-thomaswielecki-017

Diep beneden de Bayshore Route bevindt zich een van de verzamelplekken van die Mid Night Club, de parkeerplaats op Daikoku Futo. Dit kunstmatig aangelegde eiland, te bereiken via een weg die als een sliert spaghetti naar beneden draait, is nog steeds een nachtelijke hang-out voor knapen met exotische auto’s. Een vliegtuig raast over onze hoofden heen, nog maar een paar seconden verwijderd van een landing op de Tokio’s Haneda Airport. Voorbij de luchthaven sturen we de MX-5 een ander wonder der 20ste eeuwse infrastructuur op, de Tokyo Bay Aqua Line, een fantastische weg van vijftien kilometer, in 1997 geopend. Hij bestaat voor 9,5 kilometer uit een tunnel onderwater en voor 4,5 kilometer uit een brug. Hij verbindt Kawasaki en Tokio met het semilandelijke district Ciba op het schiereiland Boso. Je kunt daar ook komen via een alternatieve route over land, maar dan moet je 100 kilometer rondom de Tokyo Bay rijden.

mx5-japan-thomaswielecki-019

Aan het einde van de lange tunnel, waar het daglicht je tegemoet komt, rijd je een bijzonder eiland op, van waaraf de Tokyo Bay Aqua Line zijn weg vervolgt over een lange brug. Het eiland heet Umihotaru en het heeft de vorm van een vliegdekschip. Het is slechts 650 meter lang en 100 meter breed, waardoor de op- en afrit vanuit de lucht op een reusachtige paperclip lijkt. We rijden er met onze MX-5 overheen omdat we naar de shopping mall willen die overigens verdraaid veel op een cruiseschip lijkt.

Vanaf het bovendek kan ik Mount Fuji zien, een dikke 100 kilometer ver weg. Containerschepen en vrachtboten varen af en aan door de baai, terwijl vliegtuigen het wolkendek doorkruisen, op weg naar Haneda Airport. In het oosten zien we de Aqua Line Bridge, een grote boogbrug die vanuit de verte op een enorme fontein lijkt, uitgespuwd door een blusboot. Het oefent een vreemde aantrekkingskracht op ons uit, dat Umihotaru, dat de sfeer heeft van een andere wereld, in een nieuwe dimensie.

mx5-japan-thomaswielecki-028

Als de Mazda zijn wielen eenmaal stevig op Chiba heeft gezet, nemen we de 409, die zich door slaperige dorpjes en rijstvelden over het schiereiland slingert. We komen er warempel een uitstalling van Mini’s tegen en een sloperij waar ook een paar staan, met zelfs een Lotus Esprit ertussen, althans wat er van rest. Een beetje verderop snuiven onze neuzen niet meer alleen het aroma van frisse velden op, maar bespeuren we een vleugje Castrol R. Heerlijk. We ruiken Japanse superbikes die op de Sodegaura Forest Raceway hun rondjes draaien.

mx5-japan-thomaswielecki-024

De smalle 409 begint te klimmen en zich in allerlei bochten te wringen. Elke bocht waar ook maar iets fout zou kunnen gaan, wordt aangekondigd door brede, rode strips op het asfalt en knipperende lampen. We vonden het Sodegaura circuit op een videogame lijken, maar voor de infrastructuur van landelijk Japan geldt minstens hetzelfde. Ik voel me uitermate tevreden met de MX-5, zeker nu de kap open is. Het chassis is heerlijk, sportief, toegankelijk, mooi uitgebalanceerd en ook comfortabel. Wat zou ik hier anders willen rijden dan deze Mazda? Met zijn 131 pk stelt hij me hier volledig tevreden, hij heeft geen Autobahn of Nordschleife nodig om genoegens te verschaffen – de echte wereld is meer dan genoeg. Zelfs de overdreven beveiligde wegen van Japan slagen er nauwelijks in iets van zijn rijplezier af te nemen. Dat zouden ze overigens wel doen bij een supersportwagen – die zou hier simpelweg niet te genieten zijn.

mx5-japan-thomaswielecki-047

We naderen de kust, het landschap wordt anders, een tikje moerassig zelfs. Ichinomiya Beach is maar 90 kilometer van downtown Tokio verwijderd – het maakt niet uit of je de kustweg of de Aqua Line neemt. Ichinomiya heeft de rustgevende, relaxte sfeer van een surfstadje, die is overal hetzelfde, of je nu in Taiwan of Zuid-Engeland bent. De Japanse kust staat hier overigens bekend om zijn monsterachtig grote golven tijdens het tyfoonseizoen in september.

Wielecki staat erop dat we de restaurants met western food links laten liggen en we meren aan bij een Japans okama restaurant, waar vis, groeten en noodles worden bereid in een traditionele pan, die weg heeft van een krater. Het strand van Ichinomiya is geen schoonheid; het zand is grijs-zwart en afgelijnd met betonnen blokken die tevens als golfbrekers fungeren. Er reppen zich echter talloze locals naar het zand en het water, in shorts en met dreadlocks, met surfplanken en gehavende beach bikes.

mx5-japan-thomaswielecki-123

De spanningen van weken hard werken glijden van ons af en we besluiten wat te gaan chillen met een maatje van ons, de automotive blogger Shogo Jimbo (www.drivethru.jp). Tokio biedt je oxygen bars, manga fantasy en sake aan om even aan de rat race te ontsnappen, maar hier in Ichinomiya heb je dat niet nodig, het chillen gaat helemaal vanzelf, gratis. Hoewel…… een retourtje Aqua Line maakt je een dikke 3000 Yen armer (27 euro) en op alle wegen waarop we sinds Yokohama hebben gereden, hebben we tol moeten betalen. De gehele rit hebben we overigens maar één open auto gezien – onze eigen MX-5. De afgelopen twee dagen zijn we weliswaar een oudere MX-5 en een BMW Z4 tegengekomen, allebei met de kap dicht. Volgens Jimbo rijden Japanners voornamelijk met hun roadsters in het weekeinde.

’s Avonds, als de schemering invalt, nemen we de snelweg richting Narita, de tweede international luchthaven van Tokio. Onze bestemming is Tsukuba, waar ook het gelijknamige circuit ligt, bekend als de geboorteplaats van het fenomeen Time Attack. Daar rijden we echter niet heen, we zetten koers naar Yatabe, naar het hoofdkwartier van JARI (Japan Automobile Research Institute), de onafhankelijke organisatie die Japans officiële botsproeven uitvoert. We komen echter niet om auto’s te zien crashen.

mx5-japan-thomaswielecki-036

In 1964 is bij Yatabe, in maagdelijk bosgebied, een testcircuit aangelegd, een ovaal van 5,5 kilometer lengte en met een hellingshoek die maar liefst 45 graden steil was, voor een snelheid van 190 km/h. De Yatabe Speed Course opende zijn poorten in 1964, hetzelfde jaar waarin de Shinkansen Bullet Train van start ging, en het was Japans eerste testfaciliteit voor hoge snelheden. Yatabe kreeg publieke bekendheid in 1966, toen Toyota er met een prototype van de 2000 GT een nieuwe record vestigde door 72 uur aan een stuk te rijden, met een gemiddelde van 207,7 km/h. Tot in het midden van de jaren ’80 zijn daar veel prototypes en productieauto’s getest. In het midden van de jaren ’80 stelde Yatabe zijn baan zelfs open voor de 300 km/h tuners brigade. Het eerste en enig dodelijke ongeval dat er ooit is gebeurd op Yatabe was in 1998. Toen vloog Masa Saito, hoofdredacteur van het tijdschrift Option2, met een sterk gemodificeerde Honda de kombaan uit. In die tijd hadden de meeste Japanse autofabrikanten al eigen testfaciliteiten en JARI had plannen voor een identiek ovaal 60 kilometer verderop. Het was gedaan met de Yatabe Speed Course, in 2005 ging de deur op slot.

mx5-japan-thomaswielecki-076

Het enige dat er nog van rest is een stukje kombaan van twaalf vierkante meter, van de zuidelijke lus, inclusief vangrail. Het stukje helling wordt vereerd als ware het een tempel van de Azteken. “Toen de baan in 2007 gesloopt werd, was iedereen het over eens dat er tenminste een klein stukje bewaard moest blijven”, herinnert Dr Minoru Sakurai zich, die 30 jaar lang crash-safety researcher bij JARI was.

mx5-japan-thomaswielecki-157

Hoge snelheden en virtuoze rijvaardigheid zijn nog steeds springlevend in Yatabe. Sinds 1998 komen er mensen van over heel de wereld naar toe om snoeihard te rijden – op de schaal van een bonsai-boompje. Een van hen is MotoGP kampioen Casey Stoner, die naar Yatabe is gekomen tussen de tests door die hij op Motegi moest doen voor zijn voormalige werkgever, Honda. De Yatabe Arena is waarschijnlijk de grootste en best geoutilleerde faciliteit ter wereld voor races met RC’s, radiografisch bestuurde auto’s. Geregeld worden er evenementen gehouden, op schaal 1:10 en 1:12, op vier enorme circuits, elk met een oppervlak rond de 150 vierkante meter. Er is er baan voor circuitraces, voor off-road competitie, voor outdoor-evenementen en voor de nieuwste gekte, driften. Hiroshi Suzuki is al 19 jaar manager van Yatabe Arena. Hij is drievoudig RC off-road kampioen van Japan, en is nu een nationale toprijder in de RC Drift competitie. Hij heeft een eigen lijn Yokomo 1:10 driftauto’s gehad en produceert een eigen serie aluminium wielophangingen en onderdelen om de besturing en de wielnaven te updaten.

mx5-japan-thomaswielecki-050

In Japan wordt voornamelijk met elektrische RC’s geracet, niet met nitro verbrandingsmotoren. De auto’s zijn klein, maar de chassistechniek is groot. De wielvlucht, de naloop, de sporing, het is allemaal verstelbaar, zelfs de koppelverdeling in het differentieel. Alles wordt met grote zorg gekozen, evenals de samenstelling van het bandenrubber. Het maakt niet uit of er gereden wordt op een met tapijt bekleed circuit, een driftbaan van gepolijst beton of een off-road parkoers van Astro Turf. RC Drift is momenteel de snelst groeiende categorie. “Het is heel anders rijden dan op het circuit. Het gaat niet zo snel en je hebt er niet zo veel ruimte voor nodig”, legt Suzuki uit. “Het vraagt veel meer van je techniek. Het is geweldig mooi om te zien, en het is fantastisch om zo dicht mogelijk naast andere auto’s te driften”.

Hoe goed iemand het doet, wordt bepaald door de afstand waarmee je drift ten opzichte van je concurrenten – hoe dichterbij, hoe beter. De afstand wordt exact gemeten met lasers! Er zijn uiteraard ook beoordelaars bij, van wie de meest afkomstig zijn uit de full-scale D1 Grand Prix Drifting Series. “De uitslag wordt voor 85% door de computer bepaald en 15% door de jury”, vertelt Suzuki. Hij pakt een van zijn auto’s, een heel cool uitziende, blauwe Mazda RX-7 en haalt de body eraf. Het is fascinerend wat we zien, een chassis van koolstofvezel, ophangingen van geanodiseerd aluminium, een kleine fan om de motor koel te houden, talloze mooie details. De banden hebben een hard loopvlak, dat een binnenwerk van zachter rubber omvat. Het rijden van Suzuki heeft een unieke schoonheid, als een balletdans bijna, en het doet ons bijna vergeten dat we naar een miniatuurauto staan te kijken. Het is bijna mooier om te zien dan driften met echte auto’s, ondanks het gladdere oppervlak, het ontbreken van bandenrook en het feit dat de auto’s langzamer gaan.

mx5-japan-thomaswielecki-043

Suzuki geeft me de regelaar. Het voelt alsof ik een pistool in mijn handen heb, alleen is de display nog ingewikkelder dan de controlekamer van Cape Canaveral. Je kunt er de instellingen van 40 auto’s mee regelen en opslaan: voor het gas, de remmen, de besturing en de wielophangingen, voor elke soort baan en voor elk niveau van grip. Ik zet mijn linkerwijsvinger op de trekker en ga van start, met mijn rechterhand sturend. En ik bak er helemaal niks van. Ik slaag er niet ook maar de geringste controle te krijgen over de kleine RX-7, ondanks dat hij zo klein is dat je er per abuis op zou kunnen trappen. Het lukt me niet eens een volle ronde af te leggen, laat staan te driften. Ik geef het op, doe alleen maar donuts en knal tegen muren op. Suzuki legt me uit dat ‘mijn’ auto een 1.7 achterdifferentieel heeft, wat in deze tak van sport betekent dat de achterwielen 70% sneller draaien dan de voorwielen. Als je een auto wilt die zich gemakkelijk laat rijden, althans driften, dan neem je een 1.3 diff. Als je op een smalle baan met veel grip wilt scoren, ga je voor 2.0.

Het is belangrijk, legt Suzuki uit, niet van het gas te gaan als je een bocht inrijdt. “Met het gas erop is de auto de auto stabieler, en dan ga je vol op de rem”, zegt Suzuki. Ik probeer het een paar keer, krijg de auto in een vierwieldrift, ik rem en houd hem warempel in de drift door zorgvuldig te doseren, tot de exit van de bocht, waar het gas er weer vol op moet. Met meer oefening zou ik hierin misschien wel goed kunnen worden – een eigen auto kopen, me helemaal in deze miniatuurwereld storten, ja…. En dan ga ik steeds méér willen, het moet beter en sneller…en gaat veel geld kosten!

mx5-japan-thomaswielecki-014

We zijn op weg naar het zuiden, terug naar Tokio, over de Joban Expressway die zich in de hoogte verheft om ruimte te maken voor de stad en zijn 37 miljoen inwoners. Tussen de hoge stalen wanden van de verkeersader voel ik me een rood bloedlichaampje in een stroom van wit en zilver. Met de wereld om me heen voel ik geen enkele connectie. Hier elke ochtend aan een bureau gaan zitten? De gedachte vervult me met afschuw. Als ik hier zou wonen, zou ik er maar op één manier mee om kunnen gaan, ik zou absoluut vermijden met de wereld buiten Tokio in aanraking te komen. Ik zou er nóóit een dagje tussenuit knijpen.

Tekst Michael Stahl // Foto’s Thomas Wielecki

 

 

 

 

 

 


Print Friendly




redactie Octane
Octane is een licentie van de gelijknamige Britse titel, maar streeft naar zo veel mogelijk eigen inhoud, met Nederlandse en Belgische liefhebbers en hun auto’s in de hoofdrol. Van de redactie maken deel uit Wil van Lierop (eindredactie), Carl de Vaal (art-director) en Ton Roks (hoofdredacteur). Geregelde freelance bijdragen worden geleverd door Mattijs Diepraam, Perry Snijders, Dennis Drenthe en Jeroen Bruintjes. Freelance fotografen zijn Luuk van Kaathoven, Louis Blom en Piet Mulder.




Vorig bericht

Audi TT RS: leuker zonder labrador

Volgend bericht

Wereldrecord's maskeren stagnerende markt




Uitgelicht

Audi TT RS: leuker zonder labrador

  De nieuwe Audi TT RS is de snelste ‘TeeTee’ ooit. Beter nog; het is de lichtste TT RS tot nu toe. Groot...

22 September 2016

Webdevelopment