Laatste nieuws

‘Met de moed der wanhoop hadden ze er een carrosserie omheen gekleid’

Alle columns / Matthijs van Dijk / 7 september 2015

Matthijs van Dijk In Istanbul moest ik spreken op de innovatieweek, een paar maanden geleden. Istanbul is in de laatste vijf jaar een tweede thuis voor me geworden. Ondanks de ontembaarheid en het drukste verkeer ter wereld. Elke dag gaat het 24 uur door, gevoed door officieel 14 en officieus 20 miljoen mensen. Wat een grootsheid.

Erdogan was er ook, om het belang van innovatie voor Turkije te benadrukken. Je kan van een stad houden, zonder dat je het eens bent met de politieke wind die daar waait. Aan de ingang van het enorme beursgebouw stonden twee auto’s opgesteld. Een Turkse en een Nederlandse. De Turkse, een old school sportauto, zag er heel professioneel uit. De Nederlandse, een rijdend laboratorium, was zeer klungelig en amateuristisch uitgevoerd. Een leek zou denken: Nederland moet innoveren leren van Turkije. Valt het plan van ons Ministerie van Economische zaken mooi in duigen: Nederland, innovatieland. Een claim als een vooruitgeschoven overwinning op een ander. Het begint me steeds meer de keel uit te hangen.

Het doet me denken aan mijn veertienjarige stiefdochter. ‘Because (ze is een Franco-Amerikaanse) of me being the most successful lawyer in de States, I own a golden Lamborghini, the biggest and most beautiful house in San Francisco and some houses all over the world, one in the dessert, one in Paris and one in……. ‘. De laatste stad ben ik vergeten. De hele zin ging mijn ene oor in en het andere weer uit. Gemakkelijk gezegd, dacht ik.

Ik hoorde op het Think Holland-Think Innovation paviljoen dat de experimentele auto buiten de zuinigste tweepersoonsauto ter wereld was: Isa. Interessant. Ontwikkeld door studenten van de Technische Universiteit Eindhoven, daar waar ik zelf tot robotics engineer ben opgeleid. Wow, studenten die zo maar de zuinigste auto ter wereld ontwerpen en ontwikkelen. Een elektrische auto met een omgerekend verbruik van 1 op 500. Ik wilde daar meer van weten. Het bleek al snel dat het om een bij elkaar gesourced wereldwonder ging: een aantal ‘standaard’ componenten bijeengebracht door een stel enthousiastelingen tot een rijdend ding. Met de moed der wanhoop hadden ze er een carrosserie omheen ‘gekleid’. Tja, het is moeilijk. Het is verschrikkelijk moeilijk.

In 1980 heeft Renault alles uit de kast moeten halen om de wereld te laten zien hoe het anders kon. Renault’s Vesta II was van een indrukwekkende diepgang, een optimale synthese tussen bruikbaarheid en efficiency. Een gewicht van 473 kg en een Cx van 0,186 (bij een lengte van 3,5 meter is dat echt heel knap) hebben tot een officieel wereldrecord van 1,94 liter per 100 km geleid bij een gemiddelde van 100,9 km/h. Indrukwekkend. Een Volkswagen XL1 avant la lettre, maar dan voor 4/5 personen.

Was Renault rond de 80-er jaren op haar hoogtepunt? De Renault Espace werd geïntroduceerd, de Renaults wonnen Grand Prix’s, Prost werd net niet wereldkampioen in 1983.

‘Nederlands zuinigste stadsauto’, dat is nu wat je leest over Isa. Ze hebben de claim gelukkig een beetje afgezwakt. Niemand die er bij vertelde dat het om een gemiddelde snelheid ging van 25 km/h. Isa is dit jaar doorontwikkeld naar Nova, ’s werelds eerste modulaire auto geschikt voor drie personen. Ik dacht dat de Rover SD1 (ja ja, daar heb ik er een van) een van de eerste modulaire auto’s was. Zo modulair dat de onderdelen er tijdens het rijden vanaf vielen.

Waarom niet gewoon vertellen dat het geweldig is om te ‘leren door te doen’. Ik heb een ongelooflijke waardering voor eindeloos ambitieuze en onbevangen jonge mensen. Hulde om ze de ruimte te geven, ze in het diepe te laten springen. Er zijn veel meer van dit soort verhalen. Het project Superbus. Een supersnelle verbinding tussen de randstad en Groningen, als alternatief voor de trein. Heeft Superbus ooit de 250 km/h gehaald? Zijn er hogesnelheid stabiliteitsproeven gedaan? Was het idee, onderliggend aan Superbus, dat elke passagier thuis werd opgehaald en naar een eigen bestemming werd gebracht, sowieso wel haalbaar? Het is moeilijk. Het is zo verschrikkelijk moeilijk.

Maar de Technische Hogeschool Eindhoven (toen heette het nog zo) heeft in 1978 en 1979 achtereenvolgens twee keer een echt wereldrecord behaald. 1:443 en 1:732 (bij een gemiddelde snelheid van 15 km/h, dat weer wel). Iedereen is de echte wereldrecords vergeten.

Hoe lang heeft het niet geduurd voordat er 1001 betrouwbare pk’s uit de Veyron kwamen? Heel Volkswagen verstrikt in de belofte van de hoogste baas: een getal.

Je hebt van die projecten waar de claim realistisch is (hoe moeilijk ook), maar er zijn er ook waarvan je op voorhand kan bedenken dat het op een drama uitdraait. Lang leve de wetenschap zou je dan denken, dat we kunnen voorspellen of het doel, wat het ook is, wel of niet gerealiseerd kan worden. Soms lijkt het heel verleidelijk te zijn elke voorspelling naast je neer te leggen. Dan gaat het plotsklaps om geloof. ‘Je gelooft er gewoon niet in, en je wilt er ook niet in geloven’ werd mij wel eens bits toegesproken.

Bij de Nexus conferentie ‘What’s next for the West?’ van vier  jaar geleden in Amsterdam geloofde de Franse oud-premier Dominique de Villepin erin hoe Frankrijk een cruciale rol zou gaan spelen bij het re-stabiliseren van de wereldeconomie. Kishore Mahbubani, oud ambassadeur bij de VN en hoogleraar aan de Nationale Universiteit Singapore, veegde op diezelfde middag de vloer aan met zijn ideeën, en legde hem haarfijn uit dat een nederige houding van Frankrijk meer gepast zou zijn gezien de ontwikkelingen in Azië. De Renault motoren doen niet meer wat ze moeten doen in de F1. Misschien komt de nieuwe Vesta II wel uit Turkije?

MATTHIJS VAN DIJK
Matthijs van Dijk is professor Applied Design aan de Technische Universiteit van Delft, professor  Strategic Design aan de NTNU in Noorwegen en is directeur van het consultancybureau Reframing Studio in Amsterdam, zusterbedrijf van Gran Studio in Turijn. Hij heeft ondermeer een Renault Espace Type 1, een Peugeot 205 GTI, een Rover 3500 Vitesse, een Alpine Renault A310 V6 en een Voxan Cafe Racer.

 

 


Print Friendly, PDF & Email




redactie Octane

Octane is een licentie van de gelijknamige Britse titel, maar streeft naar zo veel mogelijk eigen inhoud, met Nederlandse en Belgische liefhebbers en hun auto’s in de hoofdrol. Van de redactie maken deel uit Wil van Lierop (eindredactie), Carl de Vaal (art-director) en Ton Roks (hoofdredacteur).





Vorig bericht

‘Ik kwam in een trip terecht. Een grote lange trip. Heerlijk. Wat deed het ding het goed’

Volgend bericht

‘Citroën Cactus, Maserati Ghibli, Renault Espace, niets is echt eigen, ondanks allerlei pogingen dat juist wel te zijn’




Uitgelicht

‘Ik kwam in een trip terecht. Een grote lange trip. Heerlijk. Wat deed het ding het goed’

  Twee events die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben en die ik onlangs bezocht heb: de 24 uur van de Nürburgring,...

7 September 2015

Webdevelopment