Laatste nieuws

Roadtrip Mini Cooper S Clubman

Alle nieuwsberichten / Alle reportages / Nieuwe auto's / Reisverslagen / 28 mei 2016

Mini Cooper S Clubman (97)

Een superfeest, de weg is een mengeling van een achtbaan, de Nürburgring en Spa-Francorchamps. Verslag van Octane’s lezersreis door Noord-Engeland en Schotland, met een Mini Cooper S Clubman als service-auto.

Buy one beer for the price of two and get one beer for free! De waardin van de Buck Inn in de Yorkshire Dales houdt van een geintje. We kiezen echter voor een Ploughmans Lunch en een Spa. De knalrode Mini Cooper S Clubman buiten heeft namelijk nog een fors aantal kilometers voor de boeg, inclusief de Buttercup Pass, een van de belangrijkste lekkernijen in het gebied. Als je de Nürburgring inmiddels op de automatische piloot rijdt en behoefte hebt aan een nieuwe uitdaging, kun je op de Buttercup een dosis kakelverse kicks halen. Waarom die pas zo’n merkwaardige naam heeft? In vroegere tijden sloegen boeren hun boter op in koele openingen in het kalkstenen gebergte.

Mini Cooper S Clubman (253)

De stationwagons van Mini waren in het verleden uitstekende serviceauto’s tijdens rallies en races, en met dat in gedachte hebben we een snelle Clubman meegenomen voor de eerste lezersreis van Octane dit seizoen, een zevendaagse roadtrip door het Noorden van Engeland en door Schotland, uiteraard over de allerbeste stuurmanswegen die we hebben kunnen vinden.

????????????????????????????????????

De deelnemers vormen een bont gezelschap met zowel nieuwe als klassieke auto’s. Als iedereen aan de lunch in de Buck Inn zit, staan er een Volvo Kattenrug, een Mercedes 230 SL, diverse Porsche’s (Panamera, 911’s), BMW’s (Z1, M3) een Maserati GranCabrio Sport en meerdere Jaguars (XK150’s, XK, F-type) voor de deur.

De Clubman is goed geëquipeerd voor deze missie, het is een namelijk Cooper S, een ‘snelle besteller’ zogezegd. Onder de kap ligt een tweeliter viercilinder met turbo die 192 pk levert, genoeg om het snelle materiaal bij te houden, zeker op de uitdagende binnenwegen die we in petto hebben. Mini geeft een top van 228 km/h op en een sprintje van 0 naar 100 km/h in 7,1 seconden.

Mini Cooper S Clubman (91)

Eindstation van de eerste dag in Engeland is het idyllische Windermere in het Lake District. Bij het uitladen voor het hotel lopen we even om de nieuwe Clubman heen. De twee achterdeuren openen nog steeds als die van een kleerkast, wat hem een uniek eigen uiterlijk geeft, dat wordt versterkt door de grote, horizontale deurklinken en achterlichten. Nieuw is dat je slechts een voet onder de bumper heen en weer hoeft te bewegen om de achterportieren vanzelf te laten openen – handig als je met je handen vol staat.

De twee kleine ruitenwissertjes achter bewegen naar elkaar toe, als twee wuivende handjes die van geen ophouden weten. Ze hebben hard moeten werken tijdens de eerste etappe, want er slaan veel regenwater en vuil neer op de achtersteven van de Clubman.

Wat helaas niet overleefd heeft bij deze nieuwe generatie Mini Clubman is die merkwaardige derde zijdeur, die de vorige editie aan één kant had. De nieuwe heeft vier normale portieren en daardoor heeft hij helaas wat aan eigengereidheid verloren. Ik vond de vorige generatie Clubman zelfs aantrekkelijker dan de driedeurs Mini – bij de nieuwe is dat niet meer zo.

Middenin het dashboard bevindt zich nog altijd die grote ronde ‘klok’, maar daarin zijn navigatie- en entertainmentsysteem ondergebracht, de toerenteller en snelheidsmeter bevinden zich recht voor je neus. De Mini heeft nu zelfs een head up display!

Mini Cooper S Clubman (64)

Er is nog meer ruimte in het interieur dan voorheen – de Clubman zit vol opbergvakjes, zelfs in de openslaande achterportieren. Nieuw zijn ook de elektrische handrem en het vinnetje op het dak, met daarin een lampje dat laat zien dat het alarmsysteem aan staat. De schakelaars voor de elektrische ramen zijn van de middenconsole naar de portieren verplaatst. Rondom de centrale ‘klok’ bevindt zich een ring die in diverse kleuren verlicht wordt, blauw bijvoorbeeld als je via BlueTooth belt. Als je de navigatie aan hebt staan en een afslag nadert, attendeert een ring van licht je daarop en als je zuinig rijdt in standje eco wordt de ring – geeuw – groen.

Mini Cooper S Clubman (112)

De twee etappe van de trip leidt door het Lake District dat grotere uitdagingen te bieden heeft dan de Yorkshire Dales: hoogtepunten zijn de Wrynose en de Hardknott Pass, aan het begin waarvan afschrikwekkende borden staan die waarschuwen voor severe bends en hellingshoeken van 30%. Het zijn spectaculair mooie passen, vooral de Hardknott, met zijn tamelijk extreem verkante en steile haarspelden, die een lastige balanceerexercitie moeten zijn voor motorrijders, die moeten zien hoe ze daar voldoende vaart in hun ‘fiets’ houden om niet om te vallen. De Hardknott bezorgt menige navigator harde knopen in de buik (peilloze diepten, geen vangrails) maar beloont je met schitterende uitzichten. Het asfalt beweegt zich zodanig over de bergruggen en door de dalen heen dat je soms niet kunt zien of die in de zon blikkerende  kronkellijn ginder een riviertje is of de weg zelf.

Snel kun je niet rijden op beide passen, het asfaltlint is grotendeels single track, meestal meer een geasfalteerd karrenspoor dan een weg. De Mini klautert vaardig als een berggeit naar boven, met af en toe een doorslaand voorwiel als er stevig geklommen moet worden. Anders dan de jongste ultrahete hatchbacks heeft hij geen zelfsperrend differentieel in de vooras, maar simuleert hij de werking daarvan met zijn tractiecontrole en subtiele remingrepen. Hij is daarmee zeker effectief, maar minder spectaculair dan bijvoorbeeld de Peugeot 308 GTI elders in dit nummer, die met zijn mechanische sper werkelijk als een duvel uit een doosje de hoeken uit komt sprinten.

Mini Cooper S Clubman (42)

Na de Hardknott drinken we snel een kop koffie in de Bridge Inn, een pub nabij Santon Bridge waar jaarlijks in november de Biggest Liar Competition wordt gehouden. Dat ter nagedachtenis aan ene Will Ritson (1808 -1890) die in de buurt woonde en veel uit zijn duim gezogen zou hebben. Naar verluidt wist hij de mensen wijs te maken dat de meren en dalen van het Lake District niet door vulkanen en ijstijden zijn gevormd, maar het werk zijn van palingen en mollen. De koffiestop is echter van korte duur, want de Mini moet als serviceauto uitrukken – een nieuwe band versieren voor een Jaguar XK, die een scheur in een bandwang heeft opgelopen in een lelijk gat. We vinden er een voor de strompelende kat, 25 kilometer verderop, bij Gates Tyres in Workington, dat de juiste maat in voorraad heeft, 275/35/19, maar we moeten genoegen nemen met een onduidelijk budgetmerk. Troost: voor GBP 85 is het een koopje. In een loods bij Gates Tyres spotten we een raceklare Jaguar E-type, daarbij moet de Clubman vanwege zijn historie als serviceauto natuurlijk even poseren.

Mini Cooper S Clubman (118)

Via de Honister Pass, ook een doorlopend genoegen, duiken we Dumfries and Galloway in, een gebied dat dikwijls voorbijgereden wordt, maar zeker mooie stuurmanswegen te bieden heeft, zoals bijvoorbeeld de fabelachtige A712 van Crocketford naar Newton Stewart. De weg is mooi, lekker breed en goed geasfalteerd, en met heel veel overzichtelijke derde en vierde-versnellingsbochten. En om het helemaal top te maken: er woont zo goed als niemand. Eigenlijk is het een 35 kilometer lange racebaan, door een prachtig natuurgebied. De Mini kan er ten volle laten zien waar dat Cooper S voor staat.

De heerlijke A712

De heerlijke A712

De motor is heel gretig en ontwikkelt over het gehele toerenverloop een uitstekend portie koppel. Ons exemplaar was voorzien van een achttraps sportautomaat met schakelflippers aan het stuurwiel. Je hebt meestentijds geen idee in welke versnelling je rijdt, want de bak schakelt naadloos en zorgt er daarbij voor rap voor dat er een flinke dosis acceleratievermogen paraat is zodra je met je rechtervoet aangeeft daar behoefte aan te hebben. Achter de schermen regelt hij echter ook dat je zo zuinig mogelijk rijdt – de hoofdreden waarom Mini er zoveel versnellingen in heeft gestopt. Het resultaat daarvan is dan we – ondanks stevig doorrijden – nimmer onder een verbruik van 1 op 12 zijn gekomen. Ondanks het gemak dat zo’n transmissie twijfelloos zal bieden in overbevolkte gebieden als NL, zou ik echter voor ritten als deze de handgeschakelde zesbak prefereren. Je hebt daarmee veel meer contact met de auto en je kunt meer op de motor remmen, wat vooral op snelle wegen met wijde, open bochten fijn is. De sportautomaat ‘ziet’ die bochten uiteraard niet, hij schakelt pas terug als je geremd hebt en opnieuw gas geeft. Natuurlijk kun je zelf terugschakelen met de flippers aan het stuur, maar doordat de acht versnellingen zo dicht bij elkaar liggen, moet je soms twee tot drie standjes terug om het gewenste motorremvermogen te krijgen. Gelukkig heeft de Mini een voorziening die er voor zorgt dat de bak naar een zo laag mogelijke versnelling terugschakelt als je de flipper ingedrukt houdt tijdens het remmen – dat is handig als je bijvoorbeeld in VI op een haarspeld af stormt, dan serveert de bak keurig de II, zodra de snelheid daarvoor laag genoeg is. Maar in snelle bochten doet die voorziening weinig voor je.

Onderweg door Calloway bekruipt de gedachte je dat iemand die daar geboren wordt weinig anders rest dan schaapherder te worden. Dat hoeft echter niet zo te zijn, merken we als we bij een grote stenen gedenknaald komen, die eenzaam in het landschap staat alsof hij daar per abuis is geplaatst. Hij blijkt te zijn opgericht ter nagedachtenis aan ene Alexander Murray, een jochie dat daar dichtbij in 1935 in een hutje werd geboren, als zoon van een schaapherder. Alexander bracht het echter tot professor Oriëntaalse Talen aan de universiteit van Edinburgh.

Glencoe

Glencoe

Het hoogtepunt van de trip is het eiland Skye waar we heen rijden via Loch Lomond en Glencoe, een van de mooiste valleien van Europa. De weg danst en springt als een bronstige hinde door het majestueuze landschap en biedt niet alleen fantastische vergezichten, maar staat ook hoge snelheden toe. Wie de film Skyfall heeft gezien, kan er over meepraten want de finale van deze film speelt zich in Glencoe af. Het is niet vaak dat de iconische Aston Martin DB5 van Bond in een scene naar de achtergrond verdwijnt, maar als je hem in Skyfall door Glencoe ziet rijden, heeft hij even niet de volle aandacht, die gaat volledig naar het beeldschone Schotse landschap.

Er is daar gelegenheid volop de Cooper S Clubman verder op zijn merites te beoordelen. De zitpositie is uitstekend, net zoals bij de vorige generaties, en de stoelen zijn hard, maar zitten veel beter dan voorheen. Het enig puntje van kritiek is dat het rempedaal vrij ver van het gas afstaat, om met je volle voet (hard) te remmen volstaat het niet je voet op je hiel te draaien, je moet hem verplaatsen.

het Eilean Donan Castle. Dat functioneerde lang geleden, in The World is Not Enough (1999), als het Schotse hoofdkwartier van de Britse geheime dienst, MI6.

Het Eilean Donan Castle functioneerde lang geleden in de Bond-film The World is Not Enough (1999), als het Schotse hoofdkwartier van de Britse geheime dienst, MI6.

Voordat je we bij Kyle of Lochals de boogbrug over rijden die ons naar het eiland Skye brengt, moeten we even stevig in de remmen voor nog een Bond-locatie, het Eilean Donan Castle. Dat functioneerde lang geleden, in The World is Not Enough (1999), als het Schotse hoofdkwartier van de Britse geheime dienst, MI6. In die film geeft Q (Desmond Llewelyn) aan Bond (Pierce Brosnan) een demonstratie van een doedelzak waarin een machinegeweer is ingebouwd.

Old Man of Storr in de verte.

Old Man of Storr in de verte.

Sky is een schitterende eiland, de binnenlanden zijn vergelijkbaar met de Schotse Hooglanden, maar de kusten doen geregeld denken aan Road Number One op IJsland, hij biedt je net zulke immense, ruige rotspartijen en prachtige uitzichten over de zee. Vooral de A855 over het oostelijk deel van het eiland is een heel erg de moeite waard. Van veraf kun je de Old Man of Storr al zien, een enorme, puntige rots die van ver al waarneembaar is, hij lijkt op een speerpunt, ooit achtergelaten door een reusachtige bewaker van het eiland. Heel imponerend is het zijweggetje dat langs Quiraing leidt, een schitterend bergmassief.

Quiraing, een schitterend bergmassief....

Quiraing, een schitterend bergmassief….

Hoewel de stoelen van de Mini uitstekend zitten, schaffen we bij een ambtelijke looierij een paar huiden aan van de locale zwarte schapen, die  overigens langzaam maar zeker plaats de velden moeten ruimen voor de Cheviot Blackheads, die meer vlees opleveren. David, de man die de looierij bestiert en in een vorig leven roadie bij de Britse rockband Uriah Heep was, vertelt dat Skye Skins zo’n 50 huiden per week bewerkt. Hij wijst uit het raam naar een huis dat een paar honderd meter verderop staat. “Dat is van Donovan geweest, je weet wel, die van Hurdy Gurdy Man. Hij heeft er stevige feestjes gegevens, zo stevig zelfs dat de politie moest uitrukken. Maar die maakte er zelden of nooit een einde aan, ze gingen gewoon mee feesten”, aldus David.

Van Skye leidt de reisroute naar Inverness, via noordelijke A890 langs Achnasheen natuurlijk, een pracht van een weg, een supersnelle rallyproef van 200 kilometer lang. De Clubman voelt kleiner aan dan hij werkelijk is en beweegt zich daar heel stabiel over het asfalt, zonder veel te hellen of te duiken. De veerweg van de vooras is wat kort, bij grotere gaten of hobbels in het wegdek, leek hij af en toe hard de bumpstops te raken. De achteras is een multilink-constructie – daar waar concurrenten zich met een starre as moet zien te redden – en deze is veel beter dan de vooras in staat met grote oneffenheden om te gaan. Door de langere wielbasis is de Clubman iets minder dartel in korte bochten dan de driedeurs Mini, maar in snelle, lange bochten ligt hij stabieler. Ons exemplaar stond op 19-inch wielen met Runflats in de maat 225/35 en ik zou de Cooper S weleens met 18-inch willen rijden en iets hogere bandwangen – ik denk dat hij daarvan zou opknappen.

Huis van Donovan

Huis van Donovan

Aan de voet van de versnellingspook bevindt zich een schakelaar waarmee je tussen drie standen kunt kiezen, een zuinige, een ‘normale’ en een sportieve, bij welke laatste de wat kinderachtige woorden maximum go-kart feel vervelend lang op het navigatiescherm verschijnen. In de sportiefste stand krijgt de elektrische besturing meer ‘gewicht’ en worden de reacties op het gaspedaal meer gepeperd – de S wordt er eigenlijk vooral hyper door en zeker niet beter of sneller, gewoon in ‘normaal’  laten staan dus, dan rijdt hij veruit het beste. Er dringt een minimale hoeveelheid geluid tot het interieur door, waardoor de Clubman een uitstekende reisgenoot is op de lange afstand – een spannende motor-sound behoort echter niet tot de bagage.

Petrol talk onderweg

Petrol talk onderweg

De elektrische stuurbekrachtiging is sneller dan voorheen, de grip van de voortrein is goed en prima in balans met de achtersteven, waardoor hij vooral zeker en vertrouwenwekkend rijdt. Het sportkarakter is minder uitgesproken dan dat van bijvoorbeeld een Ford Focus ST, en je zou daardoor kunnen denken dat de Cooper S Clubman vooral gemaakt is voor mensen die een lekker uiterlijk het allerbelangrijkst vinden, maar hij heeft meer in zijn mars. Dat blijkt als we Schotland verlaten en hij nog een keer mag laten zien wat hij kan, op de Old Military Road, door het Cairngorms national Park, van Speybridge, via Balmoral Castle, helemaal tot aan Blairgowrie. Die weg is een 130 kilometer lang superfeest, een mengeling van een achtbaan, de Nürburgring en Spa-Francorchamps, geweldig. De Clubman laat zich niet kennen. Inmiddels ken ik mijn weg in de achtbak en weet precies te schatten of ik twee of drie versnellingen terug moet. Het asfalt klimt en daalt, slingert naar links en rechts, als een rodeostier die een cowboy wil afschudden, maar de Cooper S houdt fantastisch stand, met de M3 van deelnemer Roy Berning permanent in zijn spiegel – als aan een touwtje. Als we bij eindpunt Blairgorwie even stoppen stapt Roy met net zo’n grote grijns uit als ondergetekende. “Paar ESP-ingreepjes gehad”, meldt hij. En met een vette knipoog: “Ik geloof dat we die weg nog een keer moeten rijden, ik heb wat laten liggen in Speybridge…..”

????????????????????????????????????

De Cooper S Clubman heeft zijn punt gemaakt: hij is niet alleen praktisch en hip, maar ook een uitstekende en snelle all-rounder. Een prima basis voor de John Cooper S Works en GP versie – waarop we in spanning wachten. We weten een paar mooi wegen in Schotland…

TEKST & FOTOGRAFIE TON ROKS

Mini Cooper S Clubman (311)

GA MEE IN 2017
Octane organiseerde deze lezersreis samen met Petrol & Wine, dat zich specialiseert in autoreizen voor levensgenieters. In 2017 staat deze zevendaagse reis door de Yorksire Dales, het Lake District, Dumfries & Galloway, de Highlands en Skye opnieuw op het programma. Wil je op de hoogte gehouden worden, abonneer je dan op de nieuwsbrief van Octane (www.octanemagazine.nl) of reserveer alvast (vrijblijvend) een plek bij Petrol & Wine via een e-mail aan hettylouwaard@petrol-and-wine.nl.

MINI COOPER S CLUBMAN
MOTOR viercilinder met turbo, 1998 cm3
VERMOGEN 192 pk bij 5000 min-1
KOPPEL 280 Nm bij 1250 min-1
TRANSMISSIE zestraps handbak of achttraps sportautomaat, voorwielaandrijving
REMMEN bekrachtigd, schijven rondom
AFMETINGEN LxBxH 4253x1800x1441 mm, wielbasis 2670 mm, tankinhoud 48 liter, gewicht 1465 kg, inhoud bagageruimte 360-1250 liter, laadvermogen 530 kilo
TOPSNELHEID 228 km/h
0- 100 KM/H 7,1 sec.
PRIJS vanaf € 35.490 (NL), vanaf € 28.140 (B)
PRIJS TESTAUTO € 52.257

 


Print Friendly




redactie Octane
Octane is een licentie van de gelijknamige Britse titel, maar streeft naar zo veel mogelijk eigen inhoud, met Nederlandse en Belgische liefhebbers en hun auto’s in de hoofdrol. Van de redactie maken deel uit Wil van Lierop (eindredactie), Carl de Vaal (art-director) en Ton Roks (hoofdredacteur). Geregelde freelance bijdragen worden geleverd door Mattijs Diepraam, Perry Snijders, Dennis Drenthe en Jeroen Bruintjes. Freelance fotografen zijn Luuk van Kaathoven, Louis Blom en Piet Mulder.




Vorig bericht

BMW 2002 Hommage klaar voor productie

Volgend bericht

Alfa Romeo Giulia 2.9 V6 Quadrifoglio




Uitgelicht

BMW 2002 Hommage klaar voor productie

Zoals altijd liet BMW in Villa d'Este een nieuwe interpretatie van een oud model zien. Er is echter een groot verschil,...

22 May 2016

Webdevelopment