Laatste nieuws

Toyota goes rock and roll

Alle nieuwsberichten / Nieuwe auto's / 22 november 2016

01_toyota_c-hr_mark

Toyota is het kennelijk beu om saai genoemd te worden. De GT86 heeft onvoldoende aan dat imago kunnen veranderen, vandaar dat er nu straffe maatregelen zijn genomen in de vorm van de C-HR, een Toyota die we van ganser harte ‘wild’ kunnen noemen.

De anders zo risicomijdende fabrikant heeft doodgewoon een showauto nagenoeg ongewijzigd in productie genomen en dat heeft geresulteerd in warempel een heel aangename verrassing. De C-HR (voor Compact High Rider) ziet er ronduit hip en radicaal uit. Weg met de liftmuziek, Toyota goes rock and roll.

De C-HR doet je even met de ogen knipperen, de lijnen van de carrosserie lijken het resultaat van een spelletje mikado, maar deze keer zijn de stokjes uitzonderlijk goed op hun plaats gevallen. Hij bruist van de eigen identiteit, als je per se wilt mopperen zou je kunnen zeggen dat de achterzijde iets te veel van de Honda Civic weg heeft.

02_toyota_c-hr_mark

De High Rider is een vier- of vijfpersoons coupé met een alleszins redelijke hoeveelheid ruimte achterin, meer zelfs dan je op basis van de dalende daklijn zou verwachten. Achterin word je zelfs een presidentiële zit aangeboden – door de vorm van de zijruiten zit je met je hele lichaam achter plaatwerk, precies zoals lijfwachten het graag hebben. Knus is het in elk geval, maar of kleine kinderen het leuk vinden?

Het interieur is eveneens een aangename verrassing. Het infotainment-scherm prikt fier uit het midden van het dashboard, er is geen overdaad aan knoppen en de instrumenten zijn prima af te lezen. Het is bovendien een asymmetrisch geheel  waar een zwierige lijn overheen loopt, helemaal vanuit de portieren, en die is fraai knalblauw, als je althans een C-HR met twee lakkleuren hebt besteld. Als je een mono-versie hebt gekozen – gitzwart staat hem goed – is die lijn braaf grijs, maar nog steeds heel sierlijk. De vormgevers van Toyota hebben bovendien een beetje gespeeld met een diamant-patroon dat je in het instrumentarium en de altijd zwarte hemelbekleding terugvindt. Het resultaat is een cockpit die er boeiend uitziet – en ook nog functioneel is.

10_toyota-chr_12t_mte_dynamic_01

We waren al een beetje verbaasd door de uitstekende rijeigenschappen van de laatste editie van de Prius, en die verbazing is naar een nog hoger niveau getild door de C-HR. Hij staat op hetzelfde THGA-platform (Toyota New Global Architecture), echter een tikje ingekort. Het onderstel is bovendien voorzien van een subframe om de positie van de driehoekige draagarmen achter te optimaliseren. De onderste draagarmen zijn bovendien niet bevestigd met de conventionele lagerbussen van de Prius, maar met kogelgewrichten, wat de ophanging lateraal een stuk stijver maakt en dat komt het weggedrag ten goede. Het zwaartepunt ligt bovendien laag – het laagste in zijn segment, zegt Toyota – waardoor de C-HR verrassend precies en zelfverzekerd stuurt.

18_toyota-chr_hybrid_mte_dynamic_02

Hij bezit een zekere agiliteit, duikt verrassend strak de bochten in en laat zich niet door ongerief verstoren, zelfs als de kuil of bult in kwestie zich op de apex bevindt. Dat is wellicht mede te danken aan de dempers, die van Sachs komen en niet van een Japanse fabrikant. Het ontwikkelingsteam heeft zich gefocust op de Europese rijstijl en dat heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. De carrosseriebewegingen worden uitstekend onder controle gehouden en ook snelle richtingswisselingen brengen de C-HR niet uit zijn evenwicht. De nieuwe Toyota, die overigens specifiek voor Europese markten bedoeld is, rijdt simpelweg prima, zowel in relatieve zin – de meeste cross-overs rijden op hun best matig – en ook in objectieve. Het is de best-rijdende Toyota na de MR2 en GT86, hij benadert dan wel evenaart de C-Max van Ford en doet niet of nauwelijks onder voor een goede hatchback. De elektrisch bekrachtigde besturing is prima afgestemd en weet zowel in stadsverkeer als op een bochtige bergweg tot tevredenheid te stemmen.

Het mag duidelijk zijn, deze Toyota is geen burgerlijk juffie in een bunny outfit, maar maakt waar wat zijn gedurfde uiterlijk suggereert. De vraag is met welke motor je de C-HR moet kiezen. Over een diesel hoef je niet na te denken, want die staat niet in de catalogus. Je kunt hem kiezen met de jongste aandrijflijn van de Prius, bestaande uit een 1,8-liter viercilinder en een elektromotor, samen goed voor 122 pk, of met een nagelnieuwe 1,2-liter vierpitter met turbo. Dat is een mooie, kleine hightech machine die 116 pk levert en dankzij slimme kleptiming als een razende tussen een Otto en Atkinson injectiecyclus kan wisselen.

21_toyota-chr_hybrid_mte_dynamic_06

Diegenen die na de zoveelste Prius hun mobiliteit meer gepeperd willen consumeren en voor een C-HR Hybrid gaan, zullen zich daarin twijfelloos heel gelukkig voelen, maar nieuwkomers bij Toyota doen er goed aan zeker met de 1.2 Turbo proef te rijden. Die is lichter, goedkoper en levendiger dan de Hybrid, waarin door het hogere gewicht een vleugje lomigheid is geslopen. De 1.2 Turbo heeft bovendien geen CVT-transmissie maar een gewone handbak, waardoor je niet op dat ‘huilen’ wordt onthaald dat de Hybrid produceert bij vol gas. Als klap op de vuurpijl heeft de 1.2 Turbo een trekgewicht van 1300 kilo, terwijl je aan de Hybrid maar 725 kilo mag koppelen.

22_toyota_c-hr_int_01

De 1.2 Turbo is een viercilinder, wat volgens Toyota beter is dan drie voor een motor met deze inhoud. Hij heeft directe injectie, een single scroll turbo en een watergekoelde intercooler. Hij klinkt goed, is soepel, onderscheidt zich niet door een hoog koppel, maar heeft zeker voldoende trekkracht om zich als kwiek te manifesteren, zeker met een bestuurder aan het roer die met verve de goede schakelende zesbak bedient. De 1.2 Turbo komt ook beschikbaar met een automaat en vierwielaandrijving, maar die attributen lijken voor onze markt minder interessant. Een 1.2 Turbo met handbak lijkt zonder meer de beste keuze, temeer daar de Hybrid zijn hogere prijs bij lagere jaarkilometrages nauwelijks terugverdient. De 1.2 Turbo heeft als noviteit een Intelligent Manual Transmission: een handbak met een nieuw foefje. Bij het terugschakelen geeft de elektronica een beetje gas net voor de ‘kus’ van koppelingsplaat en vliegwiel, waardoor je mooiere overgangen krijgt. Een goede rijder geeft zelf dat wolkje gas al, maar niet iedereen is dat. Hoe dan ook, het maakt dat het heel gemakkelijk de C-HR soepel te rijden, zonder dat passagiers ongewild een hoofdknikje geven telkens als de bestuurder een tandwieltje terug gaat. Het systeem zorgt er ook voor dat er stilletjes een klein beetje extra gas wordt gegeven als de bestuurder verzuimt het pedaal voldoende ver in te drukken bij het wegrijden uit stilstand.

04_toyota_c-hr_mark

Toyota denkt in Europa meer dan 100.000 C-HR’s per jaar te verkopen, waarvan driekwart hybrides. Ondanks de attractiviteit van de 1.2 Turbo gaat de Nederlandse importeur ervan uit dat de meeste klanten voor de 1.8 Hybrid zullen gaan, zeker diegenen die overstappen vanuit een Prius en al aan diens aandrijflijn gewend dan wel gehecht zijn. Nederland ‘krijgt’ in 2017 tot verdriet van de importeur slechts 5.000 exemplaren, maar koestert de hoop er nog meer te kunnen lospeuteren. Een spannende advertentiecampagne moet gaan helpen onder de aandacht te brengen dat er een nieuwe wind bij Toyota waait. Reken erop dat de C-HR aangeprezen zal worden met loud and proud slogans als ‘van SUV naar WOW’, ‘van whatever naar WTF’ en ‘van OK naar OMG’.

De C-HR is mooi geprijsd. Het instaptarief bedraagt € 25.250 voor de 1.2 Turbo en € 30.260 voor de 1.8 Hybrid, en dat is inclusief adaptive cruise control en Toyota’s complete pakket Safety Sense veiligheidsvoorzieningen, met botspreventie, voetgangersdetectie, rijstrookassistentie, automatisch groot licht en verkeersbordenherkenning.

De slotsom is dat Toyota met de C-HR een verrassende goed uitziende en behoorlijk praktische auto heeft neergezet, stukken aantrekkelijker vormgegeven dan de Auris en de Prius. De buren zullen jaloers zijn. En het houdt niet op bij een mooie verpakking, de C-HR is ook een opvallend goed rijdende auto, hij behoort ook in dat opzicht tot de beste in zijn segment. Toyota’s High Rider gaat het goed doen in de verkoopstatistieken – what’s in a name?

 

 

 


Print Friendly




Ton Roks
Ton Roks werkte meer dan 25 jaar voor het blad Autovisie, waarvan een groot deel als hoofdredacteur. In november 2012 vervulde hij een lang gekoesterde wens, hij begon een eigen autoblad: Octane, met een hoofdrol voor de klassieke auto – en een gezonde belangstelling voor interessante nieuwe auto’s.




Vorig bericht

Een rapper van weinig woorden

Volgend bericht

Beschaafde broer met vleugje bravoure




Uitgelicht

Een rapper van weinig woorden

Soms doe je weleens iets waarvan je jezelf nadien afvraagt wat je bezield heeft. Dat had ik bijvoorbeeld na de introductie...

21 November 2016

Webdevelopment