Laatste nieuws

Als een kind in de RS-snoepwinkel

Man & Machine / 15 april 2022

Het probleem van iedere verzamelaar – zeker weten dat je die ene auto er ook nog bij moet kopen – is Bjørn Scheltens niet vreemd. Zijn collectie sportieve Renaults wordt gekoesterd én gereden. Afscheid nemen doet hij zelden.

Videoimpressie:

“Toen ik een jaar of vier was, verhuisde ik met mijn ouders naar een dorpje in de Betuwe, naar een huis tegenover de plaatselijke garagehouder. Tot mijn grote vreugde, want ik weet niet anders dan dat ik van jong af aan auto’s leuk vind. Het universele garagebedrijf ‘deed’ alle merken, met een voorkeur voor Peugeot.

In de lente van 1979 was onze Ivoire-kleurige Citroën Ami 8 zodanig roestbruin aan het worden dat mijn ouders het tijd vonden voor een opvolger. Onze overbuurman had net op dat moment een prachtige Renault 16 binnengekregen. Het was half jaar oude TX, het topmodel, en de ideale auto voor een gezin met opgroeiende kinderen. Mijn broer interesseerde het niets, maar ik was ongelofelijk onder de indruk van het dashboard met de ronde klokken en al helemaal van de elektrisch bedienbare ramen en schuifdak. Het contrast met de Ami 8 kon niet groter zijn en al snel hakten mijn ouders de knoop door en werd de koop gesloten.

Elke dag fietste ik rechtstreeks vanuit school het pad van de garagehouder op om te kijken of de R16 al geprepareerd werd voor de aflevering. Ondertussen was ik met mijn broer overeengekomen dat de linkerkant mijn vaste plaats op de achterbank zou worden zodat ik, in mijn beleving, beter het dashboard kon zien als we onderweg waren. Helaas bleek dat uitzicht in de praktijk beter vanaf de rechterplek. Dat ook het hoofd van de plaatselijke lagere school een Renault 16 TX had gekocht was een mooie bevestiging van onze keuze.

“…toen ik niet veel later de auto een keer opkrikte, ging de krik wel omhoog maar de auto niet.”

De jaren die volgden bleek de 16 een bijzonder fijne en betrouwbare auto waarbij vooral de grote vakanties naar Spanje een stuk comfortabeler en sneller verliepen dan we gewend waren. Vanaf een jaar of 12 mocht ik de auto wekelijks een wasbeurt geven; vaste prik op vrijdagmiddag met de Top 40 op de radio. En al gauw mocht ik ook kleine reparaties uitvoeren. Na een jaar of zes kreeg de Renault her en der wat roestblaasjes en toen ik niet veel later de auto een keer opkrikte, ging de krik wel omhoog maar de auto niet.

Met veel overtuigingskracht kon ik, op 15-jarige leeftijd, mijn ouders overtuigen van het behouden van de auto en de buurman was zo vriendelijk om hem in zijn schuur te plaatsen. Na aanschaf van een lasapparaat en wat tips van de garagehouder en een lokale restaurateur over hoe ik de verroeste delen kon verwijderen, ben ik aan de slag gegaan. Het nieuwe plaatmateriaal knipte en klopte ik op maat om het er vervolgens in te lassen. Drie jaar later en heel veel ‘lessen geleerd’ was het moment daar en kon ik met gespaard geld de auto laten spuiten.

Door het voorwerk bleef de factuur beperkt tot 1200 gulden en met het net behaalde rijbewijs maakte ik zo trots als een pauw de eerste kilometers. Dat was in oktober 1984 en nu, bijna 34 jaar later en ruim 30.000 hobbykilometers verder is de Renault 16 TX met kenteken DF-54-HT nog steeds rijdend in mijn bezit.

Omdat de 16 alleen met mooi weer buiten kwam ging ik op zoek naar een dagelijkse auto. Voor de meeste dorpsgenoten was een Golf GTI het hoogst haalbare, maar voor mij was een sportieve Renault het ultieme doel. Toen ik in een brochure een afbeelding zag van een zwarte Renault 5 Alpine in een garage met een rode vloer en rode wanden werd ik op slag verliefd. Dát moest hem worden.

Omdat ik niet bang meer was voor het roestspook, kocht ik de eerste de beste zwarte Renault 5 Alpine die ik tegenkwam en kon betalen. Het schadeherstelbedrijf waar ook de 16 van een nieuwe laklaag was voorzien, bood me de mogelijkheid om naast het zaterdagbaantje dat ik daar inmiddels had, in de vakantieperiode aan mijn eigen auto te werken. Ruim een half jaar en heel veel laswerk verder kwam de 5 Alpine weer naar huis. Hij verkeerde wel in veel slechtere staat dan de R16, dus heb ik op die auto echt leren sleutelen. Dat ik er ruim 40.000 kilometer per jaar mee reed, heeft ook niet meegeholpen. Toch geeft deze auto mij heel veel lol; het nu het snerpje in de uitlaat is, de glimlach van een bocht die net iets scherper is dan eerder was ingeschat en het blije gevoel dat ik krijg als ik op de auto afloop.

Na een jaar of drie kwam er een andere dagelijkse auto en werd de R5 voornamelijk voor vakanties gebruikt. We zijn er ontelbare keren mee naar Frankrijk geweest, met het zuidoosten en de Alpen als favoriet. Maar ook landen als Engeland, Spanje, Italië, Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland heeft hij onder zijn kleine 13 inch ‘Bobine’ wielen door laten rollen. De combinatie van een voor mij meer dan geslaagd uiterlijk, de 93 pk van de 1397 cm3 Cléon motor en het interieur dat met rode stof bekleed is, maakt me nog steeds, na 30 jaar en 300.000 kilometer, heel gelukkig.

Mijn Renault-collectie is inmiddels uitgebreid. Mijn Clio 16V werd ooit geleverd bij de Renault dealer in Gorinchem waar ik mijn eerste baan kreeg. Een klant die belangstelling had voor een Clio Williams, zwichtte voor de charmes van de 16V, inclusief de veiligheidsopties die hij graag wilde. Na drie jaar werd de auto ingeruild en mocht ik de 16V als ‘demo’ gaan rijden. Een half jaar werd de Clio verkocht en ik nam me voor dat als ooit de gelegenheid zich weer zou voordoen, ik hem zou terugkopen. Een kleine drie jaar later kon ik de Clio met behoorlijk wat gebruikssporen voor een behapbaar prijsniveau aanschaffen. Ook deze auto werd aangepakt op het moment dat de onderdelenvoorziening nog goed was.

“Een fantastisch stuurgevoel, vermakelijk weggedrag en een heerlijk aan het gas hangende 1.8-liter zestienklepper”

Tijdens een vakantiereis met de Clio naar Italië viel het me op hoe klein de auto eigenlijk was. En met 137 pk kwam ik wel mee in het verkeer maar moest ik ook mijn best doen om een beetje snel te zijn. Toch heeft geen enkele auto die ik heb zulke lekkere stoelen en zo’n fijne zitpositie als deze Clio en met 990 kg heb ik constant het gevoel met een vedergewicht op weg te zijn. Tel daarbij op het fantastische stuurgevoel, het vermakelijke weggedrag en een heel soepele en heerlijk aan het gas hangende 1.8-liter zestienklepper en je begrijpt mijn loyale liefde voor de auto.

De komst van een geel-metallieke (Jaune Sirius ) Clio II RS phase 3 legde de lat een stuk hoger; lichtvoetig, want 1010 kg, en vooral heel vermakelijk. In welke versnelling je ook zit, snelheid is altijd beschikbaar en het is by far de Clio waarmee je het gemakkelijkst de grenzen opzoekt. Een auto als een puppy die constant uitdaagt om te spelen. Fantastisch! Alleen de zitpositie is wat te hoog. Hij is zijn leven begonnen als persdemo van Renault Nederland. Omdat de Clio II inmiddels aan het einde van zijn levenscyclus zat, kwam hij te koop en werd door vrienden van mij gekocht. Na een aantal jaar hebben zij een Mégane R26.R gekocht en kon ik de Clio overnemen.

De Renault-dealer waar ik werkte werd als eerste Renault Sport Specialist buiten Frankrijk aangesteld, wat mij de kans gaf om een Rouge Torro Clio III RS als demoauto te selecteren; één van de eerste in Nederland. Het staat me nog goed bij hoe ik op een zondagmiddag de auto heb zitten samenstellen. Samen met een goede vriend waren we aan het discussiëren welke opties we wilden en vooral welke kleur. Uiteindelijk koos hij voor zijn Clio de kleur ‘Gris Makaha’. Toen de auto’s arriveerden lukte het zelfs om opeenvolgende kentekens te krijgen. En dus wederom een RS als demo, achteraf besef ik pas hoe bijzonder dat geweest is. Het was gaaf om te zien hoe we van deze variant in korte tijd een groot aantal auto’s wisten te verkopen. We hadden zelfs een klant die er één meenam naar de Verenigde Staten. De demo werd aangeschaft door de vrouw van de toenmalige directeur van Nissan en verhuisde naar een plaats verderop. Geregeld kwam ik de auto nog tegen en toen zij afscheid ging nemen en me een bericht stuurde of ik een goed tehuis wist, heb ik meteen toegeslagen.

Ondertussen had Stephan Norman, de marketingdirecteur van Renault, bedacht dat het erfgoed van Gordini goed commercieel kon worden ingezet. De Twingo RS en Clio RS waren de eerste modellen die overgoten werden met dit sausje. Eerst alleen in ‘Bleu Malte’ in combinatie met de kenmerkende witte strepen. Helaas zonder extra vermogen, alleen een afwijkend ex- en interieur. In de kleur ‘Givre Nacré’, een parelmoer witte kleur kregen we één van de laatste Clio III RS demo’s in huis, maar helaas werd die al snel gekocht door een klant.

Toen ik een paar jaar later op een online-advertentie van een witte Clio RS Gordini stuitte, maakte mijn hart een klein vreugdesprongetje omdat ik de Club Renault Sportives sticker achterop zag zitten en me realiseerde dat dit mijn voormalige Gordini demo was. Gelukkig was de auto nog in een uitstekende staat dus de koop was weer snel gesloten. Vele jaren en kilometers verder kan ik nog steeds intens genieten van deze auto. Mijn collectie is in een later stadium nog uitgebreid met een prachtige standaard Renault 5 die ik via de website leboncoin.fr uit de omgeving van Bordeaux heb gehaald. En met een Renault Alpine GTA, die ik hoop mee te nemen naar de Octane Scramble op 15 mei.

De garage bij mijn huis is inmiddels te klein om alle auto’s te huisvesten en misschien is dat maar goed ook. Het geeft gevoelsmatig een rem op de aanschaf van nog verdere uitbreidingen. Het rijden met de auto’s blijft, naast het behoud, een belangrijke activiteit. Met de rode Clio RS heb ik eind januari van dit jaar de Rallye Monte-Carlo Historique gevolgd, vanaf startlocatie Reims tot aan de finish in Monaco. Dan valt weer op wat een fijne auto het is. Inmiddels is mijn dagelijkse auto een elektrische, dus ik weet niet of het dankzij of ondanks deze ervaring is dat de sportieve Renaults mij zo blijven boeien.

NB! Bjørn is een van de organisatoren van de poging om een recordaantal Renault 5’s bijeen te krijgen op 11 september 2022, bij het Eemklooster in Amersfoort. Eigenaren kunnen zich aanmelden via deze link.

Man & Machine

Bjørn Scheltens

Renault RS verzameling


Tags: , , , , , , , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Ineos Grenadier: Een goed uitgewerkt kroegidee

Volgend bericht

Auto met verlopen APK verzekeren – hoe zit dat?





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Ineos Grenadier: Een goed uitgewerkt kroegidee

Toen Jim Ratcliffe, CEO van de Britse chemiereus Ineos, in de pub van zijn vrienden hoorde dat Land Rover de productie van de Defender...

12 April 2022