Laatste nieuws

Benzine, lucht en een vonkje

Man & Machine / 11 maart 2022

In plaats van in detail te omschrijven hoe hij zijn Kever uit 1966 heeft gevonden, wat de uitvoering is en wat hij eraan gedaan heeft, neemt André Busser ons mee tijdens een onbezorgd ritje- puur genieten van benzine, wat lucht en een vonkje.

Zodra de motor aanslaat verdwijnt de gekte van alle dag. Verdwijnt het drukke, haastige leven.

“Het landschap om me heen is glooiend en groen en ik heb geen idee waar ik ben. Door m’n hart te volgen ben ik hier terechtgekomen. Geen TomTom die me vertelde om links of rechts te gaan, ik navigeerde louter op gevoel. Het voordeel van de moderne techniek: de ‘angst’ om te verdwalen is voorgoed verleden tijd. Als ik naar huis wil, pak ik mijn telefoon, toets ‘thuis’ in en een vriendelijke stem zal me terugbrengen. Zo ver is het echter nog lang niet, voorlopig doe ik wat mijn gevoel me ingeeft.

‘Gypsies, tramps and thieves’ van Cher rolt uit de speaker, de zon schijnt en het gepruttel van een luchtgekoelde viercilinder boxer klinkt achter me. Kortom, ik vermaak me opperbest. Slechts een beukenhaag scheidt de smalle weg van het weiland; ik in mijn oude Volkswagen aan de ene, wat verstoord kijkende bruine koeien aan de andere kant. De smalle weg kronkelt voor me uit, achter elke bocht een verassing. Komt er verkeer van de andere kant dan hebben we een probleem. Het is veel te smal om elkaar te passeren en er zal dan niets anders opzitten dan het hele stuk achteruit terug te rijden. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Voorlopig wint mijn nieuwsgierigheid het van de praktische kant van de route; het verlangen om te weten wat er schuilgaat achter die volgende bocht… en achter de volgende…. en de daarop volgende. Tot op heden ben ik nog niet teleurgesteld. Keer op keer ben ik beloond door de schoonheid van het boerenlandschap.

Ik passeer een eenvoudige boerderij. In de schaduw van een fruitboom zit een oude man op een bankje. Gekleed in een, voor dit weer, veel te warme stofjas. Een sigaar losjes tussen de lippen geklemd, het hoofd bedekt met een ouderwetse pet. De handen rustend op een wandelstok. Als ik de man voorbij rij verschijnt er een glimlach op zijn gezicht. Met een opgestoken hand glimlach ik terug. De man groet met opgestoken duim, de Kever nakijkend totdat we uit het zicht verdwenen zijn.

Tevreden hobbel ik verder, raampje omlaag, de arm naar buiten, de vingers mee tikkend op de maat van de muziek. Ondanks dat ik nog steeds geen flauw idee heb waar ik naar toe onderweg ben en de bestemming en aankomsttijd nog altijd onbekend zijn, is van doelloos rondrijden geen sprake. Verre van dat zelfs! Voor mij is zo’n rondje toeren even rustgevend als voor een ander een middag in de sauna. Zodra de motor aanslaat verdwijnt de gekte van alle dag. Verdwijnt het drukke, haastige leven. Even niets moeten, geen stress, geen haast. De waanzin van het dagelijks leven blijft buiten zodra de portieren sluiten en de contactsleutel wordt omgedraaid. Het is maar een klein autootje, daarin is simpelweg geen ruimte voor grote argumenten, uitgebreide meningen of stevige discussies. Zo eenvoudig is het. Ik noem dat het hoofd leegrijden, elke bocht de gedachten meer op een rijtje. Een oude Volkswagen, ik, mijn overpeinzingen en verder helemaal niets.

De smalle weg brengt me tot een T-splitsing. ‘Doorgaand verkeer’ staat er op het bord naar rechts. Het leven heeft me geleerd dat het een stuk leuker kan zijn als je niet de aangegeven routes volgt en dus ga ik links. Al snel haal ik een jonge vrouw op een fiets in, een enthousiast zwaaiende peuter op de bagagedrager. Als ik rechts was gegaan dan had ik dit vrolijke ventje gemist. Het hoeft niet altijd groots, ook zo’n klein zwaaiend mannetje kan je dag maken.

Niet veel later rij ik een klein dorp in. Of dorp, meer een gehucht eigenlijk. Omdat ik niet weet wanneer een volgende kans komt, besluit ik de tank vol te gooien bij de lokale benzinepomp. Geen verse broodjes en een halve supermarkt; op de benzineprijs na lijkt hier de tijd te hebben stil gestaan.  Een ouder echtpaar heeft de fietsen even aan de kant gezet en geniet van een ijsje in de zon. Gekleed in afritsbroek en ruitjeshemd voldoet meneer geheel aan mijn beeld van gepensioneerde levensgenieter. Een hoedje van stro maakt het plaatje helemaal compleet. Vanuit het niets begint het ruitjeshemd tegen me te praten.

“Met zo’n een zijn wij voor het eerst samen op vakantie geweest. Net getrouwd, onze oudste was net geboren. Kind in de reiswieg op de achterbank, koffers in de kattenbak. Kinderwagen en tent op het dak, en daar gingen we. Helemaal naar de Ardennen, hahaha. Dat was toen een hele reis hoor! Ja, zo worden ze niet meer gemaakt…. Weet je nog moeders?“

Deze verhalen kan ik niet vaak genoeg horen, die gaan simpelweg nooit vervelen.

‘Moeders’ weet het nog. “Ja, mooie tijden”, zegt ze en begint zowaar wat te blozen als de hand van het ruitjeshemd haar hand vindt. Het is een bekend verhaal, de bestemming wisselt, details wijken af, maar verder heb ik het verhaal al tientallen keren gehoord. Keer op keer wordt het me verteld. Altijd met eenzelfde enthousiasme en het geluk van toen in de stem. Deze verhalen kan ik niet vaak genoeg horen, die gaan simpelweg nooit vervelen. Ik reken af, groet ‘moeders’ en haar ruitjeshemd, krijg een brede glimlach als antwoord, en vervolg mijn weg.

De rijmelarij van Diggy Dex begeleidt me het gehucht uit, de rest van het landschap in. Terwijl ik wat voor me uit mijmer, bedenk ik me dat het goed is. De oude Volkswagen kent geen hokjes, het is een vriend van iedereen. Natuurlijk zaaien we fijnstof, maar we oogsten een glimlach. En niet alleen bij mezelf.  De oude man onder de fruitboom, het ventje op de bagagedrager, het ruitjeshemd en ‘moeders’; ik ken ze verder niet en toch deelden we een moment van geluk, een groet, een glimlach. Ja, het leven is mooi, het leven is simpel. Zolang we benzine, lucht en een vonkje hebben komen we de dag wel door.”

Man & Machine

Volkswagen Kever (117) uit 1966

André Busser

 


Tags: , , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

De perfecte 10 - De uitslag

Volgend bericht

Jaguar E-type: van meet af aan een ster





Bezoekers lazen ook


Meer historie

De perfecte 10 - De uitslag

Welke tien auto’s steken met kop en schouders boven het maaiveld uit en zou je, als geld geen probleem is, in je droomgarage...

7 March 2022