Laatste nieuws

Ciao Maserati 2.24v

Octane Auto's / 28 april 2020

Lang geleden heb ik af en toe in Octane Magazine bericht over mijn 2.24v. Het wordt dus hoog tijd om weer eens wat te melden. Dit is echter ook meteen het laatste artikel over mijn Biturbo, want de auto is verkocht.

Aan de verkoop van de auto ging een langzaam opbouwende ergernis vooraf die samen te vatten is in één woord: onderdelenschaarste. Wisselstukken, zoals de Belgen zo mooi zeggen, voor een 2.24v Series II waren de laatste jaren steeds lastiger te vinden: nieuwe praktisch niet, gebruikte voornamelijk uit slopers met een lang leven van verwaarlozing achter de rug. Een gebroken koppelingslager kon ik nog met nieuwe onderdelen oplossen via een Duitse specialist (das ist gewoon Bosch mein Herr), maar de achterste remschijven, die bij de laatste APK op minimum zaten, waren alleen nog gebruikt te vinden met een enorme schijnwerper. Weliswaar nog af te draaien, maar niet ideaal. Een voorruit had me ooit al een lange zoektocht gekost en ondertussen zat er ook al het derde airco-bedieningspaneel in de middenconsole. Die krengen zijn vrijwel niet meer te vinden, want ze hebben tiptoetsen waarvan na verloop van jaren de printplaat breekt door uitdroging van het plastic. Iedereen heeft ze dus uiteindelijk nodig, wat ze extreem schaars maakt.

Poging tot reparatie van de deurklink: minimaal 48 uur zo laten zitten svp

Toch genoot ik nog steeds met volle teugen van het rijden met de 2.24v. De combi van turbovermogen en het gebrek aan elektronische hulpmiddelen laat je merken wat het begrip autorijden ook alweer inhoudt. Tot… het weer oktober werd en daarmee tijd voor de APK, ditmaal een klein angstmoment. Er was namelijk een probleempje: de deurklink aan de bestuurderskant was ergens in het voorjaar afgebroken. Metaalmoeheid… De deur kon nog wel geopend worden, maar niet zoals het hoort, en dat is een APK-afkeurpunt. Op mijn zoektocht naar een andere klink had ik wel een verchroomde versie te pakken gekregen, maar de 2.24v heeft mat-antracieten exemplaren, dus liever wilde ik de originele klink repareren dan een andere inbouwen. Tijdens een gezellige Maseratichat Meet & Greet wilde een mede-clublid wel proberen om met wat epoxy de handgreep te fixen. Tenslotte was hem dat ook naar tevredenheid gelukt bij zijn eigen 4.24v. Hij lijmde vakkundig de deurklink weer op zijn plaats, waarna ik naar huis reed en de auto in de garage parkeerde om de epoxy lekker minimaal 48 uur te laten uitharden. Een paar dagen later opende ik de deur… en hield opnieuw de klink in mijn hand. Maar: ere wie ere toekomt, de epoxy heeft gehouden, de klink bleek nu een centimeter verderop afgeknapt. Niettemin stond nog steeds de APK voor de deur, dus wederom naarstig op zoek naar een deurklink in de juiste kleur.

Nu is ie een centimeter dieper afgeknapt, de epoxy (in de rode cirkel) heeft gehouden!

Ebay en een bekende sloper in Anna-Paulowna boden geen soelaas. Vervolgens Eurospares in de UK gemaild of ze nog wat sloopauto’s met de juiste deurklink hadden staan. “No, only chrome doorhandles Sir.” Die had ik al… en ik legde me er al haast bij neer om dan maar die chromen klink te monteren om door de APK te komen. Laatste strohalm: Maserati Spares in Badhoevedorp, oftewel Arese van Eric Violier. Hij had geen deurklinken op de site staan, maar een belletje leverde een uitnodiging op om in de rommeldoos te komen grasduinen. Die bleek helaas alleen achterdeurgrepen van de juiste kleur te bevatten, oftewel zonder slot… “Misschien staat er boven nog een deur met een klink erin,” gaf Eric aan na wat nadenken. “Ik heb er wellicht eentje vergeten te demonteren, kijk maar even.” Dus op naar de zolder met slooponderdelen, waar ik begon aan het inspecteren van een stapel deuren. Uiteindelijk vond ik een half verroeste voordeur van een 4.24v met een klink in de juiste kleur erin. Eureka! De laatste in het hele pand! Ik tikte een paar tientjes af en kon met mijn trofee naar huis. Eindelijk! Thuis in de garage volgde het tijdrovende proces van deurpanelen verwijderen, plastic waterkering voorzichtig losmaken, oude handgreep eruit slopen en heel veel vloeken omdat de ruimte in de deur zeer beperkt is als je het raammechanisme niet geheel wilt verwijderen. Eenmaal los heb ik het slot uit de oude klink overgezet naar de nieuwe en vervolgens de verse deurklink weer gemonteerd, wat nog meer vloeken opleverde aangezien de klink maar op één manier in de deur geschoven kan worden omdat anders de slotstangetjes niet goed koppelen. Veel priegelen en klooien met plastic T-stukjes. Vervolgens de deurpanelen weer teruggeschroefd en een week later op naar de APK, waar de auto fluitend doorheen kwam. Pfffff… Niettemin had ik de 2.24v ondertussen te koop gezet via diverse websites, want de deurklink was net één stom onderdeel teveel dat stuk was gegaan. Daar kwam bovendien nog de hele milieuzone-sores bij. Er klaar mee zijn… zoiets….

Slotcilinder wisselen

De ‘nieuwe’ deurklink weer op zijn plek

In november plofte een e-mail uit Slowakije op de mat. Van een meneer die mijn auto wilde kopen. Of-ie nog for sale was? Mijn eerste gedachte was: “Tuurlijk… Slowakije… het zal wel.” Ik had ondertussen namelijk de ervaring dat je digitaal vooral boeven en oplichters treft die graag willen dat je de auto Free On Board in Rotterdam aflevert waarna de betaling via Western Union of in Bitcoins geregeld zou worden zodra de exportpapieren opgestuurd zijn. En of de wagen dan naar Nigeria verscheept kon worden. Of Kiev… Ik had al iemand voorgesteld om cash in gouden Kaapse Krugerrands af te rekenen, wat met een gretig “uiteraard” werd beantwoord… Ik ging er dus vanuit dat deze persoon ook dergelijke vragen zou gaan stellen. Maar nee, hij had de auto op de clubwebsite gezien en na mijn reactie dat de auto nog steeds for sale was, volgden serieuze vragen over de staat van onderhoud, de distributieriem, de facturen bij de auto, roestplekken en of de auto rijdbaar was. Dat was toch andere koek. De meneer in kwestie had zijn huiswerk gedaan en kleurde precies de vakjes in die ter zake doen als je een 25 jaar oude Biturbo wilt kopen. Na een uitgebreide mail van mijn kant over het onderhoud plus de nodige extra foto´s als bewijs kwam de reactie: “What is your bank account?”. OK… Dat was serieus… Na een check van zijn email-adres (veilig) stuurde ik mijn bankgegevens en per kerende post kwam de melding dat hij een aanbetaling ging overmaken en dat hij op 4 december een vlucht naar Rotterdam had geboekt.

Een van de foto’s voor de verkoop van de 2.24v

Op 4 december was het geld inderdaad binnen en ‘s avonds kreeg ik een app-je van de koper dat hij in Rotterdam was gearriveerd en in zijn hotel zat. De volgende morgen heb ik hem opgehaald met de 2.24v en zijn we naar Den Haag gereden voor nadere inspectie van alle reserve-onderdelen die bij de koop inbegrepen waren. Het bleek dat hij al langer op zoek was naar specifiek mijn type 2.24v en dat hij bewust clubsites checkte omdat daar volgens hem geen vage handel aangeboden werd maar liefhebbersauto’s. Een identieke auto als de mijne had hij in Griekenland laten lopen vanwege het vage verhaal van de verkoper. Iets met aanbetalen in Bitcoins en dan de auto verschepen voor een appel en een ei… In mij had hij duidelijk meer vertrouwen. Zelfs nadat ik vertelde dat we in NL door de milieumaatregelen steeds moeilijker met oude auto’s de weg op konden en ik ‘m mede daarom verkocht. “What is a milieuzone? We don’t have that. Bad air does not stop at city limits.” Spijker op de kop! Na inspectie en goedkeuring van de auto en de spare parts kreeg ik een forse stapel papiergeld in mijn handen gedrukt en reden we naar de RDW om de administratie in orde te maken. De witte exportplaten had ik al laten maken (altijd handig als je een auto te koop hebt) en na de papierwinkel in een kwartiertje afgehandeld te hebben, was Oost-Europa een Maserati 2.24v rijker. De nieuwe eigenaar reed de kleine Maserati met een brede grijns mijn gezichtsveld uit nadat ik hem wegwijs had gemaakt met de cruciale bedieningsorganen en hem vooral op het hart had gedrukt er rekening mee te houden dat een Biturbo op rare momenten uitbreekt. Ik kreeg ‘s nachts rond 04.00 uur een SMS dat hij veilig thuis was gekomen: kruissnelheid 150 km/u en de auto had gelopen als een zonnetje.

Enkele weken later volgde een mail met de mededeling dat een koerier de rest van de reserve-onderdelen zou komen ophalen, zijnde een versnellingsbak, differentieel, vier velgen, de nodige meters deurrubber en diverse deurpanelen met houtinleg. Dat paste allemaal niet in de 2.24v toen ik ‘m verkocht. Inderdaad kwam er keurig netjes een louter steenkolen-Engels sprekende meneer met een busje langs op de gemelde tijd en datum. Spul inladen, handtekening op de transportpapieren en weer op weg. In de garage bleven alleen wat onderdelen achter die niet bij de 2.24v hoorden, dus wie nog twee uitlaten, een hoedenplank, kofferbakbekleding of een achterspoilertje voor een 4.24v zoekt, of een raammotor en de nodige slangen en buizen voor een 222, kan me mailen.
Ik was nu officieel geheel Maserati-loos. Wat rest zijn de sterke verhalen van bijna 15 jaar Biturbo-bezit. Wil ik weer een Maserati? Jazeker, maar ik heb geen haast. Rustig wachten tot de juiste auto voorbij komt op het juiste moment. Want een Maserati vindt jou, niet andersom.

Tekst & beeld Michiel Mulder
michiel.mulder@live.nl


Tags:



Ton Roks
Na 25 jaar in de autojournalistiek vervulde Ton Roks in november 2012 een lang gekoesterde wens, hij begon een eigen autoblad: Octane, met een hoofdrol voor de klassieke auto – en een gezonde belangstelling voor interessante nieuwe auto’s.




Vorig bericht

Lancia Gamma Berlina 2500 ie (1982)

Volgend bericht

Ford GT40 topper in schaal 1:8




Meer historie

Lancia Gamma Berlina 2500 ie (1982)

Guido Kroos uit Amsterdam wordt blij als hij zijn ‘Italianen’ ziet, ruikt en hoort. Hij houdt van de verschillen, het ontdekken...

25 April 2020