Laatste nieuws

De A112 Abarth is de laatste die gaat

Octane Auto's / 12 augustus 2019

Jan Lagerweij en zijn vrouw Trudy koesteren een uitgesproken liefde voor het merk Autobianchi. Uitgesproken, omdat ze die liefde hebben omgezet in het bezit van maar liefst vijf auto’s van dat merk.

Als ik arriveer bij Jan en Trudy in Schalkwijk sta ik direct oog in oog met de drie exemplaren die bij hen thuis staan: een zwarte A112 Abarth uit 1984, een groene A112 uit 1975 en een schattige – een ander woord is er niet voor – Bianchina Cabrio uit 1968.

Daar waar in een huwelijk vaak één van beide partners in zijn of haar hobby een beetje wordt afgeremd door de ander, stimuleren Jan en Trudy elkaar juist om zich lekker uit te leven in het opknappen, onderhouden en genieten van de auto’s. “Toen ik een jaar of veertien was, had mijn oudere zus haar eerste auto, een Autobianchi A112. Toen ik daar op een dag stiekem een rondje mee reed, werd ik geïnfecteerd met het virus A112. De auto reed lekker licht en snel en stuurde heel direct”, aldus Jan over zijn keuze voor het merk.

In 1999 kocht hij de zwarte A112 Abarth. “Mocht ik ooit van al mijn bezittingen afstand moeten doen, dan is deze Autobianchi de laatste die gaat. Die auto past mij helemaal.

Ik heb er in de loop van de tijd alles aan gedaan om de auto beter, mooier en meer naar mijn eigen zin te maken.” Daarbij werd Jan geholpen door zijn achtergrond en werk in de fijnmechanica, overigens zonder ervaring in de autotechniek. De lijst met zaken die hij heeft aangepakt bij deze auto, uit de zevende serie van de modellijn, is eindeloos. Allereerst de montage van mooie brede Abarth CD30 replica-wielen. De originele magnesium CD30’s heeft hij nog, maar de nu gemonteerde wielen zijn beter. De remschijven achter komen van een Lancia Delta, waarvoor Jan zelf de Abarth-klauwen heeft nagemaakt.

Het logo van Abarth is als extra achter- en derde remlicht tussen de achterlichten gemaakt. In de toch al krappe motorruimte heeft hij rembekrachtiging ingebouwd, uit een Alfa Romeo 1300 Junior. De – geventileerde – voorremmen zijn van een Fiat Uno Turbo. De schakelstangen en verbindingen heeft hij aangepast om de schakelwegen van de vijf versnellingen korter en sportiever te maken.

Er is een rode veerpootbrug gemonteerd en onder de wagen zijn ook verstevigingen aangebracht. De verstralers onderin de bumper zijn hetzelfde als die van een Peugeot 205, waardoor Jan nieuwe exemplaren heeft kunnen vinden.

Om met zijn 1,99 meter lengte goed te zitten in het kleine autootje, zijn er verlaagde stoelen geplaatst, verder naar achteren en beter verankerd. Alle stoelen zijn opnieuw met skai bekleed, maar de originele bekleding met rode streep is ook nog in bezit.

Alles kan indien nodig worden teruggezet naar origineel. Stickers en striping zijn nagemaakt en de emblemen en typeplaatjes heeft Jan zelf gemaakt. “Ik denk dat er nu niets meer aan hoeft te gebeuren, maar ik weet van mezelf dat er altijd wel weer iets opkomt om te verbeteren”, licht Jan toe. “Ik hoorde ooit tijdens het rijden een geluidje in de motor dat ik niet kon thuisbrengen. Natuurlijk ben ik op zoek gegaan. Uiteindelijk heb ik de carterpan verwijderd en ben ik op gevoel langs de onderdelen gegaan. Op een nok van de nokkenas voelde ik met mijn vinger een scherp randje. De nokkenas heb ik vervangen en de motor liep weer als vanouds.”

Trudy moet een beetje lachen om Jan. Ze vindt dat je auto’s beter zo origineel mogelijk kunt houden. Haar Bianchina Cabrio is helemaal origineel, op een paar glimmende wenkbrauwen boven de koplampen en nieuwe stoelbekleding na. Het zou kunnen dat de vorige eigenaar de auto heeft overgespoten, want de rode lak is nog erg mooi. Trudy rijdt bijna alleen maar open met haar ‘Coccinella’ (Italiaans voor lieveheersbeestje). Ze heeft de Autobianchi tien jaar geleden aangeboden gekregen, samen met nog een exemplaar. De auto had 19.000 kilometer op de teller staan. Omdat vijftien jaar stilstand niet goed is voor een auto, heeft Jan alle remmen en leidingen nagelopen en waar nodig vervangen.

Bij toeval kregen ze het originele radiootje van Autovox cadeau dat perfect in het ‘houten’ dashboard past. Overigens wel nadat Jan de bedieningsknoppen ‘even’ zelf had nagemaakt omdat die ontbraken. Ook het bagagerekje achterop is door Jan zelf gefabriceerd. Een elektronische ontsteking wordt binnenkort gemonteerd, dat maakt de auto wat meer betrouwbaar in gebruik.

Jan en Trudy rijden veel in hun Autobianchi’s. Het is meestal ‘driving-apart-together’, omdat het nu eenmaal leuk is om met beide auto’s naar clubmeetings te gaan. Bovendien heeft Jan gezien hoe het eruitziet als hij als een reus in de Bianchina zit, dus dat doet hij niet meer.

De zwarte A112 laat duidelijk de ‘outlaw’ filosofie van Jan zien en het rode cabrioletje Trudy’s liefde voor originaliteit. De derde auto, een groene A112 van de derde serie, is een soort compromis. Oorspronkelijk was hij als ‘Elegant’ uitgevoerd, wat de originele groen-geruite bekleding nog bewijst. Trudy: “Die stoeltjes mag hij van mij niet vervangen. Die zijn zo charmant, die moeten blijven.”

Wat Jan veranderd heeft? De motorkap is matzwart gespoten. De grille is door een exemplaar van Abarth vervangen, met een verchroomde omranding. Hij heeft de wielharten losgesneden van de velg en deze in diepere velgen van Seat gelast. Natuurlijk heeft hij ook zwarte wielstickers laten maken en zwarte Abarth-naafdoppen gemaakt. De auto heeft een 70 pk motor van 1050 cm3 met hier en daar nieuwe Abarth onderdelen. Jan vindt het jammer dat de A112 maar vier versnellingen heeft, maar het monteren van een vijfbak vereist slijpen in het chassis en dit gaat zelfs hem te ver.

De andere twee Autobianchi’s staan elders gestald: een exemplaar van de eerste serie dat vooral als donorauto dient, plus een A112 die door Jan is voorzien van een 1,3-liter motor met twee bovenliggende nokkenassen, uit een Suzuki Swift GTI. “Ik heb een Duitser ontmoet die dat heeft gedaan en ik dacht dat ik dat ook wel zou moeten kunnen”, zegt Jan. Het lezen en begrijpen van het motormanagementschema heeft hem heel wat hoofdbrekens gekost, maar uiteindelijk was er het glorieuze moment toen hij na aansluiting van alle draden de contactsleutel omdraaide: de motor sloeg meteen aan!

Vanzelfsprekend is zowel Jan als Trudy actief in de Autobianchi Club Nederland, een leuke club met zo’n 70 leden. Er zijn ook contacten met de Lancia Club, want volgens het kentekenbewijs van de zwarte A112 is dat ‘officieel’ een ‘Autobianchi, type Lancia A112 Abarth’.

Tekst en beeld: Frank Goedhart, Jan en Trudy Lagerweij


Tags: , , , , , ,
Print Friendly, PDF & Email




Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Wachten op een jeugdliefde: Fiat 130 Berlina

Volgend bericht

Veel moois naar Classic Wings & Wheels





Bezoekers lazen ook


Uitgelicht

Wachten op een jeugdliefde: Fiat 130 Berlina

Mijn vader stuurde me, om wat bij te verdienen, in de zomervakantie naar de lokale dealer van Fiat. Tijdens de pauzes...

12 August 2019

Webdevelopment Passionate Bastards