Laatste nieuws

Een Falcon van Alan Mann

Man & Machine / 9 december 2022

Na lang zoeken vond Ton Roks zijn Ford Falcon Sprint; een originele Rangoon Red Sprint van 1964, met de 260 V8 onder de kap, door Alan Mann Racing uit het Verenigde Koninkrijk geïmporteerd uit de USA om er een raceauto van te maken. 

“Hij stond al lang op mijn bucket list, de Ford Falcon Sprint. Samen met een Galaxie ’63½ overigens, maar die past niet in mijn garage, wat niet wil zeggen dat hij er nooit komt. Af en toe keek ik eens op het web, of er ergens een goede Falcon te vinden was, maar ze waren – en zijn nog steeds – dun gezaaid en als ik er een vond was het cabriolet, een zescilinder of eentje met een automaat.

Een keer was ik vroeg wakker en gaf Google de opdracht op foto naar Falcons te zoeken en toen kwam ik er warempel een tegen die in Stockport, nabij Manchester, te koop stond. Op Ebay nota bene, en niet op de reguliere grote sites waarop je internationaal kunt zoeken. Het was een rode, een black plate auto uit Californië, met een handbak en ik had geen tijd om snel te gaan kijken. De vraagprijs was niet laag, maar alleszins redelijk indien de auto zo was als Garry, de verkoper, beweerde – er zat bovendien een heel interessant aspect aan, waarop ik zo inga. Ik heb de man gebeld en gezegd dat ik zijn vraagprijs wilde betalen, onder het voorbehoud dat alles klopte, maar dat hij een paar weken geduld moest hebben. Nu dat had hij, want tot dan toe waren er alleen maar tyre kickers langsgekomen en mensen met bizar lage biedingen of inruilvoorstellen. Op mijn verzoek heeft hij keurig een filmpje gemaakt van de auto, onder en boven, zodat ik hem goed kon bekijken en hoe meer ik zag, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat dit de ware Falcon was.

Omdat een verliefd mensen verminderd in staat is nuchtere beoordelingen te produceren heb ik Volkert Wels gevraagd mee te gaan naar Stockport om de Falcon te inspecteren. Dat wilde hij wel, en op 31 juli zijn we naar Manchester gevlogen. Ik had al gekeken of er een transporteur in de buurt was, maar dat was moeilijk en prijzig, dus had ik bij voorbaat al besloten dat ik, als het inderdaad een goede auto was, ‘gewoon’ met de Falcon naar huis zou rijden. De KNAC was zo bereidwillig de auto alvast op chassisnummer te verzekeren zodat ik op Engels kenteken naar huis kon rijden – en niet verder dan dat.

‘Standaard levert zo’n 260 V8 165 pk, maar hij is voorzien van een RPM Performer Manifold en een forse gasfabriek van Edelbrock waarmee hij, zo schat ik, zo rond de 180 pk levert’

De Falcon was absoluut een plaatje, een originele Rangoon Red Sprint van 1964, met de 260 V8 onder de kap, want de grotere 289 kwam er pas in ’65 in. Wat hem extra aantrekkelijk maakte, was dat hij door Alan Mann Racing was geïmporteerd uit de USA met de intentie er een raceauto van te maken. Alan Mann Racing is in het verleden verantwoordelijk geweest voor de autosport-activiteiten van Ford in Europa, met GT40’s, Cortina’s, Escort’s en ook Falcons.

De Falcons zijn technisch vergaand hetzelfde als Mustangs, maar ze zijn goedkoper en lichter, waardoor je ze geregeld tegenkomt in de historische racerij. Bij Alan Mann werd de auto echter te mooi gevonden om hem om te bouwen tot raceauto en toen is besloten er een fast road versie van te maken. Ze hebben er voor schijfremmen opgezet (die hadden de Falcons pas vanaf modeljaar ’65) en ze hebben de automaat vervangen door de correcte handgeschakelde T10 vierbak van Borg Warner, met uiteraard de juiste Hurst shifter. Ze hebben nieuwe Bilsteins en nieuwe wiellagers gemonteerd, de achteras gereviseerd, de voorste draagarmen vervangen en de geometrie opnieuw op punt gezet, na hem ook van American Racing Torque Thrust wielen en breed rubber te hebben voorzien.

Standaard levert zo’n 260 V8 165 pk, maar hij is voorzien van een RPM Performer Manifold en een forse gasfabriek van Edelbrock waarmee hij, zo schat ik, zo rond de 180 pk levert. Niet slecht voor een auto van 1400 kilo.

De eigenaar had er overigens een moderne Ford 5,0-liter V8, de Coyote, willen inzetten, maar had besloten zijn geld te besteden aan zijn andere hobby, motorfietsen. Er waren wat kleine dingetjes aan de auto, de antenne was afgebroken, en de benzinemeter werkte niet, maar verder was het een gezonde Falcon en klopte het verhaal erachter, en alles was conform de VIN-code, behalve natuurlijk de automaat, die vervangen was door een handbak. Volkert stak zijn duim op en de koop was daarmee gesloten.

Het was nog even een dingetje om mijn euro’s naar een lokale Engelse bank te verplaatsen, waardoor er niks anders op zat dan een nachtje in Stockport door te brengen, na Volkert naar het vliegveld te hebben gebracht. De volgende dag was er bevestiging van de bank en om elf uur kon ik de V8 starten en aan de reis naar huis beginnen. De veerboot zat vol, dus moest ik via de Kanaaltunnel. De rit ging perfect, de V8 liep als een zonnetje, en maakte een machtig mooi geluid, alleen wel erg hard, veel demping zat er dan ook niet onder, op twee Flowmasters 40 na. Er was ook een lichte trilling voelbaar bij het remmen, vermoedelijk was een van de schijven niet helemaal recht.

Omdat de benzinemeter niet of nauwelijks werkte, en ik ook geen idee had van het verbruik, besloot ik om de 100 mijl te tanken. Bij de eerste keer stopte er onmiddellijk een grote zwarte Range Rover bij me, waar een man uitsprong die de auto heel graag wilde kopen. Ik vertelde hem dat ik de Falcon pas twee uur in mijn bezit had, en dat ik nog niet aan een afscheid toe was. Na een vriendelijk praatje en het bewonderen van de auto, ook onder de motorkap, hebben we afscheid genomen, nadat ik de man had moeten beloven dat ik, als ik de auto ooit zou verkopen, hem eerst zou bellen. Hij was pas tevreden nadat ik zijn nummer in mijn telefoon had gezet.

‘Bij de RDW vonden ze het ook een mooie auto, maar hij moest wel een keer terugkomen omdat hij te veel geluid maakte’

Enfin, het was bloedheet, de Falcon had daar geen enkele moeite mee, en ’s avonds om half twaalf stond hij thuis in Soest op het tuinpad. En de volgende dag bleek hij perfect in de garage te passen, die door de inmiddels verkochte Z4 Coupé was vrijgemaakt.

Daarna heb ik de auto ingevoerd en de negen procent BTW betaald. Volkert heeft de Falcon vervolgens helemaal nagelopen om hem perfect te maken voor de keuring bij de RDW. Daar vonden ze het ook een mooie auto, maar hij moest wel een keer terugkomen omdat hij te veel geluid maakte. De Falcon is toen naar Tachyon Motorsport verhuisd, dat veel raceauto’s prepareert en ze kennen de Falcons daar als hun broekzak. Daar hebben ze nieuwe remschijven gemonteerd en er twee extra dempers opgezet, waarmee hij nog steeds een gespierd geluid maakt, maar wel drie dB onder de limiet. Prima, want voor lange ritten was het echt teveel.

Door de drukte bij de RDW – en ook bij Octane Magazine – had ik pas half oktober een kenteken en heb helaas veel minder met de Falcon kunnen rijden dan ik van plan was. Hij staat nu netjes in de garage, met een tank vol Ecomaxx en op nieuw rubber van Avon. Er zaten M+S BF Goodrich banden op, die door hun grove profiel op snelheid veel rolgeluid produceerden, en ze waren bovendien niet zo jong meer en heel hard. De Avons zijn een stuk stiller en de Falcon stuurt er strakker mee door de stijvere bandwangen.

Over het sturen gesproken: er zit geen bekrachtiging op, en bij het manoeuvreren vraagt hij veel kracht – maar als hij eenmaal rolt, is het goed te doen. Er zit een sportstuur in, met een kleinere diameter, wat ongetwijfeld ook invloed heeft. Het originele stuurwiel heb ik ook, daar zitten echter scheuren in – ik begrijp wel waarom – maar het schijnt mogelijk te zijn dat te repareren. Waarschijnlijk laat ik dat wel doen, maar ik weet nog niet of ik het monteer.

Plannen? De Alzheimer Rally staat in elk geval op de agenda en ook de Targa Florio Classic, een regelmatigheidsrally op Sicilië. Ik neem hem natuurlijk ook mee naar onze eigen 12in12 Alpine Challenge en wellicht gaat hij ook mee bij een of meer reizen die we met Petrol & Wine doen. Voor een reportage in Octane hoop ik hem mee te nemen naar Monte Carlo – via de Mont Ventoux. De Falcon heeft namelijk bijzonder eervolle rallygeschiedenis geschreven in Monaco en dat verhaal wil ik graag een keer in Octane vertellen, met deze Falcon in de hoofdrol.”

Man & Machine

Ford Falcon Sprint

Ton Roks

 

 

 


Tags: , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Het nieuwste nummer ligt nu in de winkels ....

Volgend bericht

Wat is de mooiste?





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Het nieuwste nummer ligt nu in de winkels ....

Wat doe je als je een Jaguar E-type niet snel genoeg vindt? Dan schroef je er een kanjer van een V8 in. Veel mooi leesmateriaal...

6 December 2022