Laatste nieuws

Een ingetogen GT ‘boomerang’

Octane Auto's / 6 januari 2021

Hoewel hij er zijn hand niet voor omdraait om zelf een complete auto te ontwerpen en te bouwen, is Frans Amsing ook in de ban van zijn blauwe Maserati 3200GT ‘Boomerang’.

Na een roerige geschiedenis waarin de naam Maserati door auto’s als de Biturbo vooral synoniem was voor kwaliteitsproblemen, zijn dankzij de (inmiddels verbroken) relatie Ferrari betere tijden aangebroken. ItalDesign, de studio van Georgetto Giugaro, ontwierp een klassieke vierzits Gran Turismo, die de naam 3200GT kreeg als verwijzing naar een illustere voorganger, de 3500GT. Het was een prachtig gelijnde coupé, die mede opviel door de boemerangvormige achterlichten die  in de carrosserie waren verzonken. Het stijlvolle interieur was van de hand van Enrico Fumia.

De motorisering stamt af van de Quattroporte Evoluzione en levert met acht cilinders, twee turbo’s en 32 kleppen een indrukwekkende 370 pk. Met een inhoud van 3,2 liter komt het neer op 116 pk per liter. De acceleratie van 0 – 100 km/h vindt plaats in 5,7 seconden en de topsnelheid is 270 km/h.

“Het merk Maserati spreekt mij gewoon erg aan. Het klinkt ook zo goed als je Maserati uitspreekt! Bijna net zo goed als het geluid van de V8 met dubbele turbo van mijn fraaie metalliek blauwe Maserati 3200 GT. Ik heb mijn ‘Boomerang’ ongeveer zes jaar geleden gekocht, juist vanwege de aansprekende lijnen en achterlichten die vloeiend in de kont waren opgenomen. Daarvoor had ik een Maserati Indy die uiteindelijk te veel laswerk vroeg. Dat was een mooie auto, maar zeer roestgevoelig. Er was veel te veel werk aan nodig en dat wilde ik niet meer.”

“Dus verkocht ik de Indy en kwam ik uit op deze Maserati 3200 GT. Die had naar mijn gevoel nog altijd een link met de tijd dat de gebroeders Maserati écht mooie auto’s bouwden. De 3200 GT heeft als laatste model nog een echte Maserati motor als kloppend en brullend hart. Ook dat spreekt me aan én bovenal viel ik als een blok voor de zeer fraaie vooral klassieke lijnen herkenbaar uit de 60’er jaren. Alles klopt!”

“Voordat ik deze auto kocht heb ik er een stuk of zes bekeken. Ze zagen er op het eerste gezicht goed uit, maar op het tweede gezicht bleken het ‘afgeragde’ auto’s te zijn met technische en cosmetische problemen. Daar zijn er wat te veel van. Het was vooral ook de kleur waarop ik ‘ja’ zei. Los daarvan was de auto strak met goed onderhouden techniek en het interieur was fris en zeker niet ‘opgegeten’. De lijnen komen juist door die blauwe metalliek kleur prachtig uit. Ik koos voor een automaat met sportstand omdat de geschakelde modellen problemen zouden hebben, of kunnen krijgen, met de axiale speling op de krukas.”

“Enig probleem was dat ik gewoonweg slecht zat in de Maserati, met opgetrokken knieën! De zitpositie in een auto is vanwege mijn raceachtergrond belangrijk voor me, dus daar kijk ik vaak als eerste naar. Ik wil met redelijk gestrekte benen kunnen zitten en goed bij het stuur kunnen. De afstand tussen het stuur en de pedalen was voor mijn 1,90 meter toch wel wat te kort. Het stuur is wel verstelbaar, maar ik kwam nog aardig wat tekort dus heb ik een bus van 17 centimeter tussen het stuurwiel en naaf laten draaien. Dat heeft aanzienlijk geholpen. De stoelen zijn nog wel te vlak, te breed en te hard en je zit wat te hoog terwijl ik meer een diepe zit wil hebben. BMW’s en andere Duitse auto’s hebben dat in het algemeen beter voor elkaar.”

“Mijn 3200 GT had langere tijd stilgestaan. Een handelaar had hem in combinatie met een aantal bestelwagens uit een faillissement opgekocht. Ik had ergens nog een accu staan en maakte de fout die voorlopig maar even in de Maserati te plaatsen. Dat leverde wat problemen met de elektronica op, dan weer dit en dan weer dat. Dat voelde niet goed dus heb ik hem twee jaar in de stalling gezet; even buiten beeld want dat gedoe met alarmlichten en het ‘dansende’ toerental van de motor werd ik zat. Tot ik er na een jaar via internet achter kwam dat die accu wel eens te klein zou kunnen zijn. Ik ben geen lid van de Maserati-club, daar ben ik het type niet voor. Ik verkocht ooit mijn Triumph Stag na bezoek aan een club waar men opmerkingen maakte dat Wolfrace wielen niet origineel waren. Binnen een week was ie weg en kocht ik een metalliek blauwe De Tomaso Deauville. Maar als ik nu lid was geweest had ik misschien eerder geweten dat die kleine accu het probleem veroorzaakte. Een nieuwe, zwaardere accu loste veel op en ik kon weer probleemloos rijden.”

“De 3200 GT is vooral comfortabel maar als het moet ook erg snel, dus een echte GT. Daarnaast is het geen schreeuwende auto. Hij valt zeker op, maar is toch ingetogen. Ik overweeg nu de 3200 GT met 89.000 km op de teller te verkopen omdat hij voor mij toch misschien iets te comfortabel is. Inmiddels heb ik een BMW Z4 Coupé uit 2008 aangeschaft. Daar zijn er iets meer dan 2000 van gemaakt en daar hou ik wel van. Met een kleine aanpassing zit ik hier beter en dieper in en het is een bloedsnelle auto. Het model spreekt me ook erg aan; lange neus en korte kont! Een echt bommetje en dat past wat beter bij mij. Maar de 3200 GT in die prachtig blauwe kleur raakt me nog steeds. Hij is zo geweldig mooi en ze worden alleen maar mooier.”

In Octane Magazine #050 wordt de zelfbouwauto ‘Dutchie’ van Frans besproken. Het verhaal over het tot leven brengen van ‘de droom van Merlin Cofano’ leest u hier: https://www.octanemagazine.nl/de-droom-van-merlin-cofano/

Beelden: Maserati.com, Autogespot en Frans Amsing


Tags: , , , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

In de beperking toont zich de verzamelaar

Volgend bericht

Een super-originele Triumph TR6





Bezoekers lazen ook


Meer historie

In de beperking toont zich de verzamelaar

Mijn eerste modelauto, afgezien van de autootjes die mijn jeugd overleefd hebben, heb ik in 1986 van een goede vriend...

1 January 2021