Laatste nieuws

Een Simca 9 Sport opwelling

Octane Auto's / 14 mei 2021

‘Ik kocht hem in een opwelling’ zegt Alexander Snijdewind over zijn Simca 9 Sport uit 1953. Simca, dat was toch ooit het merk van gezinsautootjes en grote volumes? En waar is het merk eigenlijk gebleven? En waar kwam het vandaan?

De laatste keer dat we van het merk hoorden heette het al geen Simca meer omdat het onder de naam Talbot was ingelijfd door PSA. Ondanks de Auto van het Jaar titel voor de Horizon, verkochten Talbots slecht en liet PSA het merk een stille dood sterven. Het einde van een tijdperk dat was begonnen in 1916 toen voormalig wielrenner Ernest Loste aan de Champs Élisées met de verkoop van Fiats begon. Tien jaar later richtte Fiat het bedrijf SAFAF op om in Frankrijk auto’s te bouwen ter omzeiling van invoerrechten. Loste werd president en Enrico Teodoro Pigozzi de algemeen directeur.

SAFAF groeide hard en de fabriek was al snel te klein zodat er uitgeweken moest worden naar Nanterre waar een flinke fabriek van Donnet gekocht werd. Om de relatie met andere Franse bedrijven goed te houden kwam het logo van Fiat niet groot aan de muur te hangen maar werd in 1934 de ‘Societé Industrielle de Mécanique et Carrosserie Automobile’ opgericht en was de naam Simca geboren.

De officiële oprichter van Simca was Henryi Aumary du Boisrouvray, de eigenaar van het Franse automerk Lorraine-Dietrich, maar achter de muren bleef Simca gewoon een Italiaans bedrijf. Het was er een komen en gaan van Italiaanse specialisten die de fabriek geheel volgens Italiaanse wensen hadden ingericht. Pigozzi bleef algemeen directeur maar Loste werd vervangen door Roger Fighiéra.  Een historicus schreef  ooit dat Fiat als een Paard van Troje was binnengedrongen in het hart van de Franse auto-industrie. In 1936 werd de 500 Topolino gelanceerd, uiteraard niet met een badge van Fiat op de motorkap, maar als Simca Cinq.

De officiële lezing was dat Simca tijdens de Tweede Wereldoorlog onderdelen maakte voor rupsvoertuigen van NSU maar daarover bestaan nog immer twijfels en de archieven uit die periode zijn destijds selectief vernietigd. Pigozzi stond bekend als collaborateur en heeft tijdelijk het veld moeten ruimen en dat is een goed moment voor de Fransen geweest om orde op zaken te stellen; Paul-Marie Pons was op dat moment bezig de Franse auto-industrie te hervormen en hij koppelde Simca aan Panhard. In 1947 kwam Pigozzi weer aan het roer van de fabriek te staan en hij maakte de beslissing om op massaproductie over te stappen, in plaats van de ooit voorgestelde aluminium auto te introduceren die ingenieur Jan-Albert Gregoire tijdens de oorlog ontwikkeld had. Dat ontwerp was de basis van de latere ‘Dyna’ Panhard.  Simca heeft in plaats daarvan in 1947 de Simca 6 geïntroduceerd, een doorontwikkeling van de Topolino met een wat modernere neus. Om het imago van Simca wat spannender te maken liet Pigozzi een chique cabriolet op basis van de Simca 8 ontwerpen. In 1949 ging de Simca 8 Sport in productie bij Facel-Metallon; het bleek een doorslaand succes bij een jonge, vooral vrouwelijke en rijke klantenkring.

Dankzij de financiële steun van onder andere het Marshallplan werd de de Simca 9 ontwikkeld die 1951 met de bijnaam Aronde (Duif) op de markt kwam. Dat model verkocht goed en twee jaar later waren er al 100.000 Arondes op de weg gezet; de fabriek barstte uit z’n voegen. In diezelfde tijd had Ford grote moeite om zijn Vedette, geproduceerd in een Franse fabriek, te verkopen. Op initiatief van Henry Ford werd de fabriek, na lange onderhandelingen, overgedaan aan Simca, dat er naast de Vedette ook Arondes ging produceren. In 1958 nam Simca daarnaast ook nog het merk Talbot Lago over.

Pigozzi zag het enorme potentieel van de Amerikaanse markt en vond dat Chrysler een prima lokale partner zou zijn. Chrysler wilde via Simca vaste voet in Europa krijgen en kocht steeds meer aandelen Simca tot het in 1963 een meerderheidsaandeel had verworven. De zwaluw, het beeldmerk van Simca, maakte plaats voor de Pentastar. In 1970 was het dan afgelopen met Simca; het werd volledig door Chrysler ingelijfd en heette voortaan Chrysler Europe. De auto’s werden overigens nog wel steeds onder de naam Simca verkocht. In een later stadium nam PSA, de moeder van Peugeot en Citroën, de Europese tak van Chrysler Europe over en was dat het einde van Simca.

De voorloper van de Simca 9 Sport was de Simca 8 Cabriolet die Pigozzi had laten maken. Dit model was gebaseerd op het oudere Fiat 1100 chassis, net als bijvoorbeeld de Cisitalia. De Aronde had niet zo’n chassis maar een zelfdragende carrosserie en dus was het lastiger om varianten te bouwen waardoor de sport versie van de Aronde aanvankelijk slechts beschikbaar is gekomen als coupé. Wie het fraaie koetswerk heeft ontworpen is niet helemaal duidelijk. Sommigen noemen Pininfaria maar waarschijnlijker is dat Jean Daninos, baas van Facel, samen met Simca ontwerpers de mooie lijnen getekend heeft. Facel bouwde de 9 Sport, net zoals ze dat met de Sport 8 deden. De fabricage had nogal wat voeten in de aarde: de aluminium delen werden geperst in de fabrieken van Amboise en het afbouwen, (spuiten en bekleden) vond plaats in de fabriek in Dreux. Het was een dure auto geworden, zelfs duurder dan de Porsche 356 en de verkoop viel dan ook tegen. Daarmee is de Simca 9 Sport een tamelijk zeldzame auto gebleven. Er zijn vandaag de dag nog slechts 29 chassisnummers bekend en vier daarvan zijn helaas nog slechts sloop- of donorauto’s. Zo jammer! Er is ook ooit zelfs een concept cabriolet gemaakt. Om toch de verkoop te stimuleren werden er drie jaar later goedkopere versies gebouwd; de Simca Aronde Weekend, Coupe de Ville en later ook de ’Plein Ciel’. De laatste is een coupé en de Océane de cabriolet, wij hadden dat omgedraaid toch logischer gevonden.

De Simca heeft een viercilinder-in-lijn van 1221 cm3; niet indrukwekkend maar door het lage gewicht en toch nog 51 pk rijdt de Simca alleszins vlot en kan een topsnelheid bereiken van 135 km/h. De pk’s worden via een vierversnellingsbak zonder synchromesh op de eerste versnelling overgebracht naar de achterwielen. De wielen zelf hebben sierlijke spaakvelgen met korte spaken. De koets is heerlijk elegant. Achterlichten zijn in kleine vleugeltjes gevat, en de voorkant heeft een nieuwe grille, wel nog steeds met twee verchroomde strips. De clignoteurs zijn geïntegreerd in de onderste strip. Het dashboard is prachtig met chroom afgewerkt en kent prachtige driedimensionale instrumenten van Jaeger. Ook het sluitwerk van de ramen laat het oog voor detail zien dat we later ook zouden vinden bij modellen van Facel Vega.

De auto van Alexander Snijdewind is er eentje van juni 1953. De geschiedenis is bekend vanaf 1982, alles daarvoor is helaas onduidelijk. In 2001 heeft de vorige eigenaar de auto gekocht en is aan een acht jaar durende restauratie begonnen waarbij aan elk detail bijzonder veel aandacht is besteed. Of de auto voor de restauratie al zijn leuke two-tone kleurcombinatie had, is onbekend maar het staat de Simca uitstekend. De restauratie was zo geslaagd dat er verscheidene prijzen gewonnen zijn bij meerdere oldtimerevenementen met als laatste wapenfeit de tweede prijs op het Concours d’Elegance Paleis Soestdijk (jaren ‘40-‘50) in 2019. Goede wijn kreeg daarmee een krans! Na de restauratie heeft de auto 11.250 kilometers gereden en de teller tikt nu ongeveer 70.000 km aan. In 2019 is ook nog even de negen kilometer lange heuvelklim Vernasca Silver Flag gedaan.

Alexander vertelt: “In januari 2019 bezocht ik samen met zijn goede vriend en autotaxateur Freek InterClassics in Maastricht. Na de eerste dag hadden wij al een groot deel van de beurs gezien maar voordat wij de volgende dag naar Amsterdam terugreden konden wij toch nog even een ochtend rondlopen. Al snel nadat wij naar binnen liepen viel mijn oog op een hele charmante auto die ik niet kon thuisbrengen maar met een kleurcombinatie die mij zeer aansprak. Niet echt op zoek naar een auto en zei ik tegen de enthousiaste verkoper van Classic Park dat hij mij maandag maar moest bellen als hij de auto nog had. Hij overtuigde mij om toch even aan tafel te komen zitten. Gelukkig was Freek een beëdigd taxateur dus het werd direct al een serieus gesprek maar wij zaten desondanks toch nog te ver uit elkaar. Ook kende ik helemaal niets van Simca, nog over de modellen of prijzen. Tijdens een bezinningsrondje probeerden wij meer informatie op internet te vinden maar dit was schaars. Ronald van Classic Park was reëel, had een goed verhaal en kwam zeer betrouwbaar over. Alleen was er helemaal niets gedocumenteerd over de restauratie en dat was zeer spijtig want de Simca 9 Sport was met veel liefde gerestaureerd.”

“Toch heb ik besloten om de Simca te kopen omdat het zo’n mooie auto in topconditie was. Na meer dan een maand zoeken vond ik de gegevens van de Duitse eigenaar die zeer blij was om te horen waar zijn Simca was gebleven. Nadat ik hem had gecomplimenteerd over zijn restauratiewerk en had gezegd dat ik het jammer vond dat er geen foto’s van waren beloofde hij mij nog eens goed te gaan zoeken. Twee weken later stond de DHL voor de deur met veel documentatie over de Simca, reserveonderdelen en bijna 600 foto’s van de complete restauratie. Ook kreeg ik een boek met veel informatie over de gebruikte kleuren, lederrestauratie, onderdelen, typenummers, en zo voortsOok was er een heel klein boekje bij waarin de eigenaar vanaf het moment van de restauratie alle tankbeurten had bijgehouden, bij welke km-stand en hoeveel liter. Sehr pünktlich! Ook was de Simca afgebeeld in een oldtimer encyclopedie en in een autoboek over het merk. Nog een extra boekje met kopieën van de pagina’s en oude artikelen completeerden het geheel.”

Alexander vervolgt: “Zelf heb ik de white-walls laten monteren met originele Michelin banden, de moderne spiegels vervangen door originele exemplaren uit 1953 en heb ik het luchtfilter, dat valse lucht bleef trekken, vervangen door een period correct exemplaar van Knecht. Mijn vriendelijke buurman Ronald van Porsche Kraan attendeerde mij daarop en het staat de Simca prachtig. De carburateur is van Weber, dus het is een passend setje geworden! De motor maakt nu iets meer spannendere geluiden onder de motorkap. Het contact met de oud-eigenaar is nog maandelijks waarbij ik hem vertel over mijn enthousiaste avonturen en belevenissen.”

OCTANE AUTO’S / Updates door stafleden, medewerkers en lezers

Simca 9 Sport (1953)

Alexander Snijdewind

Foto’s: David de Wijn en anderen

Tekst: Martin Philippo & Alexander Snijdewind

 

 


Tags: , , , , , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Jeep Compass: volwassen en rijk uitgerust

Volgend bericht

Nieuwe interpretatie van de Abarth 1000 SP





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Jeep Compass: volwassen en rijk uitgerust

Vorige week mochten we de nieuwe Jeep Compass meenemen voor een korte Nederlandse vakantiereis; zelfs in de kou van mei 2021...

10 May 2021