Laatste nieuws

Grazie mille, signor Michelotti

Man & Machine / 16 september 2022

De gepensioneerde Ron den Hertog heeft zichzelf na talloze leaseauto’s een ‘kekke klassieker’ cadeau gedaan. Zijn baby-blauwe Triumph ‘Britt’ Herald 13/60 convertible uit 1971 kwam echter niet zonder gebreken.

“Het was begin jaren ’70. Ik herinner mij een vooral uit grijstinten bestaand typisch Hollands straatbeeld met veelal toegankelijke, nuttige maar ook doorsnee auto’s. Eenden en Kevers domineerden het verkeer, en af en toe kwam er een wat luxere wagen voorbij. Toch waren er spaarzaam ook wel wat Engelse autootjes op de weg.

Van een vriend hoorde ik dat zijn vader een Triumph Herald had, en dat hij deze ombouwde naar een convertible. Eerst begreep ik niet hoe dat zomaar kon, maar het bleek dat je het complete dak van deze ‘Golf-avant-la-lettre’ kon losschroeven, om er met wat moeite een vierzitter-cabrio van te maken. Zonder dak natuurlijk, hoewel kosten noch moeite werden gespaard om toch een softtop te maken. “Een beetje stretchen, en dan lukt het vast wel”, was zijn commentaar. Mijn interesse was gewekt, want met een Herald Cabrio heb je heel wat meer te vertellen dan met een ‘Familie Doorsnee’ sedan! Mijn liefde voor kekke kleine klassiekers was gewekt. Vele leaseauto’s en een werkend leven later zocht ik in 2020 een project om mijn pensioendagen op een prettige manier mee te vullen. Struinend op een Franse website stuitte ik op een ‘Britt’ 13/60 convertible uit 1971, en mijn gedachten gingen weer terug naar het straatbeeld van de jaren ’70. De Herald was precies wat ik wilde, zonder ernaar te hebben gezocht: simpel, gewoontjes maar toch weer bijzonder, en vooral niet te duur.

“Met een Herald Cabrio heb je heel wat meer te vertellen dan met een ‘Familie Doorsnee’ sedan!”

Ik was meteen verkocht toen ik dit wagentje in de kleur ‘baby blue’ zag. De auto stond in Ieper, bij de Franse grens, maar hij was het helemaal: cabriolet, links stuur, en een origineel Europese auto. Het bleek dat de Herald in Mechelen was geproduceerd, en in 1971 was geleverd aan de Franse importeur Voitures Paris-Monceau. Het was dus een Franse auto.

De Herald was eigendom van een Vlaamse varkenshandelaar. Met zijn ruim 85 jaar was het tijd de auto, die 17 jaar in zijn bezit was geweest, van de hand te doen. Op de vraag hoeveel onderhoud hij op zijn leeftijd nog had kunnen doen, antwoordde hij: “Awel meneer, de carros is in uitstekende en professioneel onderhouden staat!”. Een proefritje van 500 meter zegt natuurlijk niets en alles rammelde en stotterde maar ja, ik had mijn roze bril op en we hadden de autoambulance al meegenomen, dus we besloten de auto te kopen. We kregen ook nog twee flesjes ‘Westvleteren’ toegeschoven.

Het motortje, met een te rijk afgestelde carburateur, draaide eigenlijk wel okay. Maar op weg naar de RDW leek het toch wel alsof ik op kasseien reed. Omdat hij een Belgisch kenteken had, werd ik na een kwartiertje door de controleur lachend naar huis gestuurd. “Alles in orde, meneer, veel plezier met de auto”. Vol vertrouwen in deze perfecte aankoop reed ik naar huis, en een week later naar een vriend waar de Herald op de brug ging. Een spannend moment.

We waren niet ontevreden over de staat van de auto. Het was blijkbaar toch een oudere restauratie, uitgevoerd in de jaren ’90, met motorrevisie, nieuwe schijfremmen en – klauwen. Maar dat bonkige rijden moest wel worden opgelost. Als eerste hebben we het dwarsliggende veerpakket gedemonteerd. Nadat we de veren hadden schoongemaakt en ontbraamt, gleden de nieuwe bussen er prachtig in. Ook werden er nog wat klussen aangepakt die er gewoon bij horen: nieuwe stuurkogels, lagers controleren, ophangrubbers van de motor en versnellingsbak vervangen, en de kruiskoppeling van de aandrijfas eruit. Daar bleek echt wel van alles mis te zijn. Hij was volledig verroest van binnen en de slag was te klein. Dit kon de oorzaak zijn van het bonkige rijgedrag. Alles bij elkaar was het een leuke klus en dankzij Imparts in Ede konden we makkelijk aan alle onderdelen komen. Nu alles toch openlag hebben we maar meteen de ‘timing chain’ vervangen. Daar is een uurtje in gaan zitten, maar we waren trots toen die klus geklaard was!

Thuis heb ik het interieur gesloopt. De frames van beide voorstoelen waren gebroken, en die heb ik weer in positie gedwongen en vast gelast. Hoewel het schuimrubber in slechte staat was heb ik het maar even zo gelaten. Stoelen opknappen komt later wel weer. Het dashboard was er snel uit. We hebben alle elektronica nagelopen en een zekeringkastje ingebouwd, want de Herald heeft origineel slechts één inline-zekering, namelijk die voor de claxon! Van de snelheidsmeter klopte echt niets. De naald wapperde en deed van alles dat niet hoorde. Na overleg met Hans Peters uit Westerbork heb ik de SN-6201/17A laten repareren. Er bleek een anker gebroken. En Hans gaf aan het instrument gekalibreerd te hebben op het voor deze meter juiste getal: 620. Dat zijn ook de eerste drie cijfers van het type nummer. Maar eenmaal ingebouwd, was het probleem niet opgelost; de meter gaf een veel te hoge snelheid aan. Een GPS-ijking met mijn iPhone gaf wel een duidelijk vaste relatie tussen de twee waardes bij elke snelheid, maar ik kon niet uitvinden wat er toch aan de hand was.

“Mijn klomp brak. Hoe kon ik zo stom zijn, dat ik dat niet had gezien?”

Na contact met Eric Denzler van de Club Triumph Holland werd het snel duidelijk. Zijn reactie was: “Hoe kan een 230 km/h meter in een Herald zijn ingebouwd? Die is voor een zescilinder!” Mijn klomp brak. Hoe kon ik zo stom zijn, dat ik dat niet had gezien? Maar Eric kon mij wel helpen. En zo ontving ik enige tijd later een oude snelheidsmeter met een max. 160 km/h schaal. Dit was de juiste schaal met typenummer SN 6206/01A en ja, inderdaad, met hetzelfde kalibratie getal! Dus toen ik de schaal uitgewisseld had, werkte alles naar behoren. De naald was spot-on op de juiste snelheid en ik was een gelukkig mens! Geweldig, als je zo’n merkenclub achter je hebt staan!

Resteerde mij nog een laatste klusje: de carburateur. Er zat een flinke speling in de klepas, en dat beïnvloedt het stationair gedrag van de motor. Op internet vond ik een nieuwe ‘old stock’ Stromberg 150 CD-3 bedoeld voor een Hillman Hunter. Helaas zat de bediening voor gaskabel en choke aan de verkeerde kant, dus het kostte mij wat tijd om met beugeltjes het een en ander om te leggen. Maar het werkt uitstekend! En als je dan, samen met slechts 65 andere Herald Cabrio rijders (bron RDW, maart 2022) zoevend over ’s lands provinciale wegen rijdt en geniet van het open rijden in een oldtimer met carburateur, een handgeschakelde bak en geen stuurbekrachtiging, dan neem je de 60 pk uit dit 1300 cc motortje voor lief en denk je bij jezelf: grazie mille, signore Michelotti!

Man & Machine

Britt Herald (1971)

Ron den Hertog


Tags: , , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Een plaatje uit een schoolagenda

Volgend bericht

Newport Drivers Days 2022





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Een plaatje uit een schoolagenda

De R5 is de enige Renault die de naam Alpine heeft mogen dragen. Robert van Ieperen koestert een liefde voor beide merken...

9 September 2022