Laatste nieuws

‘Hij wilde sterven in een racewagen’

Alle columns / Ton Roks / 8 oktober 2019

Laatst vond ik bij het opruimen notities van een interview met Milada Nuvolari, in 1999 in Mantua. Ze was de nicht van Tazio Nuvolari, een der allergrootste coureurs die voor Alfa Romeo reden. Milada is er niet meer – ze is in 2010 op haar 97ste overleden. Ik herinner me nog altijd de liefde waarmee ze over haar oom sprak. Tazio was al 30 toen Milada werd geboren, maar hij is zo lang in de autosport actief gebleven dat ze nog veel van zijn races heeft bijgewoond. “Mijn man en ik gingen zo mogelijk naar elke race. We hadden een speciale relatie met Tazio, we waren gek op hem. Wij waren altijd opgewonden voor een wedstrijd, maar hij niet. Tazio wist dat hij zou winnen.”
We kennen allemaal de gouden broche die Nuvolari droeg, met een schildpad erop. Hij had daar kopieën van en schonk die aan mensen die hem dierbaar waren. Milada had er vanzelfsprekend ook een, gekregen toen ze nog een meisje was. Tazio Nuvolari is op motorfietsen begonnen, hij nam in totaal aan wel 300 races deel en won er vele met zijn uitzonderlijke moed en vasthoudendheid. Ooit heeft hij zich met gebroken botten op een motorfiets (een Bianchi 350) laten hijsen, in een speciaal korset, voor de Gran Premio delle Nazione. Hij won.
En toen kwamen de auto’s, Bugatti’s, MG’s, Maserati’s en Auto Unions. Milada vertelde dat Alfa Romeo’s zijn favorieten waren. “Daarvan beviel de wegligging hem het beste. Privé reed hij ook vaak Alfa. Meestal heel rustig, maar als hij haast had, kon hij als een duivel over de weg gaan.”

Ademloos heb ik zitten luisteren hoe ze de stille pijn van Nuvolari schetste, de pijn waar hij in zijn Alfa Romeo van weg probeerde te racen.
“Het lot is hard voor Tazio geweest. Zijn zonen Giorgio en Alberto zijn beide gestorven toen ze 18 waren. Een vreselijke slag, zijn gezin was alles voor hem, hij hield er meer van dan van het racen, hoe gepassioneerd hij daar ook in was. Toen hij in 1937 naar Amerika voer voor de Vanderbilt Cup kreeg hij een telegram dat Giorgio was overleden aan een ontsteking van zijn hartspier. Hij was diep bedroefd, maar liet zich overtuigen toch te rijden en de overwinning aan Giorgio op te dragen. Hij reed, maar hij won niet.”
“Alberto overleed in 1946 door nierproblemen. Tazio was verpletterd maar vond toch de kracht te blijven racen. Ik denk dat hij zo veel reed als hij maar kon om zijn pijn, zijn verdriet te vergeten. Hij was door het verlies van zijn zonen een ander mens geworden, hij was stil en bedroefd na een race, was zijn interesse kwijt zodra de vlag was gevallen. Hij zei dat nooit, maar ik weet zeker dat hij wilde sterven, in een race, aan het stuur van een racewagen. Maar uiteindelijk is hij thuis in zijn bed gestorven.”
“Ondanks alles was hij een eenvoudig man. Bij iedereen hetzelfde, of hij nu tegen Enzo Ferrari sprak of tegen een voorbijganger. Hij was genereus, moedig en elegant. Alle mannen mochten Tazio, alle vrouwen hielden van hem.”
Milada zelf ook. Ik hoor haar nog de naam van de grote man uitspreken. Tazio…. De liefde, de weemoed en de adoratie in haar stem. En ik zie nog hoe haar blik zich een paar momenten op oneindig focuste. Alsof ze hem ergens heel ver in zijn Alfa Romeo voorbij zag razen.


Tags:
Print Friendly, PDF & Email




Ton Roks
Na 25 jaar in de autojournalistiek vervulde Ton Roks in november 2012 een lang gekoesterde wens, hij begon een eigen autoblad: Octane, met een hoofdrol voor de klassieke auto – en een gezonde belangstelling voor interessante nieuwe auto’s.




Vorig bericht

Het blauwe bloed van de Ferrari 500 Mondial

Volgend bericht

Ascari met BMW's fijnste toerwagenracers




Uitgelicht

Het blauwe bloed van de Ferrari 500 Mondial

Weinig auto's zijn zo goed bewaard gebleven als deze ultrazeldzame Ferrari 500 Mondial. Dit is het verhaal van een 65 jaar...

8 October 2019

Webdevelopment Passionate Bastards