Laatste nieuws

Ik stelde me voor een luchtdeeltje te zijn dat door de diffuser wordt uitgespuwd

Alle columns / Matthijs van Dijk / 7 december 2018

Ik koester de foto’s die ik van hem maakte na terugkomst nog meer dan die van de dag daarvoor. Waren ze de trofee van een verovering of waren ze het bewijs dat hij, definitely een ‘hij’, weer veilig terug was? In de aanloop naar deze tweedaagse excursie Turijn-Imperia-Turijn heb ik namelijk niet kunnen voospellen waartoe ik in staat zou zijn: met het volle vermogen van 400 pk driftend, de bergpas op, soms met alle vier wielen tegelijk, en extreem hard remmend voor elke bocht de pas af. Het was niet eens een bewuste keuze, het ging allemaal vanzelf. Mogelijk gemaakt door het perfecte chassis en de verslavende downforce: 400 kg ‘zonder’ achtervleugel (zoals wij reden), 810 kg met vleugel.

Ik had mezelf nog zo beloofd echt heel rustig aan te doen, geen enkel risico te nemen en zeker alleen de 300 pk stand te gebruiken: ‘Hij is niet van mij’ (dat was de zwaarstwegende reden), ‘400 pk, 855 kg!’, ‘Ik heb nog nooit in een super-car gereden’, of ‘het is nummer 6, van maar 600 in totaal’.

Het ging dus allemaal vanzelf. Op het eerste uur na. Het is toch vreemd om in een auto te stappen van 180k, zonder deuren, zonder dak en zonder voorruit. Het is toch vreemd om een helm op te moeten doen. Als je daar eenmaal aan gewend bent, is het een verademing geen A-stijlen in je zichtveld te hebben en een rechterbocht zonder visuele belemmeringen te kunnen ‘lezen’. In het begin vond ik ook nog iets van de kleur. Knalgeel. Lowie, de ‘eigenaar’ en ontwerper met zijn GranStudio, is Belg. Geel is dus heel gepast. ‘Maar wil ik zo opvallen?’ Hij is zo extreem laag dat ik na een tijdje besefte dat het juist goed is dat anderen hem goed kunnen zien tussen de grijze massa. En dat de mensen langs de kant spontaan ‘bella’ kunnen roepen. Met een helm op ben je trouwens hartstikke anoniem.

We hadden geen intercom, communicatie ging met gebaren als het echt nodig was. Ik wees op een onweersbui in de verte, Lowie zocht snel naar een schuilplaats. Als ik zelf reed en bijna de grenzen van de auto leek te overschrijden (waar liggen die, want hoe harder je rijdt hoe meer downforce hij ontwikkelt?) dan verbaasde het me telkens weer de duim-naar-boven te krijgen van Lowie. Ongelooflijk hoe snel die belofte aan mijzelf verdampte, gewoonweg omdat deze auto je het gevoel geeft dat je er alles mee kan. Bij die 180k heb ik niet meer stil gestaan. We gingen zo hard als de weg, de banden en de wetten van de zwaartekracht en aerodynamica toelieten. Al die variabelen pasten in een mentaal algoritme dat de verbinding was tussen onze interactie met gas, bak, stuur en rem, en de snelheid waarmee we door de bergen knalden. Na anderhalf uur percipiëren, interpreteren en handelen was ik helemaal gesloopt. Lowie en ik wisselden elkaar daarom geregeld af. Ik was dan blij de verantwoordelijkheid even niet te hoeven te nemen om de auto binnen de kortst mogelijke tijd naar de volgende plaats te ‘processen’.

Ook als bijrijder moet je spieren (buik, been en nek) aanspannen om niet een marionet te worden van alle G-krachten. Zonder stuurwiel in je handen (in dit geval een soort F1-stuur) word je daar nog bewuster van. Om met je lijf in sync te komen met het ritme van de weg moet je lijf zelfs een stap voor zijn (we hebben nu eenmaal een massa-traagheid). Als je eenmaal in zo’n fysiek-mentaal ritme terechtkomt, zonder dat een volledige alertheid van je wordt geëist, ontstaat er een leegte in je hoofd die ruimte geeft aan allerlei gedachtenspinsels. Hariku Murakami schrijft er mooi over in zijn boek ‘Waarover ik praat als ik over hardlopen praat’. Hij schrijft dat tijdens het trainen of een wedstrijd (dan kom je ook in zo’n ritme, als het goed is) de gedachten die bij je opkomen hetzelfde zijn als wolken die aan de hemel verschijnen. ‘De wolken hebben allerlei vormen en afmetingen … maar zijn slechts gasten. Ze kloppen aan en verdwijnen weer’. Wie klopte er bij mij aan toen ik naast Lowie zat? Welke gedachten gingen met mij op de loop? Het waren gedachten over autorijden, over de oervorm van autorijden en de primordiale gevoelens die daarbij horen (ik ervoer allerlei diepe emoties waaraan ik geen uitdrukking aan kon geven). Het waren gedachten over concessieloosheid in relatie tot prestaties; ‘dichter bij een race-auto kan niet’. Over de complexiteit van de opgaaf: schoonheid en package en aerodynamica. Ik stelde me voor een luchtdeeltje te zijn dat op een gecontroleerde manier door de auto heen wordt gestuurd voor het genereren van onderdruk en uiteindelijk door de diffuser uitgespuwd wordt. Ik dacht aan mijn overleden vader: wat zou hij hier nu weer van vinden? Ik dacht aan de gebroeders Brinkgreve, vrienden van mijn vader met een Super 7, Elan en Europa. Ik dacht aan Colin Chapman. ‘Heb ik hem eigenlijk gezien toen in de pits bij de GP van Zandvoort?’ Ik dacht aan Andretti. Ik dacht aan Giampaolo Dallara. Ik dacht aan de Miura. Ik dacht aan Dallara Automobili da Competizione. Aan Formule 2 en 3, Le Mans en F1. Haas. Ik dacht aan zijn handdruk. Lowie had me einde 2017 al meegenomen naar de Dallara fabriek om de eerste preproductie auto van de Stradale te laten zien, de oude baas, hij is in 2016 tachtig geworden maar nog steeds actief, kwam toevallig net naar buiten. Ik dacht: ‘Het was gewoon een vluchtige handdruk maar dichter bij race-historie ga ik niet komen’.

MATTHIJS VAN DIJK
Matthijs van Dijk is professor Mobility Design aan de TU Delft, professor Strategic Design aan de NTNU in Noorwegen en is directeur van het consultancybureau Reframing Studio in Amsterdam, zusterbedrijf van GranStudio in Turijn. Hij heeft ondermeer een Rover P6 en een 3500 Vitesse, een Alpine Renault A310 V6 en een Voxan Café Racer.


Print Friendly, PDF & Email




redactie Octane
Octane is een licentie van de gelijknamige Britse titel, maar streeft naar zo veel mogelijk eigen inhoud, met Nederlandse en Belgische liefhebbers en hun auto’s in de hoofdrol. Van de redactie maken deel uit Wil van Lierop (eindredactie), Carl de Vaal (art-director) en Ton Roks (hoofdredacteur).




Vorig bericht

Het effect van de LightMobile was fenomenaal

Volgend bericht

Na het vinden van de juiste balans gumt de DeLorean eindeloos in perfecte cirkels zijn banden op    




Uitgelicht

Het effect van de LightMobile was fenomenaal

Het was voor mij de eerste keer West-Coast en de tweede keer USA. We reden van Klamath Falls (Oregon) naar San Francisco....

7 December 2018

Webdevelopment Passionate Bastards