Laatste nieuws

Martin Dijkhof, van restaureren naar coachbuilding

Interviews / Reportages / 17 januari 2021
Martin Dijkhof heeft zijn wens vervuld, hij restaureert klassiekers op topniveau, een flink aantal jaren inmiddels. Hij heeft nog een ambitie: zelf auto’s met prachtige carrosserieën bouwen. Het heeft veel tijd en moeite gekost, maar Dijkhof Autorestauraties is er nu klaar voor.

Een klein industrieterrein in Achterveld, niet ver van Amersfoort. Aan de gevel kun je nauwelijks zien wat daar achter gebeurt, maar als je eenmaal bij Martin Dijkhof binnen bent, valt je mond open van verbazing. Je wordt verwelkomd door de aluminium carrosserie van een Maserati 450S, rustend op de beukenhouten mal waarop zijn prachtige vormen met de hand zijn uitgeklopt, en door andere klassiekers in verschillende staten van voltooiing.
Met de Maserati zijn we eigenlijk meteen bij de essentie van dit verhaal: Martin is dol op de auto’s met de drietand en bouwt voor zichzelf een 450S na. De carrosserie is zo goed als klaar, het chassis moet nog gemaakt worden, de V8 motor staat in zijn ontvangstruimte te wachten om opnieuw tot leven gewekt te worden.

Martin heeft de carrosserie samen met zijn team gebouwd, een lang en arbeidsintensief proces. “Dat kan veel sneller”, zegt hij. “Het meest tijdrovende aspect van coachbuilding is het maken van de mallen waarop je het plaatwerk vormt, de klassieke wijze is die van hout te maken, zoals je dat bij de 450S ziet. Het kan veel sneller, als je het doet zoals autofabrikanten dat doen, met computergestuurde driedimensionale freesmachines. Daarmee maak je van een computermodel of scan binnen een korte tijd een mal, waarmee je kunt werken. Dan kun je meteen gaan bouwen.” Hij vervolgt: “Met zo’n frees kun je ook mallen maken voor afzonderlijke plaatdelen, waardoor restauraties veel nauwkeuriger en sneller gaan.” Dijkhof heeft nu zo’n frees, een Zimmerman, als enige restaurateur in Nederland, waarschijnlijk zelfs in Europa. Het is een gigantisch apparaat, overgenomen van Daimler AG, groot genoeg om een 1-op-1 model voor bijvoorbeeld een nieuwe Mercedes S-klasse of Geländewagen te frezen. Martin heeft echter héél andere plannen.

We lopen door het bedrijf, dat uit twee grote hallen bestaat, we moeten alles zien voordat we de Zimmerman gaan bekijken, vindt de nu 60-jarige Dijkhof, die op zijn 18e begonnen is als plaatwerker bij ‘een boer in een schuur’, op zijn 28ste voor zichzelf is begonnen en een restauratiebedrijf met een internationale klantenkring heeft opgebouwd. Naast zijn zoon Martijn, een ‘duizendpoot’, zijn echtgenote Yvonne en hij zelf, werkt er een team van automotive specialisten.
De lijst van auto’s die door de handen van Dijkhof zijn gegaan, is lang, met vele topstukken zoals een Bugatti Type 57SC Atalante, een Maserati A6G 2000 Spider met een koetswerk van Frua, een Rolls-Royce 40/50 Phantom I H2 Series Phaeton Derby by Baker en nog veel meer. “Ik heb ook het spuitwerk gedaan voor de eerste Spykers”, vult Dijkhof aan.

Tegenover de Maserati 450S staat een Giulietta Spider Veloce, althans een gestraald koetswerk, dat hier en daar behoefte heeft aan de inzet van nieuw plaatwerk. “Dat wordt mijn auto”, zegt Yvonne, echtgenote en steun en toeverlaat van Martin Dijkhof. “Hij staat al een tijdje te wachten, maar ik hoop dat hij volgend voorjaar af is, ik kijk er zo naar uit met mijn Alfa lekker open te gaan rijden.” Ze vertelt wat we eigenlijk al in haar enthousiasme proefden: ze is door Martin aangestoken, ze heeft dezelfde passie, en ook kennis, zo blijkt als we verder wandelen langs de op afbouw wachtende body’s van een Fiat Abarth 750, een Giulia GT Junior, een De Tomaso Pantera, en een Shelby Mustang GT500.

Ambachtelijk koetswerken bouwen, daarvoor heb je oude bijzondere machines nodig om aluminium of stalen platen te vormen. Die heeft Dijkhof dan ook, onder meer een Engels Wiel en een Maglio Helve Hammer, afkomstig uit de fabriek van Ghia in Turijn. “Die heeft een lange arm, waarmee je grote panelen kunt vormen”, legt Martin uit.
De meest opvallende machine is echter de vooroorlogse Pfister Three Olives, met enorme rollen erop. “Hij dateert uit de jaren ’30 en we gebruiken hem nog steeds. Hij is heel goed om gecompliceerde ronde vormen te creëren zoals golvende spatborden. Er zijn maar vier van zulke machines gebouwd en twee ervan stonden vroeger bij Chapron en Saoutchik”, weet Martin. Als een bepaald apparaat niet voorhanden is, of hem te kostbaar is, bouwt hij het zelf, zoals de buizenwalsmachine, voor het repareren van chassis’.

Na de spuitcabines lopen we tegen een enorme bus aan, een Parijse stadsbus uit 1931, een Renault TN4, met een kanjer van een viercilinder voorin. Het is een flink gevaarte en zijn totale restauratie nadert de voltooiing. “Het is een immens karwei geweest, de totale opbouw was niet meer te gebruiken, al het houtwerk hebben we opnieuw moeten maken, precies zoals het oorspronkelijk was. Als hij klaar is, wordt het een plaatje”.
De motor komen we verderop tegen, in de revisieruimte, waar zoon Martijn de scepter zwaait. De krukas van de bus ligt daar te wachten, een driemaal gelagerd brok metaal. De lagers zijn niet meer te vinden, die moet Martijn dus zelf zien te fabriceren, zo mogelijk beter dan ze ooit waren, want de oude Renault gaat niet naar een museum, maar komt in actieve dienst.

“We doen bijna alles zelf”, vertelt Dijkhof. “Vroeger besteedde ik revisies van de aandrijflijn uit, maar in de loop der jaren ben ik er achter gekomen dat niet iedereen volgens de standaard werkt die ik wenselijk vind. Als er dan iets verkeerd gaat met een motor, komt dat vervolgens bij mij terecht. Ik word erop aangesproken – daarom hebben we besloten alles zelf te gaan doen, alleen het bekleden besteden we uit en het slijpen en balanceren van krukassen.”

Nog één ruimte te gaan, voordat we bij de nieuwste aanwinst komen: de assemblagehal. Dat is een stofvrije ruimte waar de gerestaureerde en/of opnieuw gespoten auto’s afgebouwd worden. Er staan ondermeer een Siata 300BC en een MGC GT zwijgend op hun beurt te wachten, de C is door Dijkhof en zijn mannen voorzien van verbrede spatschermen, in de stijl van de ‘Sebring’ GTS. Nee, niet met polyester opzetstukken zoals die in de handel zijn, maar met metalen schermen, helemaal nieuw gemaakt. De Maserati Mistral is al zo goed als klaar, die had schade en daar heeft Dijkhof een nieuwe neus voor moeten maken.

Op naar de Zimmerman, een knaap van een CNC portaalmachine, met een beweegbare brug erboven, waaraan de vijfassige freeskop hangt. Volledig elektronisch gestuurd kan hij uit bijvoorbeeld een blok polyurethaanschuim een auto tevoorschijn toveren, binnen een aantal uren zelfs, afhankelijk van de gewenste schaal. Vervolgens kan het model beoordeeld worden, op schaal 1-op-1 of kleiner, en kan het als mal gebruikt worden voor de vervaardiging van een carrosserie. De tijdwinst is enorm ten opzichte van het oude proces met houten mallen.

De Zimmerman is een mega-investering geweest, en dat niet alleen, het is ook een karwei geweest om hem van Duitsland naar Achterveld te verplaatsen. “We hebben zelfs ons best moeten doen om hem überhaupt te mogen kopen, dat was helemaal niet zo vanzelfsprekend als we eerst dachten”, aldus Martin. “Vervolgens hebben we hem in onderdelen naar Nederland moeten transporteren, zes vrachtwagens vol. Met mijn zoon heb ik hem hier in de weekeinden helemaal opgebouwd, waarbij bleek dat we ons flink op de fundering hadden verkeken. Die moest veel zwaarder worden, met palen die 20 meter de grond in gingen. Dat heeft nog een klein fortuin extra gekost. Daarna hebben we hem bedrijfsklaar moeten maken, alle software installeren en zo. Dat is een flinke puzzel geweest. Het was dan ook een mooi moment toen we hem voor eerst in beweging kregen.”

Met de Zimmerman erbij, gecombineerd met de verrijdbare scanner, is Dijkhof Autorestauraties startklaar voor coachbuilding, voor het zelf bouwen van auto’s. Hij kan nu aan een toekomst beginnen waarin hij niet alleen oude auto’s blijft restaureren, maar ook nieuwe gaat creëren. “Dat is al 20 jaar mijn droom en eindelijk is het zo ver”, zegt hij.
Het nieuws over de Zimmerman heeft zich al verspreid, via de vele contacten die Dijkhof in de loop van 40 jaar heeft opgebouwd. Voor een opdrachtgever heeft hij een model van De Linge gefreesd, voor een zo getrouw mogelijke maquette van de rivier en zijn oevers. Voor een ander bedrijf heeft hij er een groot formaat spuitgietmatrijs mee gemaakt. Er is ook interesse geweest van een wetenschappelijk museum uit Zuid-Korea, maar corona heeft een stokje voor die klus gestoken. Martin is uiteraard blij met die belangstelling, maar beseft echter als geen ander dat hij ook zal moeten laten zien wat hij kan met zijn nieuwe apparatuur, er zullen heel mooie auto’s uit zijn pand tevoorschijn moeten komen, indrukwekkende voorbeelden van ‘coachbuilding’.

Die mooie auto’s zijn dan ook in aantocht, Dijkhof wil naast de 450S, waarvan hij de body al op de traditionele wijze gemaakt heeft, nog een Maserati bouwen, een A6 GCS Berlinetta van 1953, een schitterend raspaard, waarvoor hij de Zimmerman gaat inzetten. “Ik ben er nog niet uit hoe hij precies gaat worden. Het is zo’n mooie auto dat ik er graag een replica van zou willen hebben. Dat zouden we hier zonder meer kunnen, maar ik overweeg ook om een hedendaagse interpretatie van de A6 GCS te maken – dat is niet alleen creatiever, maar het zou ook kunnen helpen mensen op ideeën te brengen. En het geeft inhoud aan het begrip ‘coachbuilding’. Ik denk er aan daarvoor een recente Maserati als basis te gebruiken.”

Hij haalt een plaat tevoorschijn, waarop allerlei tekeningen van een A6 GCS Berlinetta te zien zijn, van de auto zoals hij in 1953 werd gemaakt, maar ook van een moderne versie, met de achterlichten van de laatste Lancia Thema, wat de auto zeker niet misstaat. Dijkhof vervolgt: “Een recente Maserati heeft een veel langere wielbasis dan de A6 GCS van toen. Auto’s waren in die tijd veel kleiner. In een computersimulatie hebben we echter gezien dat de carrosserie precies op die van een recent model Maserati past als je hem 15% vergroot. Het grote voordeel is dat de proporties van het origineel daardoor helemaal ongeschonden blijven.”

Er komt straks – bij wijze van spreken – nog meer uit de Zimmerman rollen. Dijkhof werkt daarvoor samen met verschillende ontwerpers. Er is inmiddels een prachtige nieuwe carrosserie ontworpen voor een sportwagen op basis van een Alfa Romeo 4C. Er is zelfs al een model op schaal 1 op 5 met de Zimmerman gemaakt, ter beoordeling. Kortom, er is werk aan de winkel voor Martin Dijkhof, zijn team en de Zimmerman. Volgend voorjaar kunnen we zien of die immense freesmachine inderdaad veel tijd bespaard heeft: als we zijn vrouw Yvonne in haar Giulietta Spider Veloce langs zien rijden.

TEKST Ton Roks FOTO’S Piet Mulder


Tags: , ,



Ton Roks
Na 25 jaar in de autojournalistiek vervulde Ton Roks in november 2012 een lang gekoesterde wens, hij begon een eigen autoblad: Octane, met een hoofdrol voor de klassieke auto – en een gezonde belangstelling voor interessante nieuwe auto’s.




Vorig bericht

Antoon Michielsen over Atelier Saint Michel

Volgend bericht

Een Mercedes 170 S met een verhaal





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Antoon Michielsen over Atelier Saint Michel

Hij weet van elke auto opnieuw een hoogglans juweel te maken en ook voor restauraties draait hij zijn hand niet om. Met zijn...

17 January 2021