Laatste nieuws

Moss is een held want hij kende angst

Alle columns / Ton Roks / 16 juli 2020

Stirling Moss, de grote man heb ik nooit persoonlijk ontmoet en ik heb nooit in een van de soms lange rijen gestaan voor een foto met handtekening. Ik vermoed zelfs dat foto’s van hem zónder zijn handtekening zeldzamer zijn dan mét. Ik heb wel een keer de grote eer gehad naast hem te staan, een moment van grote glorie. Ik wachtte voor de start van de Festival of Speed ‘hillclimb’, Stirling in een Mercedes W196 en ik in Fangio’s Alfa Romeo Tipo 159. Ik blijf Alfa Romeo eeuw dankbaar dat me spectaculaire en immens spannende genoegen een keer gegund is. Moss staan naast me, we hebben vriendelijk naar elkaar geknikt, geen vriendelijk praatje, want daar voelde ik me te klein voor en bovendien was ik veel te gespannen voor de start met die duivelse machine – die lukte overigens fabelachtig goed, met langer strepen rubber op het asfalt.

Toen ik bij Autovisie werkte was er een keer gelegenheid voor een interview met Moss – dat heeft Rob Wiedenhoff toen gedaan, onze sportspecialist. Met twinkelende ogen vertelde hij naderhand over het boekje dat Stirling had laten zien – daar stond alles in over de dames met wie hij tijdens zijn carrière kennis had mogen maken.

De pandjes die Moss verhuurde, richtte hij ook in, waarbij hij een voorkeur had voor Ikea

Zijn grootste race kennen we allemaal, de Mille Miglia die hij met Jenkinson in 1955 reed met gemiddeld 157,6 km/h, in een 300 SLR. Fabelachtig snel. Ik heb me geregeld afgevraagd of het nog sneller gekund zou hebben als de grote race had voortbestaan. In 1956, het laatste jaar, won Castellotti de Mille met 137,5 km/h gemiddeld, in een Ferrari 290 MM Scaglietti, zonder navigator! Het regende toen veel en hard, wat de snelheid fors drukte, en er waren veel crashes. Pk’s hadden de coureurs in die tijd al genoeg, zeker in verhouding tot het remvermogen van de auto’s. Wellicht had de komst van de schijfrem mogelijk gemaakt het record van Moss nog scherper te stellen, maar zeker ben ik daar niet van. In 1955, in de 24 Uren van Le Mans, reden de Jaguar’s D-type met schijfremmen, maar de Mercedes 300 SLR’s – met trommels – zouden hen verslagen hebben als ze na dat dramatische ongeluk niet uit de race waren gehaald.

De Mille was overigens niet de snelste road race. Dat was de Carrera Panamericana, 3000 kilometer in acht etappen, die Umberto Maglioli in 1954 met 173,7 km/h gemiddeld reed. Met de beestachtig snelle Ferrari 375 Plus – en een grote dosis doodsverachting.

Ik verbaas soms een beetje over de grote verering van Moss door de Britten – Motorsport Magazine wijdde er zowat een heel nummer aan. Zijn race-carrière was – voor die tijd – relatief kort, van 1940 tot en met 1962, met onderbreking door WW2. Hij heeft in die tijd echter wel 600 races gereden waarvan hij er 200 won. Naar mijn idee worden Nuvolari in Italië en Fangio in Argentinië minder vereerd dan Moss in Groot-Brittannië. Misschien komt dat doordat hij het land in de opbouw na de Tweede Wereldoorlog de held heeft gegeven waarnaar het verlangde.

Na zijn grote ongeluk op Goodwood heeft Moss niet of nauwelijks meer geracet – hij was zijn scherpte kwijt – en is hij als presentator gaan optreden en heeft hij zich met onroerend goed beziggehouden. De pandjes die hij in London verhuurde onderhield hij zelf en hij richtte ze ook in, waarbij hij een voorkeur had voor Ikea. Heldendom is het in staat zijn angst te overwinnen. Moss is een held want hij kende angst. Over de Mille Miglia van ’55 zei hij dat het de meest angstaanjagende ervaring van zijn leven was. “Het was alsof ik door de tunnel van Monaco racete, waar je het einde van de bocht pas ziet als je voorbij de apex bent, en dat aan een stuk door, tien uur lang.”


Tags: ,



redactie Octane
Octane is een licentie van de gelijknamige Britse titel, maar streeft naar zo veel mogelijk eigen inhoud, met Nederlandse en Belgische liefhebbers en hun auto’s in de hoofdrol. Van de redactie maken deel uit Wil van Lierop (eindredactie), Carl de Vaal (art-director) en Ton Roks (hoofdredacteur).




Vorig bericht

Colin Chapman's Cortina

Volgend bericht

Als je eerst Opels gaat verkopen en daarna de markt openbreekt voor Japanners, maak je geen vrienden  





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Colin Chapman's Cortina

Deze Ford ziet er wellicht niet heel speciaal uit, maar het is wel een Cortina Lotus én het was ooit het persoonlijke vervoermiddel...

15 July 2020