Laatste nieuws

Prachtig en wat ondergewaardeerd

Man & Machine / 4 januari 2023

Naast een ranke en lichte Lancia Fulvia staat er in de garage van Eric Bergamin een Maserati Mexico uit 1970, die in alles bijna het dubbele is van de Lancia. De Mexico is een elegante verschijning die ook leken herkennen als iets bijzonders.  

“De Mexico is inmiddels al dik elf jaar ‘in de familie’, waarvan negen jaar op kenteken. Het is mijn derde klassieker. Zijn voorgangers waren een Porsche 911 2,7 Carrera (G-model) en een Lancia Flaminia Sport en op de keper beschouwd is de Mexico wat betreft eigenschappen een mooi compromis. De 911 was snel, luidruchtig en Duits, waar de Flaminia elegant, onmiskenbaar Italiaans en fragiel was; met een aluminium carrosserie en wiellagers die het zwaar hadden in Nederland-drempelland. De Mexico is snel, luidruchtig en Italiaans elegant, maar minder fragiel. Dat laatste wordt ook bevestigd door het verschil in gewicht van de auto’s: beide voorgangers zijn echte lichtgewichten rond de 1100 kg en de Mexico zou volgens kenteken rond de 1600 kg op de schaal zetten, wat waarschijnlijk enigszins optimistisch gemeten is.

Maserati is, net als Lancia, een prachtig en wat ondergewaardeerd merk. De auto’s zijn bijna zonder uitzondering elegant en ingetogen sportief, zonder dat het er te dik bovenop ligt. Het zijn eerder granturismo’s dan racers, hoewel de Mexico zeker niet van langzaam rijden houdt. In de tijd dat men deze snelle auto’s bouwde waren de wegen veel minder druk, om over drempels maar niet te spreken. De auto’s konden de benen strekken (in Italië zelfs zonder snelheidslimiet), wat in het huidige Nederlandse verkeer best lastig is. De Mexico doet de maximumsnelheid overdag in Nederland liever in de ‘4’ dan in de ‘5’ en dat zegt wel wat. Lange stukken rijden op hogere snelheid is geen probleem en binnenwegen waar je niet bij elke boom van het gas af moet zijn ook prima. De mooie doorgaande wegen in de Ardennen bijvoorbeeld passen de Mexico als een handschoen.

De Maserati Mexico werd in 1966 op de Salon van Parijs geïntroduceerd. Het ontwerp is van Carrozzeria Vignale. De naam Mexico werd gekozen omdat de 5000GT, die als prototype diende, ooit eigendom was van de Mexicaanse president Adolfo López Mateos. Hij keerde terug naar Mexico nadat hij op de Autosalon van Turijn in 1965 was verschenen. Het was heel toepasselijk, maar ook puur toeval dat John Surtees het Formule 1-seizoen van 1966 zou afsluiten met een overtuigende overwinning in de Grand Prix van Mexico aan het stuur van een Cooper-Maserati T81.

“De motor, een 4,2-liter V8 is direct afgeleid van een volbloed racemotor, de V8 die in de Maserati 450S endurance racer gebruikt is.”

Het chassis is afgeleid van dat van de eerste serie Quattroporte, die min of meer tegelijkertijd met de Mexico geproduceerd werd. Eigenlijk is de Mexico dus een tweedeurs Quattroporte. Er zijn twee motoren geleverd in twee modelseries. De motoren, een 4,2-liter V8 en een 4,7-liter V8 zijn afgeleid van een volbloed racemotor, de V8 die in de Maserati 450S gebruikt is. De 450S was een langeafstand-racer en de Mexico heeft onder de elegante carrosserie dus echte racegenen. De 4,7 had een ‘dog-leg’ bak terwijl mijn 4,2 een bak met een traditioneel schakelpatroon heeft. Dit soort verschillen die je bij zowel Maserati als bij Lancia tegen kan komen geven wat achtergrond bij de vraag waarom beide merken het in de jaren ’60 en ’70 financieel zo zwaar hadden. De bak schakelt trouwens prima, mits de olie warm is.

De verschillen tussen de eerste en de tweede serie zijn gering. De belangrijkste wijziging van de tweede serie die direct zichtbaar is betreffen de deurhendels, maar ook van binnen ziet het er allemaal net wat anders uit. Onze auto is een vroege tweede serie, van 1970, met 4,2 liter V8 en is voor zover te achterhalen volledig ‘standaard’. Dat wil zeggen: er waren toen wel drie opties leverbaar, namelijk een radio, stuurbekrachtiging en een automaat, en die zitten alle drie niet op dit exemplaar. Wél elektrisch bedienbare ramen in de deuren en airco.

Ik kocht de auto als een bouwpakket. Op een paar kleinigheden na was hij compleet, maar moest wel gespoten en in elkaar gezet worden. Met twee linkerhanden is dat een klus waar je niet aan moet beginnen maar gelukkig zijn er specialisten zoals Björn Flink van AutoRetro die alles weten over deze auto. Hij kent echt elke centimeter van de Mexico. Anderhalf jaar na de aanschaf van het ‘bouwpakket’ kon de auto op kenteken gezet worden. Voor zover te achterhalen ben ik de derde eigenaar; de Maserati is origineel in Italië geleverd; de stikker van de dealer zit er nog op, evenals de stikker dat de motor nog moet inlopen. In verband met de originaliteit laat ik die stikkers natuurlijk zitten.

Hij is gespoten in een originele Mexico-kleur, namelijk ‘blu pervinca’, mede omdat het blauw perfect combineert met het tabak-bruin in het interieur. De ‘af-fabriek’ kleur is lichtgrijs maar dat vond ik een beetje saai. Het interieur is grotendeels origineel, maar de stoelen beginnen wel wat door te zitten dus dat wordt een klusje voor de winter. Natuurlijk is er van alles gereviseerd en gerestaureerd, steeds met het idee dat het zo origineel mogelijk moest blijven zolang het de gebruiksvreugde niet in de weg zou staan. Zo heb ik wel een elektronische ontsteking laten monteren, waar de V8 het écht beter op doet. Ook de airco is modern, een nieuwe airco binnen het oorspronkelijke mechaniek. Het werkt als aan-uit, maar voor lange stukken is het prima.

Wél origineel zijn de 15 inch Borrani spaakwielen. Die hebben elk een nummer dat bij de auto hoort. Toen ik de auto kocht waren ze in mindere staat, dus overwoog ik nieuwere wielen, tot ik ontdekte dat het bedrijf Borrani restauratie van wielen aanbiedt; op geheel eigen wijze en tempo, maar de moeite waard. Het schoonhouden van de velgen is een genoegen en ramp tegelijk. Per wiel ben ik wel een uur bezig met schoonmaken, maar het resultaat is om eindeloos naar te kijken. Er zitten banden op met een ‘classic look’, Michelin XWX, in de maat 205×15, waarmee de auto destijds ook werd geleverd. Gelukkig maakt Michelin dergelijke banden nog steeds.

Een van de redenen om de Mexico te kopen is die machtige V8. Kun je voorstellen, een motor die is afgeleid van een race-machine! Dat is aan meerdere dingen te merken: hij produceert hitte als geen ander; de motor is sterk en het geluid vol en warm. De 4.2 liter zou rond de 260 pk moeten leveren en maakt daarbij niet eens zo gek veel toeren. Wat dat betreft is het een echte GT. Die racemotor was natuurlijk ook een endurance motor, dus niet zo vreemd dat het geen hoogtoeren motor is. Vier dubbele webers voeden de motor en eigenlijk zou ik zonder luchtfilter moeten rijden; dan klinkt de motor nóg mooier en is er zicht op de carburateurs. Italiaanse Kunst met een grote K! De uitlaat is op maat gemaakt uit roestvrij staal. De makers zijn ergens wat demping vergeten want de auto is niet echt stil te noemen, om het maar eufemistisch te zeggen. Dat is het mooie met zo’n elegante Italiaan: een prachtige en gedistingeerde koets met een sterke motor en een prachtig geluid. Autoliefhebbers weten dat denk ik; als ik bij een evenement de motor start is er altijd een stevig aantal mensen dat staat te luisteren. Er gebeurt dan ook wel wat hoor, als de motor tot leven komt.

In het dagelijkse verkeer kan de Mexico goed meekomen, ook op de snelweg mits het niet te druk is. Power genoeg, maar de remmen zijn wel echt van de jaren ‘70. Al het ontwikkelingsbudget is volgens mij in de aandrijving en de koets gegaan. Niet dat de auto heel slecht remt, maar met dit soort dingen merk je dat de auto al bijna 60 jaar geleden is ontwikkeld. Als het rustig is én je niet 100 km/h hoeft te rijden is het heerlijk cruisen met de Mexico. Onderweg krijg ik regelmatig opgestoken duimen, maar ook verbaasde blikken. Een Maserati is geen Ferrari of Lamborghini, dus minder uitgesproken en ook minder aanwezig. Toch zien ook niet-autoliefhebbers dat er iets speciaals rijdt en als ze het niet zien, dan horen ze het wel.

‘De Mexico is een echte Italiaan: alles voelt lekkerder als het 20 graden of warmer is.’

En rijden… daar is deze auto voor. Dat doe ik veel, liefst met zonnig weer natuurlijk, maar de stelregel is: rijden kan zolang er geen zout ligt op de weg. Per saldo kun je dus ook prima in de winter rijden, hoewel de Mexico een echte Italiaan is: alles voelt lekkerder als het 20 graden of warmer is.

De Mexico staat in de garage naast een Lancia Fulvia, die in zo’n beetje alles bijna precies de helft is van de Mexico, behalve in rijplezier. De Fulvia is echt geschikt voor dijkjes en smalle weggetjes, waar de Mexico liever de lange baan kiest. Twee Italianen dus, boordevol karakter en rijplezier. Meer over de Fulvia is te lezen in mijn reisverhaal op: https://www.octanemagazine.nl/reizen-zoals-vroeger/.

Plannen voor 2023? Ja, genoeg. Rijden, rijden en rijden. Er staat bijvoorbeeld een meerdaagse reis naar het berglandschap in Midden-Duitsland op het programma. En natuurlijk wil ik de Octane Scramble weer meemaken, dat spreekt voor zich!”

Man & Machine

Maserati Mexico 4,2 (1970)

Eric Bergamin

 

 


Tags: , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Geknal en gepruttel van de groene machine

Volgend bericht

Ongeplande verliefdheid





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Geknal en gepruttel van de groene machine

Joep Zeelenberg heeft, samen met zijn vader en broer, besloten een auto in leven te houden: de Morris Minor die zijn moeder...

23 December 2022