Laatste nieuws

#puntataccogomitoalto !

Man & Machine / 17 december 2021

Uitdagende wegen, goed eten en plezierig gezelschap; die drie geneugten  zijn voor Lorenzo Studer onlosmakelijk verbonden zijn met bijzondere auto’s. Van alle auto’s die zijn gekomen en gegaan, zijn een Corvette Stingray, een Datsun 260Z Fairlady en een BMW M3 CSL de blijvertjes.

“Geboren in Ascona in 1985 was ik al jong voorbestemd om een hopeloze ‘petrolhead’ te worden. Voor mij was de naam Ascona van jongs af aan vooral verbonden met het model van Opel en veel minder met het mooie toeristische stadje aan de Italiaanse meren. Mijn vader moest tijdens zijn jeugd zijn passie voor auto’s onderdrukken, want hij groeide op in een artistieke familie waar schilderen, kunst en pottenbakken belangrijker werden geacht dan racen en sleutelen.

Mijn eerste ‘met benzine geïnjecteerde’ herinnering is dat ik naast mijn vader zat, ingeklemd tussen de B-stijl en de stoel, mijn ogen gefixeerd op de turbodrukmeter van zijn geliefde Saab 99 Turbo, die herhaaldelijk het rode vlak in piekte. De tijdschriften die ik in mijn jonge jaren las, waren Powerslide Magazine en Chrom & Flammen, met als resultaat dat mijn belangstelling al snel richting Amerikaanse iconen ging. Toen mijn vrienden en ik op school steeds meer over auto’s begonnen te praten, was ik duidelijk de niet-begrepen enkeling; iedereen was weg van Europese exoten en ik hees de vlag voor Amerikaanse V8’s.

In mijn eerste auto, een zwarte Peugeot 206 XS, voelde ik me als god in Frankrijk. Zes maanden later eindigde de auto in een kleine rivier, met voor mij geen andere verwondingen dan gebutste trots. De Peugeot was total-loss. Niet lang daarna kwam de vriend van mijn zus op bezoek in zijn Ferrari Dino 308 GT4. Hij vroeg of ik zin had om met hem mee te rijden en tijdens een mooie tocht door de vallei wist ik opeens dat alle moderne auto’s voor mij irrelevant waren geworden; ik moest en zou net zo cool zijn als hij, en dus was een klassieke auto voor mij het nieuwe doel.

Al de volgende dag zijn we naar een garage in de buurt gegaan, die gespecialiseerd was in het onderhoud van Amerikaanse auto’s. De werkplaats was gesloten maar in het donker zag ik, dat wist ik zeker, mijn toekomstige auto staan. Op twintigjarige leeftijd, met het verzekeringsgeld van de Peugeot plus verdiensten uit bijbaantjes, kocht ik een Mercury Cougar XR-7 uit 1968. Het was mijn enige trots, mijn vrienden konden erin meerijden, de V8 was voorspelbaar sloom maar luid en duidelijk en meer had ik niet nodig.

De Mercury ging om de haverklap kapot. Op een bepaald moment verloor ik de achteruitversnelling en omdat ik geen geld had voor een nieuwe versnellingsbak, heb ik een half jaar rond gereden zonder achteruit te kunnen rijden. Lastig, maar als arme student zonder haast was het wel te doen.

De Cougar bevestigde mijn liefde voor muscle cars en ik leefde en ademde de burn-outs en de soundtrack van de V8. Uiteindelijk heb ik een 347 Stroker motor in de auto gezet en daarmee werd de hij in elk geval wat levendiger. Maar toch bleef het verlangen naar een echte ‘four-on-the-floor’-Big Block onveranderd groot. Daarom moest de Mercury plaatsmaken voor een Chevrolet Camaro L78 M22 Manual uit 1968, de Canadese versie met de 4.10 versnellingsbak.

De Camaro was mooi en snel, maar absoluut verschrikkelijk om te rijden, zeker als dagelijks vervoer. Hij raakte constant oververhit, de bougies verzopen in de olie en door de overbrengingen van de transmissie liep de grote V8 al bij 100 km/h in het rode toerengebied. Het was een drama. Ik heb hem snel verkocht om direct te gaan voor de auto die vroeger boven mijn bed hing, een Corvette Stingray. Wat volgde was een hele lijst met miskopen en terugkijkend herken ik duidelijk mijn neerwaartse spiraal naar de onderste regionen van de automarkt. Oude Morgan’s, Ferrari’s, uitgebouwde Alfa’s, onafgebroken kapotte Porsche’s en meer; ik stond er vaak naast in een grote wolk blauwe rook.

ACCA Ascona Classic Car Award 2016

Het is uiteindelijk nog goed afgelopen en ik ben blij dat ik nu over drie prachtige ‘blijvertjes’ beschik. De eerste is een Corvette Stingray 427 Coupé uit 1966, in de kleur Milano Maroon. Die auto heb ik om drie uur ‘s nachts op Ebay gekocht, terwijl ik in een nogal dronken toestand verkeerde; achteraf blijkt het toch een nuchtere en daarmee goede keuze te zijn geweest! De tweede is een 260Z Datsun Fairlady uit 1974 die ik heb gekocht op de website bringatrailer.com (aanrader!) tijdens het verjaardagsfeestje van mijn vrouw; waarschijnlijk ook niet al te nuchter. Met de Datsun heb ik, samen met vriend Marcel in zijn Ferrari 308 GTS QV (Man & Machine) dit jaar de Targa Florio gereden.

Onlangs kocht ik, in geheel nuchtere toestand, een prachtige BMW M3 CSL (E46) uit 2004, een auto die mij in zeer korte tijd zo geïmponeerd heeft dat het zeker een blijver is.

Met mijn auto’s maak ik, samen met bevriende ‘Carcaine Addicts’ zoals Marcel (@dodino_qv), Cedric (@tasteful_times) en Luca (@Lavorosoloio), zoveel mogelijk mooie automobiele herinneringen. Onze roadtrips bestaan uit uitdagende wegen, heerlijk eten en interessant gezelschap. Oftewel: #puntataccogomitoalto, wat in het Engels vertaald als ‘Heel and toe, elbow up high’.

Man & Machine

Datsun 260Z Fairlady (1974)

Lorenzo Studer – Instagram

 

 

 


Tags: , , , , , , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Uw ultieme top 10

Volgend bericht

Zeker niet de zwanenzang van de 911





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Uw ultieme top 10

Welke tien auto’s staan in jouw droomgarage? Wij vinden het leuk en interessant om van onze lezers, volgers en andere...

16 December 2021