Laatste nieuws

RENDEZ-VOUS MET EEN MERCEDES

Alle columns / Ton Roks / 25 september 2020

Tot mijn reeks favoriete autofilms behoort het slechts 9 minuten en 50 seconden durende C’etait un Rendez-vous van Claude Lelouch. Het is een spectaculair beeldverslag van een waanzinnige scheurtocht dwars door Parijs, geschoten met een filmcamera op de bumper van een auto. De film is nog altijd op YouTube te vinden.

Bijzonder is dat je nergens in de film ziet wat voor auto het is, maar het bijbehorende artwork op het DVD-doosje en het motorgeluid suggereren een Ferrari. Sommigen hebben beweerd dat het een Renault Alpine was, lang tijd heeft niemand het precies geweten. Regisseur Claude Lelouch hulde zich in stilzwijgen, maar in een column in Octane Magazine (de Britse editie, niet de Nederlandse) heeft hij een heleboel verklapt.

Er zat bijvoorbeeld geen F1-rijder aan het stuur, geen Jackie Stewart of Beltoise zoals ooit is gesuggereerd, maar Lelouch zelf. Hij draaide de film op een zondag in augustus, om 4 uur in de ochtend, in één ‘take’, in een ononderbroken opname dus.

Er zaten naast Lelouch ook nog een techneut en een cameraman in de auto. Lelouch zegt dat Parijs op dat uur zo leeg was, dat er geen echt groot risico in schuilde heel hard door de stad te rijden. Hij zou daarbij tussen de 230 en 240 km/h op de teller hebben gezien. Hij was bereid de auto eventueel te offeren. “Bij een groot gevaar zou ik hem tegen een muur gezet hebben”, schreeft hij.

Er waren een paar punten waar hij weinig zicht had, maar Lelouch heeft gezegd daar ‘het risico genomen’ te hebben. Op een gevaarlijke plek, waar hij zonder zicht een verkeerslicht moest nemen dat op rood zou kunnen staan, had hij zijn assistente laten posten met een walkie-talkie. Hij had geluk, meldt Lelouch, want het licht stond op groen. Veel geluk zelfs, want het feit dat hij niets hoorde via de walkie-talkie bleek later niets te maken te hebben gehad met het verkeer – het ding was stuk.

Er is één ding dat de regisseur niet heeft verteld in zijn column in Octane: met welke auto hij het heeft gedaan.

De gehele film was een grote, improvisatie – een echte dollemansrit dus. Er was maar één stukje gerepeteerd, dat was het slot, waarin de bestuurder op Montmartre uitstapt en een mooie vrouw begroet die precies op tijd aankomt. Zij was de toenmalige echtgenote van Lelouch, en ze kreeg een signaal via de claxon, dat je in de film natuurlijk niet hoort. In de Rue Pigalle versperde een zuivelwagen de weg waardoor Lelouch heeft moeten omrijden, extra hard zelfs, want de rol film was bijna op.

Er is een ding dat de regisseur niet heeft verteld in zijn column in Octane: met welke auto hij het heeft gedaan. Tijdens de introductie van de Ferrari 599 Handling GTE in Maranello deelde ik een tafel met een paar Franse journalisten en natuurlijk kwam de film ter sprake. Sommige van hen kenden Lelouch en zeiden dat hij inmiddels onthuld heeft dat hij C’etait un Rendez-vous met zijn eigen Mercedes 450 SEL 6.9 heeft gedraaid.

Het geluid van C’etait un rendez-vous is echter duidelijk niet van een dikke V8 maar van een volbloed sportwagen. Dat is er door Lelouch later achter gemonteerd, iets wat je in de film eigenlijk al kunt raden want er wordt soms op vreemde momenten geschakeld. Ook wordt te veel geschakeld, waarschijnlijk om veel hogere snelheid te suggereren dan werkelijk gereden is. Het geluid kwam van een andere auto van Lelouch, zijn Ferrari 275 GTB/4.

 

 






Ton Roks
Na 25 jaar in de autojournalistiek vervulde Ton Roks in november 2012 een lang gekoesterde wens, hij begon een eigen autoblad: Octane, met een hoofdrol voor de klassieke auto – en een gezonde belangstelling voor interessante nieuwe auto’s.




Vorig bericht

Het nieuwste nummer is naar de drukker

Volgend bericht

Van prins naar maarschalk – en terug




Meer historie

Het nieuwste nummer is naar de drukker

De 48e editie van Octane Magazine is naar de winkel, op 7 oktober ligt hij in de winkels. Klik HIER voor een voorproefje...

25 September 2020