Laatste nieuws

Scepsis en vreugde

Alle columns / Ton Roks / 17 februari 2020

Zo lang ik me kan heugen, heb ik een vanzelfsprekende interesse in nieuwe auto’s, en nog altijd kijk ik nieuwsgierig naar een test uit. Echter, bij elektrische auto’s is die interesse zo vanzelfsprekend niet. Lastig, want ik kan me wel blijven wentelen in de geneugten van roffelende V8’s, handgeschakelde zesbakken en mechanische sperdifferentiëlen, maar die zijn er straks misschien niet zo veel meer. Wat betekent dat ik, als ik de elektrische auto links laat liggen, op een zeker moment niet zo veel meer te doen heb.

Zover wil ik het zeker niet laten komen. Ik wil niet stoppen nieuwe ontwikkelingen te volgen en zo’n grootvader te worden die niets van smart phones of afstandsbedieningen begrijpt. Dus begeef ik me geregeld naar een importeur om een elektrische auto te beproeven.

Er is er nog geen een in geslaagd grote vreugde bij me teweeg te brengen: elektrische auto’s zijn vrij een dimensionaal qua beleving, ze kunnen snel optrekken en aardig hard de hoek om en daarmee houdt het zo’n beetje op.

Een aantal jaren geleden geloofde ik dat de industrie een goede manier zou vinden om goedkoop monocoques van koolstofvezel te maken en dat de auto van de toekomst superlicht en sterk zou zijn – en net zo veilig voor zijn passagiers als de Red Bull van Max Verstappen. Een kleine doch potente motor zou voldoende zijn om er een mirakels snel en zuinig ding van te maken. Zo’n auto zou zelfs het eeuwige leven kunnen hebben – met bijvoorbeeld om de tien of vijftien jaar een update van de aandrijflijn.

Iemand in de USA heeft echter iets anders in elkaar gezet en in korte tijd heel veel volgelingen gekregen. De auto ontwikkelt zich een totaal andere kant op en het geloof daarin – en in een vol-elektrische wereld – is een nieuwe religie geworden.

Elke keer als ik in een elektrische auto zit, vind ik het moeilijk te geloven dat dit nu de auto van de toekomst zou zijn. Gemiddeld wegen ze een kilo of 500 meer dan een ‘gewone’ auto en die halve ton wordt een heel autoleven meegezeuld, honderdduizenden kilometers lang, en dat kost een hoeveelheid extra energie die ook door die windmolenprairies en zonnecelwoestijnen opgewekt moet worden. Als je die met miljoenen vermenigvuldigt – want we moeten allemaal naar elektrisch, toch? –, dan is dat nogal wat. De gedachte laat me maar niet los dat we toch iets beters moeten kunnen verzinnen dan een object van 2,5 ton om iemand ‘schoon’ van A naar B te brengen.

Dat is overigens niet waarom ik me weinig aangetrokken voel tot elektrische auto’s. Dat is veel meer een kwestie van beleving – als petrolhead is het optimaal bedienen van een complexe machine op een mooie weg door de Highlands of een berglandschap iets waarvan ik nooit genoeg zal krijgen.

Elektrische auto’s hebben in dat opzicht minder te bieden, maar er zit verandering aan te komen. Een ritje in een elektrische Fiat 500 (zie de rubriek Nieuws in nummer 043) leerde me dat de mogelijkheid om te schakelen en de aanwezigheid van wat meer mechanisch geluid een stukje van de scepsis wegnamen ten aanzien van de elektrificatie van klassiekers. Althans, bij sommige klassiekers dan, want van de meeste zou ik het motor geluid nimmer willen missen.

Wat ook bijdraagt aan mijn beperkte interesse in elektrische auto’s is het uiterlijk ervan. Het is al behoorlijk saai op de weg, en de gemiddelde Tesla heeft daar geen enkele verandering in gebracht – ze zijn allemaal in dezelfde conventionele mal gegoten en de Model X is ronduit lelijk. Elon Musk lijkt zelf ook te vinden dat het spannender kan, dat leid ik althans af uit het radicale uiterlijk van de Cybertruck die hij zegt te gaan produceren.

Ik heb met plezier zitten kijken naar de foto’s van de E-10 Concept pick-up truck (zie foto) die Chevrolet op de SEMA Show in Las Vegas heeft laten zien. Dát is nu een elektrische auto die ik wel zou willen rijden – zelfs als hij (een beetje) minder krachtig gemotoriseerd was.

Een veel attractiever uiterlijk dan de grijze meute van nu zou de elektrische auto voor mij in elk geval aantrekkelijker maken, plus meer beleving natuurlijk. Denk aan een sterke elektromotor op alleen de achterwielen, zodat hij een veel uitgesprokener stuurkarakter krijgt, of een extremere vorm van vierwielbesturing, de mogelijkheden moeten er zijn, en de industrie is die al aan het vinden en introduceren. Reden genoeg om de elektrische auto te blijven volgen. Als er zich iets aandient waarvan je als petrol head op de hoogte zou moeten zijn, dan zullen we dat zeker in Octane melden.

Ton Roks


Tags: , , , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Aston Martin onthult de Vantage Roadster

Volgend bericht

Crown Coach (1969)





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Aston Martin onthult de Vantage Roadster

Aston Martin, dat dankzij de vader van Formule 1 coureur Lance Stroll voorlopig uit de financiële zorgen lijkt te zijn,...

16 February 2020