Laatste nieuws

Verhitte strijd

Reportages / 27 juni 2022

De 2022 Mille Miglia editie viel samen te vatten in één woord: heet. Met een brandende zomerzon kregen mens en machine het zwaar te verduren waardoor 426 equipes voor een flinke opgave stonden om de rit van Brescia naar Rome en terug heelhuids te volbrengen. Tom Heuving was voor ons ter plaatse en doet verslag.

Tekst & Foto’s : Tom Heuving & Nathalie Groenewegen

Volgend op twee organisatorisch moeilijke jaren stond al voor de start vast dat het dit jaar weer een groot feest zou worden. Teams van over de hele wereld verscheepten hun auto’s naar Italië waar de straten weer vol zouden staan met toeschouwers. Net als vorig jaar was er gekozen voor de maand juni in plaats van de traditionele maand mei. Wel was de route weer uitgestippeld met de klok mee, met in Cervia de finish van de eerste etappe. Op een totaal van 821 mensen die de auto’s bemanden, was Nederland met 133 mensen goed vertegenwoordigd. Wij volgden de karavaan van dichtbij, dankzij onze accreditatie via Octane Magazine.

Na de start op de Viale Venezia vertrokken we door het volgepakte centrum van Brescia; de passie voor de Mille Miglia discrimineerde niet want jong, oud, man en vrouw genoten en juichten de deelnemers toe. Na het verlaten van Brescia werd koers gezet naar Saló, een pittoresk dorpje aan het Gardameer. Via een paar dorpjes en steden zoals Sirmione en Mantova reden we verder naar Ferrara waar het avonddiner voor de deelnemers klaar stond. Deze stad is sinds 1977 in vrijwel elke editie opgenomen in de route.

Nadat de oorspronkelijke Mille Miglia in 1958 ophield te bestaan, werd in 1977 de eerste editie gehouden in de vorm van een regulariteitsrally. Dit jaar was het de 40e keer dat deze Mille Miglia Storico plaatsvond. Over de jaren zijn er wel flinke veranderingen doorgevoerd en in 2014 is de route uitgesmeerd over vier dagen. Deze (bijna) verdubbeling gaf de deelnemers meer nachtrust, waardoor het aantal ongelukken flink afnam. Ook had de organisatie hierdoor meer ruimte voor een uitdagendere en langere route. Dit jaar kwam de totale afstand niet eens in de buurt van wat 1.600 kilometer zou moeten zijn, want de route besloeg ruim 2.000 kilometer.

Terwijl we op de ringweg van Ravenna reden vroeg ik me af waarom we niet door het prachtige centrum van de stad reden. Dit was niet het enige Italiaanse hoogtepunt dat werd overgeslagen; Viterbo, Assisi, Milaan, Pisa, Piacenza, zijn andere voorbeelden van prachtige steden die we deze editie helaas niet van dichtbij hebben gezien.

Op de tweede dag gingen we op weg naar Rome met een tussenstop in San Marino, waar de deelnemers één van de 123-proeven van dit jaar moesten rijden, voor het klassement. Na een rit door het prachtige landschap van Le Marche reden we via Gubbio door de streek Umbrië naar het kratermeer van Trasimeno. Daar werd de karavaan in het dorpje Passignano sul Transimeno opgewacht door een groep in klederdracht gehulde trommelaars, trompettisten en vlaggendragers. Even buiten het dorpje wachtte het eerste circuit voor de deelnemers, het Autodromo dell’Umbria. Na de omloop werd de route minder uitdagend en hebben wij zelf gekozen voor een snellere route naar Terni. Terwijl de eerste deelnemers van de Ferrari Tribute groep het stadje bereikten reden wij met veel plezier mee met de moderne bolides. Vlak voor een tunnel werden we ingehaald door een Ferrari 812 Superfast; een prachtig en indrukwekkend geluid dat deed denken aan de Formule 1 wagens van 15 jaar geleden. De deelnemers eindigden die dag in Rome, de zuidelijkste punt van de route.

Toen begon mijn favoriete dag van de Mille Miglia, de rit van Rome naar Parma. Na het meer van Bolsena passeerden we de grens met Lazio en reden we weer in Toscane. Een prachtig landschap met mooie dorpjes vlogen in hoog tempo voorbij, met een lunch op het karakteristieke plein van Siena in het vooruitzicht. Het was een magisch gezicht om op dat plein, waar ook de beroemde Palio paardenrace gehouden wordt, alle klassiekers opgesteld te zien staan. Veel auto’s hadden grote moeite met de hoge temperaturen. De equipe met Ton Roks en Mark Geessink kampten met een uitval van de bobine en de dynamo, waardoor ze hun Siata Daina Sport op alleen de accu verder moesten rijden.

Na Sienna begon het in de buurt van San Romano, vlakbij Pisa, te regenen. De temperatuur duikelde van een zinderende 38 graden naar onder de 25 en het zomerbuitje ontwikkelde zich snel in een wolkbreuk met grote hagelstenen. We zagen een paar deelnemers worstelen met de omstandigheden; een prachtige als nieuw gerestaureerde Aston Martin DB2/4 Bertone Spider parkeerde naast ons onder de bomen, om schade te voorkomen. De berijder en navigator stapten compleet doorweekt uit en probeerden met handdoeken het water uit de auto te hozen. Na een klein kwartiertje brak de zon weer door en vervolgden we onze weg.

Al snel kwamen we voorbij de Toscaanse badplaatsen Viareggio, Forte dei Marmi en Marina di Carrara. De kaarsrechte wegen boden rust voorafgaand aan één van de zwaarste onderdelen van de Mille Miglia van dit jaar, de Cisa Pass. Op deze pas over de Apennijnen werden de laatste tijdproeven van de dag afgelegd en al snel zagen we een geel monster opdoemen: de Ferrari 500 Testa Rossa Spider met koetswerk van Scaglietti. We genoten van de geur, het geluid en de elegantie van de auto, op de weg waar Enzo Ferrari ooit zijn eerste race reed. Na de prachtige pas volgden we wat saaiere wegen op weg naar Parma waar een ereronde door het centrum was georganiseerd.

Met een shot espresso begonnen we de laatste dag, van Parma via Monza en Bergamo terug naar Brescia. Het was een dag die veel deelnemers niet meer meemaakten, want ongevallen en technische problemen hadden ervoor gezorgd dat er al flink wat uitvallers waren dit jaar.

In de buurt van Piacenza hebben wij de route weer opgepikt, vanwaar we via Pavia richting het circuit van Monza reden. Net als vorig jaar viel de Mille Miglia samen met de Milaan Motor Show wat zorgde voor een bonte en afwisselende verzameling auto’s in de paddock. We reden een rondje mee met de deelnemers op het circuit en het bleek dat sommige deelnemers vooral bezig waren met de ideale racelijnen in plaats van met de ideale sectortijden voor de classificatie.

Na dit rondje volgde het laatste stukje route van dit jaar, door overvolle dorpjes waar er veel ‘high-fives’ werden uitgedeeld. Het einde was de parkeerplaats van Iveco in Brescia waar de stempelkaart moest worden ingeleverd. De overwinning ging weer naar Andrea Vesco van team Villa Trasqua, in zijn 1929 Alfa Romeo 6C 1750 SS Zagato, die voor het derde jaar op rij de race gewonnen heeft. Hij wist samen met navigator Fabio Salvinelli 76.675 punten te verzamelen met slechts 408 strafpunten. Daarmee kwam de 2022 editie ten einde, die in de boeken zal gaan als de warmste ooit. Het was weer genieten en aan de finish had ik maar één gedachte: de prestatie van Sir Stirling Moss die in iets meer dan 10 uur het traject heeft afgelegd is een meer dan krankzinnig record waar je niet meer dan diep respect voor kan hebben.


Tags: , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Una Esperienza Particulare

Volgend bericht

Een Brilkever met reumakleppen





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Una Esperienza Particulare

Omdat er niets leuker is dan met een groep bevriende autoliefhebbers een vooraf uitgestippelde road trip te maken, proberen...

26 June 2022