Laatste nieuws

Voorkeur voor buitenbeentjes

Man & Machine / 20 mei 2022

Martijn van Houten heeft een voorkeur voor buitenbeentjes. Voor niet met de stroom meezwemmen, voor stijl boven degelijk en voor pracht boven praktisch. Tijdens de Octane Scramble was zijn Alfa Romeo Sei uit 1983 een auto waarbij menigeen even stil bleef staan.

Hoe zat het ook alweer met deze Alfa? Alfa Romeo vond, eind jaren ‘60, dat er in het modellenprogramma ruimte was voor een topmodel; een auto boven de Alfetta, die de concurrentie zou aangaan met BMW en Mercedes. De oliecrisis en fabrieksstakingen veroorzaakten een fikse vertraging, maar uiteindelijk kwam in 1979 de eerste grote sedan van Alfa Romeo met een V6 op de markt, de Alfa 6 (Sei). Deze was gebaseerd op de Alfetta, maar had een langere wielbasis en een grotere totale lengte.

Het ontwerp was een beetje rommelig en de auto was al bij introductie gedateerd, iets waarin ook de latere facelift niet veel verandering heeft kunnen brengen. Zet de Sei naast zijn tijdgenoten en het wordt meteen duidelijk. De zescilinder met een inhoud van 2492 cm3, ontworpen door Giuseppe Busso, leverde een vermogen van 158 pk. De meest verkochte versie van de Alfa 6 is de diesel, gebouwd voor de thuismarkt. In totaal werden er van 1979 tot 1987 slechts 12.281 stuks geproduceerd. In 1988 werd de Sei (in Italië) opgevolgd door de strak gelijnde Alfa 164.

“Bij mij is de liefde voor Italiaanse auto’s al vroeg begonnen. Een dienstmaatje uit Amsterdam kwam naar Seedorf met een Lancia Gamma Berlina en die auto heeft heel lang boven aan mijn wensenlijstje gestaan. Toen ik, inmiddels 35 jaar geleden, voor mijn werk veel kilometers ging maken werd mijn eerste Italiaan een rode Alfa 33 Berlina. Met 60.000 km per jaar en een onderhoudsinterval van 5.000 km kwam ik letterlijk elke maand bij de dealer. Al snel daarna zag ik bij de dealer een 33 SW staan en in juni 1989 werd een van mijn mooiste Alfa’s afgeleverd; een 33 SW, donkerblauw, verlaagd, met brede Ronals en een van de eerste autotelefoons.

‘…in juni 1989 werd een van mijn mooiste Alfa’s afgeleverd; een donkerblauwe 33 SW’

Twee dagen voordat ik met mijn twee nieuwe liefdes, auto en meisje, naar het Gardameer afreisde, reed ik al 1000 km (op groene platen) door Nederland, met enorm veel bekijks. Onderweg heb ik in Amsterdam bij de importeur het kenteken opgehaald en zaterdagochtend, na de eerste beurt, konden we afreizen naar Italië. Daar werd de liefde beklonken; het meisje blijf ik nu al 33 jaar trouw maar de Italiaanse auto’s wisselen elkaar af. De donkerblauwe 33 SW is later volledig gerestaureerd en is nu nog in bezit van een trotse derde eigenaar. Zelf heb ik nog twee groene SW’s gehad en een rode, gevolgd door een nieuwe Lancia Dedra SW 1.8 LS waarin we ruim 15 jaar hebben gereden. Mijn meest bijzondere Lancia was overigens een Prisma Integrale.

Alfa’s hebben mij altijd getrokken vanwege het sportieve karakter en geluid, terwijl Lancia’s voornamelijk vanwege de weelderige luxe en styling mijn waardering kregen. De Sei kwam in oktober 2009 in mijn bezit en is eigenlijk een mooie combinatie van beide kenmerken. Hij stond te koop bij AlfaSpecials (Sei specialist) op een bijeenkomst ter gelegenheid van het 30-jarig bestaan van het model. Het was toen niet gelukt om 30 exemplaren bij elkaar te krijgen.

Mijn Sei is op 6 januari 1984 op kenteken gezet. De auto werd in 1983 geproduceerd, samen met nog 399 andere 2.5 QO exemplaren (Quadrifoglio Oro). Mijn chassisnummer lijkt onderdeel te zijn van een restvoorraad serie-1 auto’s die in 1983 zijn omgebouwd naar serie 2, toch wel bijzonder!

‘Over het ontwerp lopen de meningen vaak uiteen, maar dat maakt de auto voor mij alleen maar aantrekkelijker’

Over het ontwerp lopen de meningen vaak uiteen, maar dat maakt de auto voor mij alleen maar aantrekkelijker. De vorige eigenaren doopten de Sei ‘La Dottoressa’, en zij (dus) neemt je mee in weelderige luxe met heerlijke fauteuils en veel comfortabele accessoires zoals elektrische ramen, elektrische spiegels en airco. De dikke hoge wangen van de banden maken dat zij wat zweverig rijdt en als ik hard door de bocht ga, ligt de Sei als een echte maffia-bak op een oor.

Het geluid is beschaafd maar de V6 gromt heerlijk als hij tot leven wordt gewekt. Met 158 pk komt ze redelijk vlot van haar plek maar het motorgeluid geeft een grotere snelheidsbeleving. Door de ZF dog leg versnellingsbak en de geventileerde remschijven van de Testarossa zijn er zelfs wat Ferrari-trekjes in de auto te vinden. Deze Sei heeft een langere overbrenging dankzij de achteras van een automaat. Met als resultaat een minder vlotte sprint, maar een mooi laag toerental op de snelweg, dus inderdaad een perfecte combi van sportiviteit en comfort. De achterremmen zitten niet op wielen maar op de achteras.

De Sei is een buitenbeentje en niet direct te herkennen als Alfa Romeo, laat staan als sportieveling. Deze wolf in schaapskleren is gerestaureerd en bijna helemaal origineel. Alleen het interieur is nu met leer bekleed en de voor de 2e serie kenmerkende grijze achterkant is door de vorige eigenaar volledig in de kleur van de auto gespoten. De auto hoeft voor mij niet als nieuw te blinken maar ik wil het optisch allemaal wel netjes houden. Het is een zeer praktische oldtimer, dus evenementen bezoeken kan gewoon met het hele gezin erin. In het dagelijkse verkeer komt de Sei goed mee, alleen aan het windgeruis, veroorzaakt door het hoekige ontwerp, merk je dat het een gedateerde auto is.

Dankzij het feit dat mijn goede vriend een meestersleutelaar is (en ook een goede leermeester), kan ik de Sei goed rijdende houden. Ondanks het nodige commentaar op de Italiaanse techniek en gebrek aan logica is het altijd leuk en leerzaam om met hem eraan te werken. Dit buitenbeentje pas dus helemaal in mijn straatje en het was erg leuk om tijdens de Octane Scramble zoveel positieve reacties te krijgen op deze zeldzame verschijning!

Mijn dagelijkse auto is nu een BMW E32 uit 1994, maar als opvolger staat een Lancia Thesis boven aan het lijstje. De oprit bij ons wordt ook nog in beslag genomen door de auto’s van de dames des huizes; een groene Lancia Ypsilon, een witte Punto Evo en een rode Mito 155 pk. Het blijft dus toch wel Italiaans wat overheerst.

Man & Machine

Alfa Romeo Sei (1983)

Martijn van Houten

 

 

 


Tags: , , , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Audi RS3: fijne en verdraaid rappe allrounder

Volgend bericht

Maserati MC20 Cielo





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Audi RS3: fijne en verdraaid rappe allrounder

We moesten met Petrol & Wine een lezersreis door de Ardennen en Eifel verkennen en daarvoor kwam de RS3 uitstekend van pas,...

20 May 2022