Laatste nieuws

Zelfbouw Volvo P1800 cabriolet

Man & Machine / 5 augustus 2022

Op het grasveld voor het Eemklooster in Amersfoort stond tijdens de Octane Scramble een prachtige, groene Volvo P1800 cabriolet te glanzen in de zon. Eigenaar Guus Benistant vertelt met terechte trots over zijn zelfbouwproject.  

“Het is alweer een tijdje geleden dat ik besloten had om een Volvo P1800 tot cabriolet om te bouwen. Het moet zo ongeveer rond 1986 begonnen zijn. Een echt project, bleek later. Voorheen had ik al twee Volvo’s 1800ES in bezit gehad, de beeldschone shooting-break die op de dag van vandaag nog steeds een prachtige uitstraling heeft. Het is voor mij een raadsel dat deze auto zo ondergewaardeerd blijft op de klassiekermarkt. Maar de ontbrekende schakel tussen de coupé en de ES was een cabriolet, wat vreemd was want de 1800 leent zich hier uitstekend voor, in tegenstelling tot zijn familiegenoot, de Amazon.

In Amerika had ik uitvoerig de bekende Volvoville cabriolet kunnen bekijken en mijn conclusie was dat het een ronduit slechte auto was; het dak was een aanfluiting en de carrosserie was onvoldoende verstevigd. Voor mij was dit een voorbeeld van hoe het niet moest. In 1985 had ik in Engeland een links gestuurde coupé gekocht van de eerste eigenaar, een man die bij de NAVO in Brussel had gewerkt. Het bleek een goede, harde auto te zijn en daarmee een ideale basis voor mijn ‘onthoofdingsproject’.

Na wat studiewerk te hebben gedaan zijn mijn vrouw en ik in 1986 naar Volvo in Göteborg gegaan om wat bouwtekeningen van de coupé te ontfutselen. Er was niet zo veel animo voor mijn cabrioproject en ze vertelden mij dat met elke wijziging aan de constructie de verantwoordelijkheid van de fabrikant verdwijnt. Wel kregen we wat kopieën mee van bouwtekeningen dus we konden aan de slag. Van deze afdrukken hebben we vergrotingen gemaakt en als een soort kleermakers zijn we aan het knippen geslagen om het ideale ontwerp te bepalen; computers waren er in die tijd nog niet.

 

We hebben de coupé helemaal ontmanteld en voordat we het dak demonteerden hebben we verstevigingen aangebracht. Het dak is namelijk bepalend voor de stijfheid van het geheel. Helaas heeft een onverlaat het dak weggegooid, wat later zeer slecht uitkwam. Na het uitpluizen van alle benodigde verstevigingen ben ik bij mijn goede vriend Piet Liberton van Autospeed in Uithoorn terechtgekomen. Hij heeft mij geholpen met het constructie- en laswerk. Het was een tijdrovende klus, vooral omdat er nauwelijks informatie beschikbaar was waardoor we soms meerdere malen onderdelen opnieuw moesten maken.

“…dus het kwam er eigenlijk op neer dat we een nieuwe auto aan het bouwen waren.”

Wat er uiteraard ook bijkwam is dat alles aan de auto vervangen en waar mogelijk vernieuwd moest worden, dus het kwam er eigenlijk op neer dat we een nieuwe auto aan het bouwen waren. De verstevigingen zaten in de voor- en achterzijde, de draagbalken, de voorruit en onder het dashboard. Piet heeft al het laswerk zeer precies en vakkundig uitgevoerd. De RDW is op uitnodiging een keer komen kijken, maar dat was eigenlijk meer een beetje ‘koffieklets’. Omdat we niet constant aan het project konden werken, vloog de tijd, terwijl de grootste uitdaging nog moest komen: het dak.

Het experimenteren met de soft-tops van een MG, een VW Karman en een Triumph TR7 verliep niet naar tevredenheid; het was geen gezicht. Meestal als je het dak van een auto weghaalt vernietig je ook de vormgeving, en dat was nou net iets dat ik niet wilde. Voor mij was het belangrijk dat de cabriolet in gesloten toestand exact de vormgeving van de coupé zou volgen en omdat te realiseren zijn we aan de slag gegaan met het bestaande dak van de coupé. Er waren drie bezoekjes aan de sloop voor nodig om een dak van een wrak te zagen en met passen en meten zijn we er in totaal een paar maanden mee bezig geweest. De grootste uitdaging bleek om de kleine raampjes achter de portierramen scharnierend te maken zodat er met gesloten kap een exacte weergave van de coupé ontstond. Het richten van de carrosserie na al het laswerk was al net zo’n uitdaging, want het was zenuwslopend om alle passingen correct te krijgen.

“Volvo had een kans laten liggen om de P1800 niet als cabriolet te leveren. Het zou ongetwijfeld een succes zijn geworden, want het rijden is echt een genot.”

Nadat alles misschien wel honderd keer uit elkaar was geweest, hebben we de kleur gekozen. We zijn voor Pino Verde gegaan, wat op augurkgroen lijkt; oorspronkelijk een originele kleur van Ferrari. We hebben de Volvo meerdere malen gespoten om tot het gewenste resultaat te komen. Het opbouwen ging vlot, want we hadden alle onderdelen gereviseerd of vernieuwd klaarliggen. De hulp van Peter Devilee was van grote waarde want je loopt toch tegen vreemde dingen aan die je zelf niet altijd meteen ziet.

Het was inmiddels al in 1989 toen we naar de autobekleder konden gaan. Het interieur werd uitgevoerd in beige leder en we hebben stoelen uit een 1800ES gemonteerd omdat die met vaste hoofdsteunen zijn uitgevoerd; dat leek ons fijn om de wind in de nek te beperken. Het dak is gemaakt uit een beige mohair en de ramen zijn van origineel getint glas van Volvo. Nadat alles goed was vastgezet op en onder de auto kon eindelijk het lang verwachte proefrijden beginnen.

Tijdens het proefrijden, zowel met open als met gesloten dak, kwamen we er al gauw achter dat Volvo een kans had laten liggen om de P1800 niet als cabriolet te leveren. Het zou ongetwijfeld een succes zijn geworden, want het rijden is echt een genot. De vele kleine opleverpuntjes zijn  stap voor stap opgelost en in 1990 hebben we de auto ter keuring aangeboden bij de RDW in Lelystad. Daar werd overigens heel mild geoordeeld over ons project; het was dan ook een beauty. De wielen van Wolfrace waren onze eerste keus, terwijl ook de bestaande wielen en wieldoppen niet verkeerd zouden zijn. Nu staat de Volvo op zogenaamde ‘worst’-wielen en dat staat in mijn optiek het mooist.

Na al die jaren rijdt de auto nog perfect en heb ik er zeker 40.000 kilometer mee afgelegd. Ook al is het leer van de stoelen een beetje doorleefd, oogt de Volvo toch als nieuw. Een puntje van aandacht bij de 1800 serie is dat de carrosserie goed bijgehouden moet worden om roest te voorkomen. Het helpt als de auto in een droge stalling staat. Uiteraard hebben we de 1800 cabriolet ook nog even bij de Volvo fabriek laten zien, maar meer dan grappig vond men het niet. Ze zijn bij Volvo duidelijk meer geïnteresseerd in het verkopen van nieuwe auto’s. Naar mijn mening is het merk er tot op de dag van vandaag niet meer in geslaagd om nog een echt leuke sportwagen op de weg te zetten.

Terugkijkend was het zeker geen eenvoudig project maar ik hoop dat de foto’s laten zien dat het allemaal wel zeer de moeite waard is geweest.

Een Man & Machine verhaal over een andere onthoofde P1800? Volvoville P1800

Man & Machine

Volvo P1800 Cabriolet (1966)

Guus Benistant

 


Tags: , , , ,



Frank Goedhart
Frank's interesse in klassieke auto's en autosport komt ruimschoots aan bod: samen met lezers zorgt hij voor nieuws op Instagram, Facebook, LinkedIn en de website van Octane.




Vorig bericht

Motion Autos Art Architecture

Volgend bericht

Het nieuwste nummer ligt nu in de winkels ....





Bezoekers lazen ook


Meer historie

Motion Autos Art Architecture

Eens in de zoveel tijd is er een uniek initiatief dat bestaande elementen, auto’s, kunst en architectuur, samenbrengt in een nieuwe...

31 July 2022