Ernest Hemingway, de grote schrijver, was geobsedeerd door stierengevechten. Het gevaar, de moed, de tragiek en de schoonheid fascineerden hem. Een aficionado van deze bloedige sport ben ik niet, maar als je beseft dat een matador zich alleen maar kan onderscheiden door de mate waarin hij zichzelf bloot durft te stellen aan de dodelijke hoorns van een woedende vechtstier, kun je wellicht iets van de wrede schoonheid zien. Bezig zijnde met de special over de Lamborghini Miura in deze editie, moest ik denken aan een boek dat ik ooit kocht, op het spoor gezet door Hemingway, The Death of Manolete, uit 1958. Het behandelt het korte leven van de grootste matador die Spanje ooit gekend heeft.
Manolete werd op handen gedragen, boekte niet alleen successen in Spanje maar ook in Mexico en is er zelfs in geslaagd miljonair te worden – door enkel en alleen stieren te bevechten. Hij was een stille, eenzame man, echter met uitzonderlijke moed. Hij was wars van de pirouettes en andere trucjes die andere matadors puur voor de bühne uithaalden, hij onderscheidde zich door geen millimeter opzij te stappen als een razende stier op hem af stormde en leidde het beest op het laatste moment zodanig af met zijn capote (cape) dat hij rakelings langs hem scheerde, de dodelijke horens soms slechts centimeters van zijn torso verwijderd.
Dát was voor hem de ware kunst, zo diende de strijd tussen stier en mens gestreden te worden – op basis van gelijkheid. Manolete was ook befaamd door the kill, de elegante, vastberaden en trefzekere wijze waarop hij met één steek van het zwaard – de estocada – rechtstreeks de aorta van de stier wist te treffen om zo een einde aan diens leven te maken. Hij boog zich daarbij steevast over de kop van het beest, de gevaarlijkste manier, om de stier een kans te geven.
‘ Hij bleef koelbloedig staan toen de horens op luttele centimeters afstand langs zijn lichaam scheerden ’
Op donderdag 28 augustus 1947 kwam het leven van de 30-jarige Manolete ten einde, toen hij werd gedood door een stier van het allerzwaarste kaliber, een Miura. Een woeste, 470 kilo wegende geweldenaar, speciaal gefokt met maar één doel, het doden van een matador. De Miura’s waren het meest gevreesd onder de stierenvechters – en ook geliefd vanwege het prestige dat het doden ervan kon brengen. Ze werden specifiek daarvoor grootgebracht. Altijd werden de zwaarste en sterkste stieren als verwekkers geselecteerd. De fokkers wisten echter ook dat de agressie van de moeders kwam, die werden er dan ook zorgvuldig uitgepikt door hen te plagen en de meest furieus reagerende te laten kalveren. De jonge stieren werd vervolgens een paar jaar gegund om tot volle wasdom te komen, tot de dag des oordeels, om ergens in een Spaanse arena hun hoorns diep in de buik of borst van een toreador te boren.
Manolete was uitgedaagd voor een duel, door Dominguín, een jongere matador met een exuberante circusstijl, waarmee hij veel succes had bij het publiek. Dat reageerde dan ook uitzinnig toen deze zijn kunsten vertoonde. Manolete echter wilde zich niet tot diens acrobatische wervelingen verlagen en deed wat hij altijd gedaan had toen de Miura op hem af stormde, een uitzonderlijk agressief exemplaar. De man die een van de grootste matadors aller tijden genoemd zou worden, bleef steeds waardig en koelbloedig staan waar hij stond toen de horens van de Miura meerdere malen op luttele centimeters afstand langs zijn lichaam scheerden. Manolete was voor de onberekenbaarheid van specifiek deze Miura gewaarschuwd door zijn knecht Camará, die het ergste vreesde, maar Manolete negeerde dat. Toen het moment van de doodssteek was aangebroken, deed hij dat niet op de veilige wijze door zich naast de stier te positioneren. Nee, hij boog zich over de rechterhoorn met zijn zwaard terwijl hij met zijn cape het aanstormende beest van zijn lichaam probeerde weg te leiden. De Miura verraste hem echter door naar rechts uit te halen en een hoorn diep in het lijf van zijn belager te boren.
“Manolete killed dying and died killing”, schreef een krant. Zijn begrafenis was de grootste ooit in Spanje gezien; aldus Barnaby Conrad in zijn boek over Manolete. Zijn verhaal doet je Lamborghini’s keuze voor de naam Miura volledig begrijpen. Een Miura heeft een der grootste matadors aller tijden verslagen, daar kun je wat mee als je een der grootste sportwagenbouwers aller tijden de handschoen toewerpt. De Miura die Manolete noodlottig is geworden, had overigens een naam: Islero. Ook die is voor een auto gebruikt, in 1968, voor de elegantste en meest ingetogen Lamborghini ooit. Als een eerbetoon aan de stijl van Manolete? Ik weet het niet, maar het is een verleidelijke gedachte.
Ton Roks
HOOFDREDACTEUR
tonroks@octanemagazine.nl
