Wow, wat een mooie stem. Ik kon toen niet vermoeden dat ik die meer dan veertig jaar lang dagelijks zou horen, en hij is me altijd als muziek in de oren blijven klinken. Hetty belde me op tijdens mijn avonddienst bij Dagblad De Stem, waar ik toen zo’n vijf jaar werkte. Of ik naar Autovisie in Hilversum wilde komen, voor een sollicitatiegesprek.
Dolblij natuurlijk, want auto’s en journalistiek waren mijn ding. Ik werd warempel aangenomen. Hett, zoals ik haar mocht noemen, deed het secretariaat en ze was een vrouw om van te houden, veel zelfs. Auto’s, daar had ze wat mee, er was geen testauto die ze liever niet wenste op te halen of terug te brengen. Een keer heb ik van Nico de Jong, die ik niet lang daarna zou opvolgen als hoofdredacteur, op mijn falie gekregen omdat ik Hett had gevraagd een Lincoln Continental op te halen voor een reportage. Ik wist dat hij verlengd was, maar het was toch ietsje meer dan ik had gedacht, maatje schoolbus bijna. Maar daar hoorde je haar niet over, ze is erin gestapt en heeft hem netjes naar ons kantoor gereden.
Ze was voor geen kleintje vervaard, we organiseerden met Autovisie steeds vaker mooie autoreizen en het begeleiden daarvan was een kolfje naar haar hand, eerst naar de Noordkaap met cabriolets, open, in de winter, en daarna twee monstertochten die we organiseerden samen met Jan Willem Koudstaal. Twee keer – ja, twéé keer – is Hetty van Amsterdam naar Singapore gereden, door Rusland, Mongolië en China, een keer in een Nissan Patrol en een keer in een oude Volvo stationcar.
Reizen en avontuur, dat vond ze fantastisch. Twee keer heeft ze de Pirelli Classic Marathon gevolgd in een snelle auto, met fotografe Pink Wetselaar, om de verrichtingen van Dick Waaijenberg en mijzelf – in eerst een Giulia en later een Peugeot 404 – van zo nabij mogelijk te volgen. En ook daarvoor draaide ze haar hand niet om.
Na een jaar of vijf bij Autovisie zijn we man en vrouw geworden. Dat had ik nooit durven dromen. We zijn samen met ons gezin een leven begonnen in Soest. Naar het kantoor van Autovisie in Amsterdam reed ze in onze geliefde klassieker, een groene Giulia, waarvan de sloten bevroren in de winter. Dan vlogen de portieren soms open, maar dat loste ze op door beide deuren met een spin – zo’n bagage-elastiek voor je fiets – met elkaar te verbinden. Daarna hebben we nog veel meer klassiekers gehad samen, de Giulia’s waren haar favoriet, maar de MG C droeg ze ook een heel warm hart toe. De Falcon vond ze spannend, maar die stuurde haar te zwaar.
Na meer dan een kwart eeuw Autovisie zijn we voor onszelf begonnen. Hett is zich nog meer op de reizen gaan richten, met Petrol & Wine, dat was haar lust en haar leven. Als gastvrouw was ze een supertalent, en ook als organisator. Prachtige reizen heeft ze op touw gezet, steeds met kleine groepen, want ze wilde het zo persoonlijk mogelijk houden. Een grote stapel post van haar klanten, met heel warme condoleances, getuigt daar nu van.
Zonder haar was dit magazine er niet geweest. Na twee jaar freelancen wilde ik een eigen blad beginnen, maar ik aarzelde. Ze heeft me aangemoedigd de grote stap te zetten. In december 2012 lag het eerste nummer er, Hett nam alle uitgeeftaken voor haar rekening zodat ik mijn handen vrij had voor de redactie en om routes voor haar reizen te maken. We waren nog steeds een hecht team, dat zijn we altijd geweest en gebleven.
Toen we niet lang geleden de 70 passeerden, besloten we wat gas terug te nemen – meer tijd voor onszelf en elkaar. Hett schakelde terug van vier naar twee reizen per jaar, ik besteedde meer artikelen in Octane uit. De toekomst lachte ons toe, samen 80 worden, of misschien wel 90.
Totdat Hett een stevige griep leek te hebben met wellicht een longontsteking als complicatie. Tijd om naar de huisarts te gaan. Na een bloedtest werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis en ontvangen door een hematoloog. De diagnose kwam aan als een mokerslag: acute leukemie. “U gaat een lange en heel zware behandeling tegemoet, mevrouw, als het allemaal lukt kan het wel een jaar duren eer u weer fit bent.” We wisten niet wat we hoorden. Hett is er moedig aan begonnen. De chemo was succesvol, maar de complicaties die volgden waren zo heftig dat Hett op de intensive care belandde en de uitzichtloosheid van de behandeling zich steeds meer begon af te tekenen. “Ik heb de wil om beter te worden, maar ik weet niet of mijn lichaam het wel aan kan”, zei ze. Ze voelde al wat er komen ging, dat ze in een strijd was beland die ze niet kon winnen. Op 23 april is ze overleden. Ze is het beste dat me in mijn leven is overkomen – en ook in dat van onze kinderen. Dat zal ze altijd blijven.
Ton Roks
HOOFDREDACTEUR